Kriminelët serb

RKL: Gjykata Speciale nuk akuzon kriminelët shqiptarë, milicë të MUP-it të Serbisë që kanë vrarë bashkëkombësit e tyre

Gjykata Speciale nuk gjykon policët shqiptarë të MUP-it të Serbisë, si Agim Sahitaj, nga Sopia, Selim Selmanaj, Sahit Zogaj, nga Malisheva, Bekim Sahitaj nga Sopia, Ilaz Vranovci nga Tërna e të tjerë të cilët  ishin policë aktivë të degës së MUP-it serb në Prizren dhe në Therandë. 1).  Në secilën komunë të Kosovës, MUP-i serb i kohës në Milosheviqit ka  evidentuar nga dhjetëra milicë shqiptarë të Serbisë, të cilët kryesisht kanë ikur nga vendi pas luftës. Disa prej tyre ende punojnë në Policinë e Kosovës, deri në kreun e saj. Disa prej tyre kanë qenë edhe në radhët e UÇK-së dhe kanë mbajtur lidhje të ngushta me një segment të krerëve të luftës.

Ngritja e akuzës, deri tani vetëm kundër një kolaboracionisti shqipfolës nga Prokuroria Speciale e Kosovës, është rast sui generis, në radhë të parë sepse kjo po ndodh për herë të parë, në Kosovë, 18 vjet pas luftës dhe nuk dihet publikisht se e ka lejen e EULEX-it, për hapjen e kësaj procedure. Përderisa kriminelit iu ka caktuar një muaj paraburgim, EULEX-i ka kohë që atë ta lirojë sikur ka liruar deri tani në gjithë kriminelët e MUP-it të Serbisë, jo pak prej tyre shqipfolës, kolaboracionistë dhe apatridë.

Polici i MUP-it serb, Agim Sahitaj akuzohet se ka marrë pjesë në likuidimin e shqiptarëve në fshatin Sopi, konkretisht në prill të vitit 1999. Në një shkrim të botuar nga Kallxo.com thuhet se  Prokuroria Speciale e Kosovës ka ngritur akuzë kundër kolaboracionistit famëkeq, Agim Sahitaj  nga fshati Sopi i Therandës  (ish-Suharekë), i cili  në bashkëpunim me forcat kriminale serbe, gjatë luftës në Kosovë kreu krime lufte kundër familjes, Elshani ndërsa mori pjesë edhe në dëbimin  e bashkëfshatarëve të vetë nga ky fshat.

Ky kriminel në shërbim të regjimit të Milosheviqit jeton në Gjermani dhe vazhdimisht i viziton familjarët në Sopi.

Prokuroria Speciale pretendon se gjatë kohës së luftës, konkretisht në prill të vitit 1999, Agim Sahitaj, i uniformuar dhe i armatosur, ka vepruar së bashku me pjesëtarët e forcave serbe ku kanë vrarë, plagosur, rrahur, maltretuar, plaçkitur dhe dëbuar me forcë nga shtëpitë e tyre në drejtim të Shqipërisë popullatën civile shqiptare. Prokurori i prokurorisë speciale, Sylë Hoxha gjatë leximit të kërkesës mbi caktimin e masës së paraburgimit ka deklaruar se i dyshuari në bashkëkryerje ka kryer krime kundër civilëve shqiptarë. “Gjatë vitit 1999 me datën dy prill, Agim Sahitaj së bashku me pjesëtarët e forcave serbe kanë hyrë në një shtëpi në fshatin Sopi të Suharekës, ku aty edhe ka plagosur në këmbën e djathë S.E., ndërsa ka vrarë në vend A.K., pastaj i dyshuari ka shtënë në drejtim të A.E., por për fat nuk e ka qëlluar”, ka thënë prokuroi i rastit Sylë Hoxha.

Prokurori gjatë deklaratës së tij gjithashtu tregon se si po atë ditë i dyshuari Agim Sahitaj ka maltretuar, plaçkitur e dëbuar civilët shqiptarë nga fshati i tyre.

“Po ashtu në ditën kritike i njëjti në bashkëkryerje me personat e tjerë ka marrë pjesë në plaçkitje, rrahje, maltretime dhe se në të njëjtën ditë në fshatin Sopi janë vrarë 38 civilë shqiptarë. Siç shihet nga shkresat e lëndës shihet se i dyshuari me bashkëkryerësit e tjerë i kanë dëbuar fshatarët e fshatit Sopi që të largohen në drejtim të Shqipërisë” pretendon prokuroria.

Në dosjen e lëndës nuk sqarohen arsyet pse edhe 18 vite pasluftës prokuroria nuk kishte ndërmarrë asnjë veprim për të hetuar këto veprime të dyshimta, përderisa njëra nga arsyet kryesore të caktimit të paraburgimit është rreziku që i dyshuari të ikë nga vendi.

Sahitaj është arrestuar javën e kaluar me urdhër të Prokurorisë Speciale ndërsa do qëndrojë në paraburgim për 30 ditë, nëse nuk lirohet nga EULEX-i sikur zakonisht lirohen kriminelët serbë dhe ata shqipfolës që iu kanë marrë pjesë aktive dhe sistematike  në vrasjen e civilëve shqiptarë.

Gjykata Speciale kundër UÇK-së do t’i dënojë rastet kur luftëtarët e lirisë, gjatë kohës së luftës kanë vrarë apo vetëm kanë rrahur ndonjërin nga këta bastardë. Agim Sahitaj sipas shumë dëshmive, të bashkëfshatarëve, familjarët e  të cilëve edhe i ka vrarë, ka marrë pjesë në aksionin e likuidimit dhe dëbimit të popullatës civile dhe ka shpëtuar pa asnjë therrë në këmbë. Për më tepër ai bën jetën luksoze me krejt familjen në Gjermani, vjen dhe i viziton vëllezërit në fshatin Sopi, shëtit krejt lirshëm nëpër rrugët e fshatit, të cilat i ka larë me gjakun e bashkëfshatarëve, është dëshmitar i mbrojtur i EULEX-it. Kështu ka jetuar i lirë duke e trajtuar veten të pafajshëm, Agim Sahitaj, i cili as tani nuk ndihet fajtor, sepse ka vepruar sipas direktivave të regjimit të  Serbisë, të cilit i ka shërbyer pa pikë brejtjeje të ndërgjegjes,  meqë ka qenë milic i rregullt i formacioneve, të cilat kanë marrë urdhra nga Beogradi dhe  kanë vrarë e kanë masakruar mijëra shqiptarë, në Kosovë,  në mesin e tyre gra, fëmijë e pleq.

Të përkujtojmë me këtë rast se gjatë luftës në Kosovë, nga barbarët serbë dhe bashkëpunëtorët e tyre,  janë vrarë më shumë se 1.200 fëmijë prej moshës disa muaj e deri në moshën 16-vjeçare. Kush është dënuar deri sot  qoftë edhe për një rast të vetëm të vrasjes së fëmijëve nga kriminelët serbë dhe bashkëpunëtorët e tyre në Kosovë?

Raste si këto flasin  shumë për qeveritarët tanë, pozitën dhe opozitën, që trimërinë e tyre ia shpërfaqin duke u munduar t ia nxjerrin sytë njëri tjetrit dhe nuk duan të dinë se kanë kaluar 18 vjet nga lufta dhe kriminelët bëjnë jetën e tyre të lirë në Kosovën, e cila pretendohet se është e lirë dhe e pavarur por  pa sistemin e vet të drejtësisë.

Ka mbetur ( thënë ironikisht) vetëm që familjarët e të viktimizuarve, tani t’ iu kërkojnë falje kriminelëve dhe xhelatëve, sepse ata që kanë kërkuar dhe po kërkojnë drejtësi qe 18 vjet, tanimë  janë bindur se ajo e ka humbur rrugën dhe është nisur në një drejtim tjetër. Ky stigmatizim ironik, pezmatues ka të bëjë me qindra kriminelë që sot shëtisin lirshëm nëpër Kosovë, vizitojnë lirshëm vendet ku kanë kryer krimet, disa nga ata marrin rroga nga buxheti i Kosovës, disa nga ata i shohim edhe kur marrin pjesë nëpër akademi  ku përkujtohen dëshmorët, disa i kemi zyrtarë të lartë në polici, prokurori, gjykata dhe në të gjitha institucionet, e ne presim drejtësi, derisa krerët më të lartë të vendit dhe dy të treta e deputetëve të Kuvendit të Kosovës kanë miratuar themelimin e Gjykatës Speciale kundër UÇK-së.

1.) Misko Nisovic, pripadnik RDB MUP-a Srbije, iz Prizrena, Agim Sahitaj, radnik MUP-a Srbije, iz sela Sopina, Selim Selmanaj, bivsi policajac, Sahit Zogaj, bivsi radnik RDB, iz Maliseva, Bekim Sahitaj, iz sela Sopine, i Iljaz Vranovci, penzionisani radnik RDB, iz sela Trnje… http://www.arhiva.srbija.gov.rs/video/kosovoreport2.pdf

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …