Ekrem Krasniqi:

Edmond Ekrem Krasniqi: Poshtë Kushtetuta e Muhamet Mukit, Gruevskit, Ahmetit, Zaevit, Selës…

 Unë jam fuqishëm kundër kësaj kushtetute të mbrapshtë të Maqedonisë, e cila po diskriminon shqiptarët dhe të cilën e mbrojnë ata që e hartuan dhe për çudi tash edhe ata që nuk e hartuan si ky politikane Muhamet Zeqirit – Mukit, dhe ‘mbreti’ i tij Zoran Zaev.

 11 Mars, Zhurnal.mk – Kushtetutat i bëjnë njerëzit. Ligjet i bëjnë njerëzit. Por kushtetutat dhe ligjet i ndryshojnë njerëzit, po ashtu.

Unë jam kundër kësaj kushtetute diskriminuese të hartuar nga Nikoll Gruevski dhe Ali Ahmeti, “roje” të së cilës tash na dalin jo vetëm këta të dy e shërbëtorët e tyre, por edhe Zoran Zaevi dhe shërbëtorët si Muhamet Zeqiri – ç’Muki.

Shkaku pse po merrem personalisht kundër kësaj kushtetute, është pikërisht ky i fundit me të cilin pos flokëve të gjata dhe origjinës shqiptare nuk kam fare asgjë të përbashkët.

Unë jam fuqishëm kundër kësaj kushtetute të mbrapshtë të Maqedonisë, e cila po diskriminon shqiptarët dhe të cilën e mbrojnë ata që e hartuan dhe për çudi tash edhe ata që nuk e hartuan.

Kjo kushtetutë është hartuar në mënyrë aq të tërthortë e dinake, sa që askush nuk po mund t’ia nxjerrë fijen, e as ligjeve të hartuara sipas saj.

Nikolla Gruevski thotë se bërja zyrtare e gjuhës shqipe në të gjithë Maqedoninë dhe nëpër të gjitha institucionet qendrore të shtetit, nga qeveria e deri tek agjensionet shtetërore dhe krejt gjykatat, apo edhe deri tek uniformat dhe monedha DENAR, qenka kundër kushtetuese.

Të premten (10 Mars), për uniformat dhe valutën, të njëjtën e tha edhe i vëllai i tij nga LSDM, Zoran Zaev. E sot, e shtunë (11 Mars) edhe ç’Muki i del në mbrojtje punëdhënësit të tij ‘bukurosh’ shovinist.

Muhamet o i gjorë, a i ke pyetur ti 75000 vëllezër the motra shqiptare se si dhe ku e duan gjuhën shqipe që të shihet, shkruhet e përdoret nëpër Maqedoninë tënde dhe të tyre ?

Muhamet o ‘bukurosh’, a e di ti se ç’është marrja e votës, pra edhe besimi, një qenie njerëzore  e cila shpreson se ti dhe të tjerët si ti do t’u dalin në mbrojtje kërkesave dhe interesave të tyre për një jetë më të mirë dhe me dinjitet ?

Muhamet o hoxhë i Zaevit, a e di ti se 75000 shqiptarë të cilët të falën besimin duan që të shkruajnë e flasin shqip po aq sa Gruevski dhe  Zaevi i yt që flasin dhe shkruajnë e shohin maqedonisht ?

Muhamet o ish-kolegë gazetar , a e di ti se gjuha shqipe është ndrydhur me shekuj të tërë nga mbretërit vrasës romak, turq e serbë prej kohës Ilire e deri më tash, dhe pra edhe nga ‘mbretërit’ si Gruevski e si ‘mbreti’ i yt Zaevi ?

Muhamet o deputetë i 75000 shqiptarëve, a e di ti se vota e marrë kërkon llogari-dhënie se çdo të bësh ti  për këta votues dhe ëndrrat dhe shpresat e tyre ?

Muhamet o shërbëtorë i ‘bukuroshit’ Zaev, a e di ti se gjuha shqipe është gjuhë e Zotit Pellazg, Gjuhë e Zotit Ilir dhe se atë nuk do ketë askush mundësi që ta ndalojë e as ta zhduk ?

Muhamet o mendje hutuar e mendje prishur, kushtetuta që po mbron ti është kushtetutë e mbrapshtë, sepse ajo favorizon mbretin tënd të LSDM-së, mbretin e VMRO-DPMNE, dhe maqedonasit e tyre dhe diskriminon të gjithë shqiptarët, pra edhe ty ?

Muhamet o i parfymosur me premtime gënjeshtare ndaj 75000 votuesve, a e di ti se në një vend fqinj të Maqedonisë është një kushtetutë me të drejta për 3 për qind të popullatës, po aq sa edhe për 95 për qind të saj ?

Është kushtetuta e Kosovës, ajo që 3 për qind popullatës, pra serbëve ua respekton dhe ua garanton e mundëson përdorim të lirshshëm dhe kudo të gjuhës së tyre amtare ? Unë jam për një kushtetutë që respekton pakicat pikërisht në këtë mënyrë me të drejta të plota e të pakufizuara.

Është edhe kushtetuta e Belgjikës e cila gjuhë të plotë zyrtare e njeh dhe e ka edhe gjuhën gjermane për të respektuar pakicën gjermane.

Muhamet o i mjerë, a di ti sa gjermanë ka në Belgjikë ? Të tregoj unë: ka vetëm 0.6 përqind dhe janë në qytetin Eupen, afër kufirit me Gjermani, aty afër Ahenit.

Muhamet o politikan i ri, kushtetutat i bëjnë njerëzit, ligjet i bëjnë njerëzit. Që të dyja i ndryshojnë njerëzit.

Muki apo ç’Muki, kushtetuta të cilën ti po e mbron DUHET NDRYSHUAR.

Ajo, dhe ligjet që dalin prej saj të diskriminon ty, dhe të gjithë shqiptarët në Maqedoni, pra edhe ata që të falën votën ty dhe Xhylymsere Kasapit. Janë shumë, 75000 shqiptarë.

Këtë kushtetutë nuk e bëre as ti, as unë e as qytetarët shqiptarë të Maqedonisë, por e bënë krerët politik maqedonas së bashku me krerët politik shqiptarë.

Kur një kushtetutë nuk të lejon ty dhe shqiptarët që të përdorësh lirshëm gjuhën e prindërve tuaj, ti o ç’Muki së bashku me Zaevin, Nikolla Gruevskin, Ali Ahmetin, Zijadin Selën… dhe të gjithë krerët e partive të tjera shqiptare e maqedonase duhet që ta ndryshoni po të njëjtën kushtetutë.

Je bërë pjesë e lojës së ndyrë të krerëve politik maqedonas, por edhe atyre shqiptarë, të cilët tash po struken dhe heshtin për këtë kushtetutë të mbrapshtë që po diskriminon pikërisht shqiptarët e Maqedonisë, dhe votuesit tuaj dhe të tyre.

Prandaj, o Gruevsk, Ahmet, Zaev, Selë… e të tjerë si Muki e Kasapi:

Poshtë Kushtetuta e Maqedonisë !!! Poshtë ligjet e saja të mbrapshta !!!

Poshtë të gjitha kushtetutat nëpër botë të cilat ua ndalojnë të tjerëve gjuhën e tyre amtare !!!

Liri shqiptarëve dhe gjuhës tonë shqipe !!!

Liri të shtypurve e të diskriminuarve në Maqedoni dhe krejt botën !!!

(Autori është gazetar në Bruksel, themelues i agjensionit të lajmeve për Ballkanin në gjuhën angleze, dtt-net.com)

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …