Jakup Krasniqi

Jakup Krasniqi: Ndihem moralisht i fituar

 Pasi nuk isha në garë dhe gjithë shigjetat i drejtuat ndaj meje dhe familjarëve te mi, po ua them disa fjalë:

Hashim dhe Kadri, po të kishit pak moral nuk do t’i lëshonit qentë e gjithë urithët e nëntokës, edhe të së djeshmes edhe të së sotmes, por ju keni humbur çdo parim e normë njerëzore. E kam thënë edhe njëherë tjetër, po jua kujtoj edhe tani, thënien e një intelektuali të viteve ’90, kur e kishin akuzuar se e kishte nënë Rusinë! Ai iu ishte përgjigjur: “Këta njerëz, edhe nënën e vet ta lënë në dorë”. Së këndejmi, edhe ju u munduat përmes një zagari, fyerjen që jua bëni në kontinuitet jo vetëm drenicasve, por gjithë shqiptarëve në Kosovë, duke denigruar gjithçka njerëzore e shqiptare, të ma vishni mua! A nuk ishit ju që me ftuat që t’i bashkohem “nënës parti”?!

Ju, gjatë gjithë këtyre viteve dhe sidomos pas Pavarësisë, Drenicës e Kosovës ia keni grabitur pasuritë më të mëdha, në mesin e tyre edhe Ferronikelin dhe qytetarëve të Drenicës dhe të gjithë Kosovës jua keni lënë vetëm një perspektivë, atë të ikjes nga Kosova! Por, atë që jua keni bërë qytetarëve të Drenasit nuk ia keni bërë askujt tjetër: i keni lënë më të varfrit. Kaq shumë i doni ata?! Jo vetëm kaq! I keni lënë në varfëri dhe, duke i lënë në varfëri, jua keni vrarë guximin, guximin edhe për të menduar?! Ju i frikësuat duke përdorur gjithë makinerinë e pushtetit dhe duke u thënë qytetarëve se “nëse nuk e votoni PDK-në, ju do të izoloheni nga pjesët e tjera të Kosovës”. Kur e keni përdorur gjithë pushtetin, gjithë mekanizmat e tij, jam i bindur se keni përdorur edhe fuqinë e parasë publike, por i keni fshehur këmbët si gjarpri. Të gjitha rrugët që keni ndërtuar gjatë fushatës zgjedhore, të asfaltuara apo me zhavorr, kanë qenë veprime të paligjshme dhe hedhje në baltë e parasë publike. Po të kishte shteti prokurori të mirëfilltë, ajo do të duhej t’i hulumtonte veprimet e tilla të paligjshme. Edhe mbrojtja e veprimeve të tilla nga policia është veprim i dënueshëm. Në këtë rast, policia në vend që të mbronte ligjin, ajo u vu në mbrojtje të paligjshmërisë. Kjo ka ndodhur në fshatin Negroc, më 16 dhjetor.

Ju e dini më mirë se kushdo tjetër, që jo vetëm se nuk kam marrë asgjë nga Drenica dhe Kosova, por kam dhënë gjithçka që është kërkuar nga unë dhe familja ime. Po e them për të parën herë, pa modesti, nëse Drenasit, Drenicës dhe Kosovës nuk iu kam lënë emër të mirë kudo që e kam përfaqësuar Kosovën dhe shqiptarët, të paktën emër të keq as iu kam lënë e as do t’iu lë si brenda dhe jashtë vendit! Emri im, në asnjë raport ndërkombëtar nuk është lakuar dhe asnjë pengesë e vetme Kosovës nuk i është bërë në rrugën e integrimeve evropiane! Në asnjë Rezolutë te KE-së apo raport tjetër nuk është përmendur e as që do të përmendet emri im. E shihni sesi ndihem më shumë se mirë. Po ju?…

Epo, ju paskeni “harruar” që unë njerëzit i trajtoj si njerëz me integritet e dinjitet. Njerëzit nuk i zhveshi nga integriteti e dinjiteti siç bëni ju. Këtë e dinë të gjithë njerëzit me të cilët kam bashkëpunuar e punuar, si në parti apo institucione te shtetit. As shokëve e as ish-shokëve nuk ua ndërsej qentë e bashkëpunëtorët e Serbisë! Krejt çka kam për të thënë e them vetë, pa e fshehur dorën dhe pa i yshtur njerëzit për të gënjyer a sharë dikë tjetër. Ju jeni mjeshtër të këtyre gjërave të pista! Juve gjithçka ua banë fytyra!

Unë edhe në këto zgjedhje e ndiej veten të fituar pa qenë në garë, se askujt në jetën time nuk ia yshta asnjë njeri të vetëm. Nuk i grabita a rrëmbeva asgjë as me veprimin e mosveprimin tim. Kalova dinjitetshëm nëpër vitet edhe kur kisha pushtet, nuk e lëndova asnjë zemër njeriu. Edhe zgjedhjet e fundit i konsideroj fitore te NISMËS, i fituam zemrat e mijëra njerëzve pa asnjë mashtrim, kërcënim apo premtim mashtrues!

Ju drejtohem ju se e filluat me ftesën qe t’ju bashkohem, ani pse unë nuk isha në garë, e vazhduat pa asnjë të drejtë me përgojime për mua e familjen time dhe e përfunduat me gënjeshtra, fyerje e sharje se gjeja unë i paskam “fyer qytetarët e Drenasit”?! Ju e dini pse e bëni ketë! Ketë politikë jo kohezive, aspak koherente e alogjike dini ta bëni vetëm ju dy e sidomos Hashimi i cili është i gatshëm te shkel mbi cilindo që guxon t’i dal përpara. E tërë jeta e tij politike është e tillë?! Andaj gjithçka që vjen nga ajo parti private e Hashimit dhe e Kadrisë, është vepër e tyre gebellsiane! Kjo është arsyeja pse unë qytetarë te Drenasit e te Kosovës, ju drejtohem vetëm atyre dhe askujt tjetër.

Unë Jakup Krasniqi, e përsëris nuk isha në garë për Kryetar te Drenasit, por ju mos e harroni kurrë këtë emër të përveçëm se ju duhet! Edhe nëse nuk e dini, se ju dini pak nga ana njerëzore e intelektuale, mësojeni tani, në rrugën time të drejtë eci edhe vetëm! Ky është mësimi im jetësor, mos gjunjëzimi as edhe njëherë para askujt! Kjo vjen nga besimi dhe dashuria që kam për njeriun, kombin dhe atdheun! Po ju çka jeni e në ç’dreq besoni?!

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …