Vjosa

Ahmet Jashari: “Sherifja” e Shtetit pa ushtri!

Në 22 – vjetorin e Betejës së Koshares, presidentes së vendit, Vjosa Osmanit, njëherit komandante e përgjithshme e Forcave të Armatosura, i kujtohet Brigada 138, që mban emrin e heroit, Agim Ramadani, por jo edhe i formacionit ushtarak në kuadër të të cilit ka vepruar kjo Brigadë. Në postimin e presidentes në Facebook, përmendet Brigada, por jo edhe Ushtria Çlirimtare e Kosovës (UÇK). Një fjali e tillë e cunguar, për dikë që nuk  e njeh Kosovën do të krijonte konfuzion, meqë nuk mund t’i referohesh një brigade ushtarake ndaras prej formacionit ushtarak sido që e ka emrin ai. Në këtë rast e ka emrin UÇK!

Nëse presidentja nuk e beson le ta shikojë emblemën në uniformën e Agim Ramadanit. Nëse nuk ia qet goja atëherë e ka problem të jetë presidente e Kosovës në kuptimin e mirë të fjalës. Ushtria e Kosovës, komandante e të cilës është presidentja është pasardhëse e UÇK -së. Nëse nuk beson, le ta pyes komandantin e FSK-së dhe shokët e tij. Nëse presidentja beson, por e injoron është edhe më keq. Presidentja është votuar nga 300 mijë qytetarë për ta bërë Kosovën më të mirë dhe jo për të krijuar ndarje dhe përkeqësim.

Presidentja është zgjedhur për t’i ndihmuar Kosovës dhe jo për të folur keq për Kosovën në intervistat në mediat ndërkombëtare. Presidentja është aty për ta lartësuar UÇK-në dhe heronjtë e saj, me gjakun e të cilëve u ndërtua shteti, të cilës ajo i prinë. Inatet politike me ish-eksponentët e UÇK – së në politikë nuk i shërbejnë të ardhmes së këtij vendi dhe suksesit të presidentes. Qytetarët, ata që e kanë votuar dhe ata që nuk e kanë votuar presidenten, i kanë hallet e përbashkëta. E duan atë apo se duan presidenten, të gjithë duan që Kosova të jetë më mirë.

Heronjtë e Kosovës nuk ndërtohen me konstruksione politike. Presidentja duhet të pranojë dhe respektojë luftën e UÇK -së dhe heronjtë e saj. Ajo nuk mund të ketë heronjtë e saj ndaras prej heronjve të Kosovës. Presidentja duhet të rrezatojë, jo të errësojë. Qytetarët e këtij vendi i kanë besuar asaj, e kanë mbrojtur dhe mbështetur edhe nëse ka pasur ndonjë zë që ka tingëlluar si fyerje ndaj saj. Ajo duhet t’i besojë heronjve të vet dhe mos t‘i fyej ata. Ndryshe nuk do të mund ta mbrojë askush, e më së paku ata që i servilosen.

Në një botë normale, asaj do të duhej t’i ndihmonte kryeministri, por si duket ai ende është i zënë duke emëruar në pozita axhallarët e ministrave. Asaj do të duhej t’i ndihmonte edhe opozita, por si duket në PDK janë të zënë duke e caktuar njeriun që ka të drejtë të flas në emër të partisë. Në LDK janë duke e marrë vetën ende pas zgjedhjeve, në AAK ju është trashuar gjuha, përderisa Nisma ka mbetur fare pa zë.

Nëse ajo nuk e ka forcën e mjaftueshme që ta tejkalojë vetveten, atëherë do ta anashkalojë të vërtetën e Kosovës dhe UÇK -së.  Nëse udhëhiqet nga inati politik, ajo do të mbetet vetëm një iluzion që ngjalli shpresë dhe që zhgënjeu. Në anën tjetër, heronjtë dhe UÇK -ja do të mbeten përjetë aty, në shpirtin e popullit shqiptar të Kosovës. Ata që nuk besojnë e gjejnë të vërtetën në eshtrat e Agim Ramadanit dhe bashkëluftëtarëve të tij, që ranë maleve të Kosovës për ta bërë të mundur që Vjosa dhe populli i saj të jetojë në liri, të ketë shtet dhe mirëqenie!

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …