Nebih Rexhepi

Nebih Rexhepi: Presidenti partiak në demonstrata të OJQ-ve

Republika e Shqipërisë ka kohë që ka hyrë në një politikë me dy kahe tërësisht të kundërta: majtas dhe djathtas. Pas 8 vitesh të keqqeverisjes së të djathtës me në krye Sali Berishën, për herë të parë pas periudhës së  komunizmit u zgjodh edhe presidenti jo koncesual me mandat 5-vjeçar, Bujar Nishani.  Mirëpo për fat të mirë kësaj keqqeverisje populli i Shqipërisë me vetëdije të kthjellët dhe me një kulturë të lartë politike, të frymës evropiane ia dha goditjen e merituar me anë të votës, të cilën e hodhi në një opozitë të tkurrur politikisht. Me këtë humbje të thellë Sali Berisha u detyrua të jap dorëheqje, por ai e bëri këtë në mënyrë perfide duke zgjedhur si lider partie  “pionin” e vet Lulzim Basha, i cili  në atë kohë ishte kryetar i Bashkisë së Tiranës. Por ky politikan tanimë  i demoduar  vepron në stilin: Hidhe gurin fshihe dorën.  Mirëpo Populli prapë ia dha goditjen radhës, në mënyrë edhe më bindëse, duke i shkaktuar humbjen e Bashkisë së Tiranës, dhe humbje të thellë në  zgjedhjet vendore në mbarë Shqipërinë, që nga Jugu në Veri.

Pas kësaj humbjeje të thellë e djathta u fut në një rrugë pa krye, ku duke mos pasur më as edhe një rrugë tjetër vazhdon me atë avazin e vjetër: me britma e piskama nga më primitivet.  Nga humbjet e tilla në Botën Demokratike  vështirë se do të mundë të qëndronte më si udhëheqës i një partie, por për fat të keq  kjo ndodhë tek ne.   Nga këto humbje të thella  njëra pas tjetrës. Sali Berishës i ngeli vetëm presidenti i Shtetit, Bujar Nishani, i cili qysh  nga marrja e mandatit u soll  vetëm si dorë e djathtë e PD-së dhe Sali Berishës.

Presidenti i Shqipërisë përfundimisht tregoi anshmërinë e tij politike që është e ndaluar me të gjitha rregullat demokratike.  Duke dalë haptas në përkrahje  të partisë Demokratike të Shqipërisë me disa dhjetëra demonstrues “gjoja të shoqërisë civile” të manipuluar nga humbësit politikë: Sali Berisha dhe Lulzim Basha. Duhet cekur se ditë më parë ishte mbajtur një demonstratë e tillë ku deputetët e PD-së kishin dalë të armatosur me revole në brez.  Këtu nuk duhet vlerësuar ato demonstrata se a kanë  qenë të drejta  apo të pa drejta.  Por presidenti i Shtetit në as një mënyrë nuk është dashur t’i lejojë vetes e të zbres në atë nivel të ulët dhe qesharak, duke u  paraqitur para medieve  sikur të ishte në kryesinë e Partisë Demokratike. Kjo  vërtetë është skandaloze dhe e pakuptimtë për një burrë Shteti, partia e të cilit qysh moti i ka humbur zgjedhjet dhe ai merret me punët e Shtetit duke e përfaqësuar pakicën. e cila dita ditës po degradohet. Presidenti  do duhej të ishte figurë unike i popullit, sikur kanë qenë: Rexhep Mejdani, Alfred Mojsiu e Bamir Topi dhe kurrsesi një  figurë përçarëse sikur është, Bujar Nishani.

Krahu politik i koalicionit të majtë me në krye Partinë Socialiste po i vazhdon disa reforma evropiane, edhe pse po hasë në kundërshtim jo vetëm nga opozita e tkurrur por  tanimë edhe nga një zë i vetmuar në shtretërit, sikur është  Ben Blushi.  Në këso dallimesh të thella  politike  roli i presidentit do ishte faktori kyç për zgjedhjen e kundërshtimeve politike.

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …