Ilmi Veliu: Rrënjët shqiptare nuk janë aziatike as evropiane, por pellazgjike

Ilmi Veliu: Rrënjët shqiptare nuk janë aziatike as evropiane, por pellazgjike

(Reagim dhe përgjigje njëfarë shqiptarit jomysliman me emrin, Gjon Kekaj, për ofendimet që u benë shqiptarëve myslimanë)

I nderuari Gjon Keka, unë jam shqiptar mysliman, por nuk jam turk e as aziatik, ashtu si i quan ti shqiptarët myslimanë, sepse unë po edhe shqiptarët tjerë myslimanë flasim shqip dhe shqipja eshtë gjuha e të parëve tonë, e trashëguar nga Pellazgo-iliro-arbërit. Ti thua se jemi aziatikë, por ne shqiptarët myslimanë i kimi mbajtur dhe vazdojmë ti mbajmë tirçit e bardhë me gajtana te zinjë dhe kësulën (çeleshën-plisin) e bardhë pellazgo-iliro-arbërore.

  Ti mundohesh te tregosh diçka rreth rrënjëve shqiptare por nga shkrimi jot shihet se ti fare nuk ke njohuri rreth rrënjëve dhe origjinës shqiptare.

    Në shkrimin tend ka aqë shumë urrejtje ndaj shqiptarëve myslimanë sa që me laps e me gojë nuk mundet të përshkruhet. As serbët, grekët e malazezët, armiqtë shekullorë të shqiptarëve, nuk e kanë deklaruar aqë hapur albanofobinë dhe urrejtjen si që e ke treguar e prezentuar ti.  Sipas llogaritjes tënde,ku shqiptarët myslimanë i llogarit si turq e aziatikë, atëherë shqiptari katolik duhet të llogaritet si romak e Italian kurse shqiptari ortodoks të llogaritet sigrek, serb e rus. Pra ti i ndan dhe klasifikon shqiptarët sipas përkatësisë fetare dhe nuk qan kokën nese ata flasin shqip dhe vazhdojnë të mbajnë veshje kombëtare shqiptare dhe jo turke e aziatike.

Nuk di ne cilën kategori i ke renditur shqiptarët që vazhdojnë të jenë komunistë, ateistë, marksistë-leninistë, te rusët, kinezët, koreanët apo kubanezët. Sipas meje  edhe  ata vazhdojnë të jenë shqiptarë, sepse gjuha, kultura dhe tradita kombëtare janë ata që e përcaktojnë origjinën kombëtare dhe jo perkatësia fetare.

  Sikurse ti që paguhesh nga armiqtë shekullorë të shqiptarëve për të përhapur urrejtjen ndër fetare e ndër shqiptare, ka edhe një lloj sekte aziatike e paguar nga rusët e serbët, e quajtur ,,Vehabi,, që eshtë përhapur edhe ndër shqiptarët e që kërkon që të krishterëve tu hiqet koka.

Ti mundohesh të flasësh për rrënjët shqiptare por nuk din se ku ti kërkosh ata. Rrënjët shqiptare  jënë  më të vjetra se Evropa e Azija. Rrënjët shqiptare rrjedhin nga Pellazgo-ilirët që ti për fat të keq nuk din se kush ishin Pellazgët-Ilirët-Arbërit dhe ne cilën kohë e territor kan jetuar ata.

Etnikumi ilir/yllir/ilirianë (d.m.th “janë prej yllit”) kanë qenë të parët në Evropë dhe Azinë e Vogël, prej Babilonisë e nëpër Afrikën Veriore; prej Azisë së Vogël e në tërë Evropën dhe Botën. Ti nuk ke ndegjuar për Luigi Luca Cavalli-Sforza, i cili e nxjerrë gjuhën shqipe 3500 vite përpara lindjes së të ashtuquajturës “gjuhë helene”. Me kohën, kan dalur dhe vazhdojnë të dalin  mjaft vepra të reja shkencore, të cilat do ta dërgojnë historinë e lashtë antike dhe filozofinë historike në drejtim dhe dobi të shqiptarëve dhe Historisë së tyre. Njëra nga ata është fakti se Shqiponja dhe plisi i bardhë që edhe sot i përdorin shqiptarët myslimanë, janë shenja të vetë origjinës së kombit të madh e të lashtë botëror të shqiptaro-iliro-pellazgëve.

Ja harta që na tregon se ku linden dhe deri ku shtriheshin iliro-pellazgët në lashtësi

Në fotografinë majtas eshtë skulptura e lashtë antike iliro-pellazge me kësulën e bardhë shqiptare dhe në anën e majtë janë shqiptarët myslimanë, me kësulat dhe veshjet shqiptaro-iliro-pellazge. Gjon Kekaj i ka shpallur shqiptarët myslimanë turq e azijatikë por këta farë shqiptarësh nuk kan vendosur në kokë fesin turk e as shallvaret turke, afrikano-aziatike por vetëm veshjet e lashta shqiptaro-iliro-pellazge.

I nderuar Gjon Keka, te fotografia lartë, në mes jam unë, shqiptari mysliman, bashkë me antarët tjerë, poashtu shqiptarë myslimanë të trupës së teatrit ,,Uscana,, në dramën ,,Amaneti,,. Ne jimi shqiptarë myslimanë dhe ti na quan turkoshakë e aziatikë, kurse ne, si që na sheh në foto, jemi të veshur me veshjen tonë të lashtë iliro-shqiptare dhe flasim gjuhën tonë të lashtë iliro-pellazgo-shqipe. Fotografia poshtë djathtas prezenton shqiptarin me të dy simbolet e lashta iliro-pellazge e që janë, shqiponja dhe çelesha e bardhë shqiptare. Në të majtë eshtë guri i varrit të një shqiptari mysliman i cili ne majë ka të gëdhendur kësulën shqiptare, që argumenton se shqiptari mysliman ka dshur qe edhe te varri ta prezentoi kësula e bardhë shqiptare dhe jo fesi i kuq turk e aziatik,si që shkruan ti ne artikullin tend.

Fotografitë lartë tregojnë dy skulptura të lashta me kapuçin (plisin) dardano-kosovar. Te fotografia poshtë eshtë Hazem Bejta me gruan e tij  Shote Galica,poashtu me kesula dardano-kosovare dhe veshje shqiptare. Të dy heronjtë kan emra myslimanë por ata gjatë gjithë jetës së tyre luftuan për shqiptarët dhe Shqipërinë. Gjon Keka shkruan se shqiptarët myslimanë janë turq dhe aziatikë por këta dy figura të shquara shqiptare qe kan mbajtur emra myslimanësh nuk kan ne kokën e tyre fesin turk e as shallvaret turke dhe nuk luftuan për Turqi, Arabi e Avganistan, por për Shqipëri.

Gjon Kekaj i cili në artikullin e tij ofendues shkruan se shqiptarët myslimanë që përbëjnë 90 % të popullatës shqiptare i quan turkoshakë e aziatikë, i ofendon të gjitha figurat historike shqiptare si Ismail Qemali, Bajram Curri,Isa Boletini,Hasan Prishtina,Idriz Seferi,Hazem Bejta, Mic Sokoli,etj. Sipas mendjes së sëmurë të Gjon Kekajt edhe heroin Adem Jashari do te duhet ta shpallim turk e aziatik sepse ka qenë shqiptar mysliman.

Janë fotografitë e skulpturave të lashta iliro pellazgjike dhe veshjet që kan veshur gratë e asjë kohe, te njejtat veshje qe iliro-pellazgët i kan mbajtura para mijëra vitesh. Dhe të thuash se kjo nuse duket si turke apo aziatike eshtë çmenduri e Gjon Kekajt. Ja edhe pllaka e gurit të varrit që prezenton nusen shqiptare që ka nderruar jetë shumë e re dhe rruzat për ybukurim që i ka mbajtur në kokë janë gëdhendur te pllaka e varrit .

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …