Adem Lushaj

Mr. Adem Lushaj: Cili nga kandidatët për kryetar të Deçanit “u mashtrua” nga votuesit e subjektit të tij?

Pas një analize të rezultateve preliminare të publikuara nga Komisioni Qendror Zgjedhor, del se jo gjithë kandidatët për kryetar kanë arritur të marrin numrin e votave të partisë që përfaqësonte, duke i bërë një “dhuratë” kundër kandidatëve. Në bazë të statistikave momentale, del se tre nga pesë kandidatët garues, nuk kanë arritur të marrin votat sa ka marrë subjekti i tyre (kandidatët për këshilltar komunal). Për dallim prej këtyre tre kandidatëve, dy tjerët kanë arritur të dalin “më të mirë se partia”, së paku në bazë të numrave të publikuar.

Për mos përkrahje nga votuesit e subjektit të tij, më së “keqi” është ndarë, Blerand Kadrijaj, kandidat i PDK-së, i cili ka mbet prapa partisë, për 650 vota ose 4.68 përqind (914 vota, krahas 1564 votave, të kandidatëve për këshilltar komunal). Edhe kandidati i LDK-së Mal Lokaj, ka mbet prapa subjekti për një numër të vogël të votave, 58 sosh ose shprehur në përqindje i bie 1.41 përqind (2615 vota, krahas 2673 që janë për këshilltar komunal). Në mesin e atyre që është besuar më pak se subjekti i tij, del të jetë edhe Shkodran Imeraj nga NISMA, i cili nuk ka arrtit të mbërrin numrin tre shifror. Duke u ndalur në 94 vota, që shprehur në përqindje i bie të jetë 0.59 (154 vota janë për kandidatët për Kuvendin komunal të këtij subjekti politik).

Mirëpo, për dallim të kandidatëve të LDK-së, PDK-së dhe NISMA, dy kandidatët tjerë që vijnë nga AAK-ja dhe VV-ja, kanë shënuar rezultate më të mira se lista e tyre garuese për Kuvendin e Komunës. Në këtë aspekt, bindshëm prinë kandidati i AAK-së, Bashkim Ramosaj, i cili ka 1271 vota më shumë se lista garuese, që i bie rreth 4.39 përqind (10302 vota, krahasuar me 9031 që janë të listët garuese për legjislativin e komunës). Më mirë se subjekti del të jetë edhe Zekë Sinanaj i VV-së, duke marrë 738 vota më shumë se kandidatët garues për këshilltar, ose 4.04 përqind (2083 vota, krahas 1345 të garuesve për këshilltar).

Këto rezultate preliminare të KQZ-së, tregojnë se kandidatët Blerand Kadrijaj, Mal Lokaj dhe Shkodran Imeraj, nuk janë treguar të “besueshëm” për votuesit e partive që  i kanë kandisur për garën e të parit të komunës. Për dallim të zgjedhjeve të kaluara, kur kandidati i LDK-së, Blerim Bajraktaraj, kishte dalë bindshëm më i mirë se subjekti i tij, kjo nuk doli edhe për kandidatin Lokaj. Për dallim të Lokaj, kandidati i VV-së, ka dalë bindshëm më i mirë se ish kandidati në zgjedhjet e kaluara, Bilall Hadërxhonaj, që kishte marrë shumë më pak besimin e votuesve, se subjekti të cilin e përfaqësonte. Ndërsa, PDK-ja, vazhdon me mos dhënie të besimit të kandidatëve të propozuar, ngase njëjtën gjë e kishte pësuar edhe kandidati Xhevdet Hasanmetaj, në zgjedhjet e kaluara të vitit 2013.

Në bazë të kësaj, iu mbetët subjekteve politike që të kenë kujdesin e duhur në propozimi të kandidatëve, që së paku të ruajnë anëtarësinë e tyre, përkundër asaj që kandidatët, janë persona me vlera profesionale dhe njerëzore.

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …