Radio Kosova e Lirë Radio-Kosova e Lirë, Radio e luftës çlirimtare, paqes dhe bashkimit kombëtar, Zëri i lirisë, besnikja e pavarësisë dhe e bashkimit të shqiptarëve.
Tema të tjera...
Ka pamje që të zemërojnë, por ka edhe pamje që të dhembin në shpirt, sepse të detyrojnë të pyesësh se deri ku mund të shkojë keqpërdorimi i simboleve tona kombëtare. Të shohësh një protestues me fytyrën e mbuluar, duke valëvitur flamurin e UÇK-së mbi koshat në flakë, në një atmosferë vandalizmi dhe dhune ndaj institucioneve në Tiranë, nuk është thjesht një pamje proteste. Është një moment që kërkon reflektim dhe reagim.
UÇK-ja nuk u krijua që emri i saj të përdorej si mburojë për vandalizëm, as që flamuri i saj të bëhej alibi për dhunë!
UÇK-ja lindi nga një histori e dhimbshme, nga padrejtësitë, nga qëndresa dhe nga sakrifica e një populli që kërkonte lirinë. Pas atij emri qëndrojnë jetë të humbura, familje të shkatërruara, nëna që ende i vajtojnë bijtë e tyre dhe një histori që nuk mund të trajtohet si pronë e askujt për interesa të ditës.
Prandaj, kur dikush mbulon fytyrën me maskë dhe njëkohësisht ngre flamurin e UÇK-së në mes të skenave të dhunës e të shkatërrimit, lind një pyetje e pashmangshme: A po nderohet vërtet UÇK-ja, apo po keqpërdoret emri i saj për t’u dhënë veprimeve të papërgjegjshme një petk patriotik?
Për mua, respekti për UÇK-në nuk matet me madhësinë e flamurit që mban në dorë, as me britmat që dëgjohen në rrugë. Ai matet me përgjegjësinë që tregon ndaj historisë, me dinjitetin që ruan në veprime dhe me aftësinë për të mos e shndërruar sakrificën kombëtare në instrument për interesa të ngushta.
Nuk mund të flasësh në emër të lirisë dhe njëkohësisht të justifikosh dhunën. Nuk mund të pretendosh se po mbron interesin kombëtar, ndërsa kontribuon në përçarjen e shqiptarëve. Dhe nuk mund të mendosh se flamuri i UÇK-së e shenjtëron çdo veprim të atij që e mban në dorë.
Maska mund ta fshehë fytyrën, por nuk mund ta kthejë vandalizmin në patriotizëm! Flamuri mund të jetë simbol i lirisë, por nuk mund të përdoret për ta justifikuar dhunën!
Tirana është kryeqyteti i Shqipërisë, një vend me të cilin na lidh historia, gjuha, gjaku dhe një rrugëtim i përbashkët kombëtar. Kjo nuk do të thotë se institucionet shqiptare duhet të jenë mbi kritikën. Përkundrazi, çdo institucion duhet të jetë i hapur ndaj kritikës, protestës dhe kërkesës qytetare për llogaridhënie. Por protesta demokratike dhe vandalizmi janë dy gjëra krejt të ndryshme.
Mund të kundërshtosh një qeveri pa e sulmuar një institucion. Mund të kërkosh drejtësi pa ushtruar dhunë. Mund të protestosh me vendosmëri pa shkatërruar pronën publike. Kjo është përgjegjësi qytetare, jo dobësi.
Ajo që më shqetëson më shumë është mundësia që simbolet e luftës sonë çlirimtare të përdoren për të krijuar ndasi të reja mes shqiptarëve. Historia na ka mësuar se përçarjet na kanë kushtuar shumë, ndërsa bashkimi rreth interesave tona kombëtare ka qenë gjithmonë një domosdoshmëri.
Nuk kemi nevojë për veprime që e vënë Shqipërinë kundër Kosovës, as për skena që e shndërrojnë flamurin e UÇK-së në simbol të përplasjeve politike. Kemi nevojë për maturi, përgjegjësi dhe respekt të ndërsjellë.
Nuk është e nevojshme të spekulojmë për motivet e atyre që marrin pjesë në veprime të tilla për të kuptuar se dhuna dhe vandalizmi nuk e nderojnë historinë tonë. Motivet duhen vërtetuar me fakte, por përgjegjësia për veprimet mbetet një çështje më vete. Askush nuk duhet të fshihet pas një simboli kombëtar për t’iu shmangur përgjegjësisë qytetare dhe ligjore.
Dhe, mbi të gjitha, askush nuk duhet të ketë të drejtën morale ta përvetësojë UÇK-në, sikur ajo të ishte pronë e një grupi, partie apo rryme politike.
UÇK-ja u përket historisë sonë dhe kujtesës sonë kombëtare. Sakrifica e saj është shumë më e madhe se çdo interes politik dhe shumë më e shenjtë se çdo përplasje e ditës.
Kur shoh flamurin e UÇK-së, nuk mendoj për maska, kosha në flakë apo institucione të sulmuara. Mendoj për ata që nuk u kthyen më në shtëpi. Mendoj për familjet që pritën me vite. Mendoj për dhimbjen që u kthye në qëndresë dhe për sakrificën që u bë pjesë e historisë sonë.
Pikërisht për këtë arsye, nuk mund të heshtim kur emri i saj përdoret në mënyra që rrezikojnë ta zbehin kuptimin e kësaj sakrifice.
Respekti për UÇK-në nuk kërkon heshtje përballë keqpërdorimit të simbolit të saj. Përkundrazi, kërkon që të reagojmë sa herë që ky simbol përdoret për qëllime që bien ndesh me dinjitetin, përgjegjësinë dhe frymën e lirisë.
Nuk është çështje se kush e mban flamurin. Është çështje se çfarë përfaqëson ai që e mban dhe çfarë mesazhi përcjell me veprimet e tij.
Sepse flamuri i UÇK-së nuk është dekor për dhunën, nuk është mbulesë për vandalizmin dhe nuk është instrument për të nxitur urrejtje mes shqiptarëve.
Është simbol i një sakrifice që kërkon nderim, jo keqpërdorim.
Është kujtim i një lufte që kërkon përgjegjësi, jo instrumentalizim.
Është pjesë e historisë sonë kombëtare, të cilën askush nuk duhet ta përdorë për të cenuar interesat tona të përbashkëta.
Shqiptarët kanë mjaft arsye historike për të qëndruar pranë njëri-tjetrit. Nuk duhet të krijojmë arsye të reja për t’u përçarë. Shqipëria dhe Kosova kanë nevojë për bashkëpunim, respekt dhe vetëdije kombëtare, jo për skena dhune që lënë pas shkatërrim dhe ushqejnë mosbesim.
Lavdi dëshmorëve të UÇK-së, respekt sakrificës së tyre dhe përgjegjësi ndaj historisë që na lanë!
Dhe një mesazh për të gjithë ata që e përdorin flamurin e saj në skena vandalizmi e dhune:
Mos u fshihni pas UÇK-së! Ajo nuk ka nevojë për maskat tuaja, por për respektin tuaj. Nuk ka nevojë për dhunën tuaj, por për përgjegjësinë tuaj. Dhe nuk ka nevojë për veprime që i përçajnë shqiptarët, por për një frymë që i bashkon ata rreth dinjitetit dhe interesit kombëtar.
Sepse UÇK-ja është histori sakrifice për liri. Dhe liria nuk nderohet duke shkatërruar, por duke ndërtuar.
