Deputeti i Kuvendit të Kosovës, Veton Berisha, para disa ditësh iu ka bashkuar Grupit Parlamentar NISMA-AKR

Veton Berisha: Reagim ndaj gjuhës së përdorur urrejtëse dhe ofenduese të prof. Ilir Morinës, zyrtar i lartë në MMPH

Më lejoni që përmes këtj reagimi publik të shpreh indinjatën e thellë ndaj gjuhës urrejtëse dhe ofenduese të përdorur nga Prof. Ilir Morina – Profesor në Universitetin Publik “Haxhi Zeka” në Pejë si dhe kryeshef ekzekutiv në Agjensinë për Mbrojtjën e Mjedisit në kuadër të Ministrisë së Ambientit dhe Planifikimit Hapsinorë në Qeverinë e Republikës së Kosovës.

Me këtë rast e dënoj ashpër ofendimin dhe gjuhën e ulët të përdorur nga z.Morina  i cili në reagimin tim ndaj qendrimeve të mija politike dhe  publike se unë pas një vlerësimi prej 3-6 muaj të punës së Qeverisë të sapo formuar në rast së Qeveria Haradinaj nuk ndërmerr asnjë veprim ndaj ndryshimit të gjendjes së komunitetit tim Egjiptian unë do të detyrohem të mos vazhdoj të mbështes këtë qeveri e cila nuk e mbështet komunitetin tim Egjiptian dhe mendoj se është e logjikshme sepse  unë në Kuvendin e Kosovës jam për të i mbrojtur interesat e komunitetit tim Egjiptian në radhë të parë.

Duke ju referuar këtij qëndrimi z. Morina e ofendon komunitetin tim Egjiptian si “Gabel” dhe “Mielli i Gabelicës” dhe po e përshkruaj sakt komentin e tij si në vijim,  citoj  “A edhe gabelt me zejabat ju erdh dita a, ah medet ku ram…” dhe thot se Egjiptianët janë “ Mixi i tyre (ju referohet Gabelve) si mielli i Gabelicës është bërë Parlamenti”  për më tepër referojni linkut të publikuar nga portali “Insajder” si në vijim:  http://www.insajderi.com/kryeshefi-agjencise-se-shtetit-fyen-rende-minoritetin-qe-kercenoi-vote-kryeministrin/

Në Kosovë çuditërisht është bërë normale që komuniteti im Egjiptian të ofendohet në këtë formë me qasje raciste ndoshta edhe nga qytetarë të thjesht por të përdoret kjo gjuhë nga një “Intelektual” zyrtar që mbanë dy poste publike si Profesor në Universitetin Publik “Haxhi Zeka” në Pejë dhe Kryeshef  Ekzekutiv i Agjensisë së Ambientit të cilat janë po ashtu pozita që do të duhëshin të ishin në shërbim të qytetarëve të komunitetit Egjiptian dhe jo nga përsona në pozita të tilla të ofendohët rëndë komuniteti Egjiptian është e pa tolerusheme dhe e denojmë ashpër .

Kërkoj urgjentisht nga Ministrja znj. Albena Reshitaj dhe Menaxhmenti i Universitetit Publik Haxhi Zeka në Pejë që menjëherë  të ndërmerr të gjitha masat ligjore ndaj përdoruesi i  kësaj gjuhe z. Ilir Morina  e cila gjuhë vëertetë është e pa pranueshme dhe shumë denigruese për ne si komunitet dhe mua si përfaqësues i tyre.

Duke ju referuar marrveshjës me z. Haradaniaj më saktësisht në pikën “G” të marrveshjës kemi paraparë që Qeveria e Republikës së Kosovës duhët të ndërmerr të gjitha veprimet e mënjehershme në senzibilizimin dhe ndalimin e mënjeershëm ndaj veprimeve inferiore institucionale ndaj komunitetit Egjiptian.

Bazuar edhe në marrveshje në rast se Qeveria e Kosovës nuk ndërmerr veprime konkrete në ndalimin e zyrtarëve publik ndaj ofendimit tonë ne do të dëtyrohemi të përdorim të drejtën tonë kushtetuese dhe ligjore për të i ndalë këto ofendime tepër të rënda.

Kjo gjuhë tëpër e ulët e përdorur nga Prof. Ilir Morina tregon se sa shoqëria e jonë ka informacion për komunitetet në Kosovë, sa vlersohët kontributi i tyre në Kosovë ku Egjiptianët përjetuan cdo gjë bashkë më Shqiptarët duke mos u kursyër për asgje për Kosovën e Pavarur që ne sot të gjithë po e gëzojmë.

E ftoj Prof Ilir Morina që miqësisht dhe jam i gatshëm të i ndaj kohë dhe të i mbaj një lëksion për identitetin dhe vlerat e komunitetit Egjiptian edhe pse jam i bindur se ai i din fare mirë këto vlera për i mohon më qëllim.

Edhe njëherë presim veprime konkrete të Qeverisë Haradinaj në shqetësimin toën në fjalë.

Me respekt

Veton Berisha

Kryetar i Partisë Liberale Egjiptiane-PLE

Deputet në Parlamentin e Kosovës

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …