Radio Kosova e Lirë Radio-Kosova e Lirë, Radio e luftës çlirimtare, paqes dhe bashkimit kombëtar, Zëri i lirisë, besnikja e pavarësisë dhe e bashkimit të shqiptarëve.
Tema të tjera...
Deklarata e Ramush Haradinajt se ai është duke menduar seriozisht për bashkimin e Kosovës me Shqipërinë nuk ishte thjesht një premtim parazgjedhor, por një herë u imponohet palëve ndërluftuese në politikë si një zgjidhje e re me zë të lartë.
Ish diplomati britanik, Timothy Les gjithashtu foli për atë kohët e fundit, kur ai deklaroi se “një lloj pranimi i Kosovës me Shqipërinë është tani opsioni i vetëm gjeopolitik”.
Hapja e kësaj teme ndryshon vetëm diskursin ekzistues publik, por jo edhe thelbin politik, sepse dihet edhe frika e BE-së se ideja e shkëmbimit të territoreve dhe organizimi i Ballkanit pas konfliktit mbi parimin etnik, në fakt, çon në një rishikim të ri të kufijve dhe konflikteve të mundshme.
Nëse kjo do të ndodhë, do të jetë ndryshimi i parë thelbësor i kufijve të Jugosllavisë së AVNOJ-it që nga fundi i Luftës së Dytë Botërore, pas së cilës “gjithçka është e mundur”.
Në deklaratat e tij parazgjedhore, Ramush Haradinaj proceset politike aktive i quajti si afatgjata…
Deri më tani, emërtimet: “Serbia e Madhe”, “Shqipëria e Madhe”, ose “Kroacia e Madhe” kanë tingëlluar tepër propagandistike, ide të kompromentuara dhe jo bindëse. Pas tre dekadash të një politike të qëndrueshme nacionaliste në Ballkanin Perëndimor, këto fenomene janë në fakt një pasojë logjike, dhe të gjithë aktorët lokalë po punojnë për ta bërë atë një politikë reale, jo vetëm alternative.
Sigurisht, ata me shumë gjasë do të përpiqen të shmangin përdorimin e këtyre termave irritues, kështu që le të themi se “mini Schengen” nuk është gjë tjetër veçse një rrugë kalimtare nga bashkimi doganor, grupimi i interesave etnike dhe e gjithë kjo me qëllim të turbullimit të syve të publikut për shkëmbimin e ardhshëm të territoreve midis Beogradit dhe Prishtinës.
Ish kryetari i Kroacisë, tani in ndjerë, Franjo Tugjman gjithashtu nënshkroi Marrëveshjen e Uashingtonit si një mundësi që trashëgimtarët të vazhdojnë me ndarjen e Bosnjës dhe Hercegovinës. Është e vështirë të imagjinohet se Kroacia, si një anëtare e BE-së dhe NATO-s, do të mbrojë hapur aneksimin e pjesëve të Bosnjes, por nacionalizmi në Ballkanin Perëndimor është një sistem gjykatash të bashkuara që populistët e etur me siguri nuk do t’i refuzojnë me iniciativën e tyre .
Themelet e perandorisë së re serbe
Vetëm BE-ja bën sikur është e verbër se ish-radikalët Aleksandar Vuçiqit dhe Tomislav Nikoliqit ende ëndërrojnë për një Serbi të madhe. Vuçiç thotë se njoftimi i Haradinajt për bashkim është një kërcënim për Evropën dhe tërë botën, por nënqesh me kënaqësi.
Sidoqoftë, Rusia do të pengojë një Serbi kaq të madhe dhe do të kundërshtojë shkëmbimin e territoreve sepse është në interesin e saj të mos zgjidhë përgjithmonë problemin me Kosovën, e cila i siguron Moskës një prani afatgjatë në Ballkan.
Pas “revolucionit ” në Malin e Zi, një Serbi e madhe është më shumë se një realitet. Ai që mendon se nuk ka asgjë të tmerrshme nëse Beogradi po kërkon vendin e tij në riorganizimin e ri të Ballkanit, është i gabuar. Themelet e një perandorie kaq të re, serbe, nuk qëndrojnë në zgjerimin ekonomik ose tregun, por në krimet masive të luftës dhe gjenocidin. Kjo dëshmohet nga vendimi i fundit i komunës në Berane, vend me shumicë myslimane për të emëruar një rrugë me emrin Ratko Mlladiç.
Dihet se askush nuk do të marrë tanke dhe ushtri në rrugë dhe për të luftuar si në fillim të viteve 1990, por ligjërimi i ri publik mbi ndryshimin e kufijve të rajonit dhe zgjerimin etnik të territorit sugjeron, që të gjithë aktorët do të punojnë për ta bërë atë të vetmin opsioni politik duke pritur një moment të favorshëm gjeopolitik, si ai i imponuar nga ish kryetari amerikan, Donald Trump.
Bazuar në përvojat tashmë ekzistuese në shtetet post-komuniste në tranzicion, nuk është e vështirë të imagjinohet se sa kufij të vështirë do të kurorëzohen dhe do të gërryhen. Një numër i madh i moldavëve kanë pasaporta rumune të BE për vite me radhë. Në të kundërtën, shtetësia e dyfishtë në Bosnje e Hercegovinë, Serbi dhe në Shqipëri nuk është vetëm një rrjedhë e lirë e njerëzve, por edhe e një politikave autokratike. Përfaqësimi diplomatik në BE, tregu i përbashkët ekonomik dhe energjetik janë tashmë funksionet që Tirana kryen për Prishtinën.
Gjatë asaj kohe, njerëzit do të emigrojnë nga mjedise të rrezikshme heterogjene jo vetëm për arsye ekonomike, por edhe nga frika e përsëritjes së konfliktit dhe krimeve të luftës.
Prandaj, Beogradi nuk ka nevojë për doreza të bardha për të shpjeguar qëllimet e tij me Malin e Zi dhe Republikën Srpska. Serbia gjithsesi nuk ka në plan të anëtarësohet në NATO dhe Perëndimi do të vazhdojë të jetë “i shqetësuar” për sigurinë e rajonit dhe do të heshtë me progresistët, Vuçiqin dhe të ngjashëm me ta. Është shqetësuese që këta janë politikanë që jo vetëm që nuk munden, po as duan ta fshehin gëzimin e tyre sepse krejt kjo është në favor të tyre. Por dihet se ata janë humbës nga vitet ’90 dhe të cilët kanë shumë nevojë për hakmarrje politike në mënyrë që të paraqesin krimet më të rënda të provuara, në Hagë, si heroizëm, sukses dhe fitore vetjake.
( Al-Xhazira, RKL)
