Ekrem Krasniqi:

Edmond Ekrem Krasniqi: Hashim, Kadri, Ramush, Ligji për gjykatën speciale duhet plotësuar e jo shfuqizuar

Ndalni synimet për shfuqizim të ligjit për gjykatën speciale dhe së bashku me LDK dhe VV plotësojeni ligjin në fjalë e mos lejoni amnistimin e Serbisë për krimet e luftës. Me këtë akt të përbashkët të të gjithë juve për drejtësi për të gjithë, me ju do të jenë që të gjithë qytetarët shqiptarë të Kosovës, dhe BE e SHBA do të ndalnin kërcënimet për izolim, sepse krimet e luftës nga Serbia askush nuk ka të drejtë që t’i falë, as drejtësia ndërkombëtare e as ajo vendore.

Gabimi i parë u bë atëherë kur parlamenti i Kosovës, iu nënshtrua insistimeve të BE dhe SHBA për ndryshimin e kushtetutës dhe miratimin e ligjit për gjykatën speciale në formën e tij aktuale gjysmake dhe selektive.

Por tash, kjo gjykatë ekziston dhe është realitet. Këtë realitet të hidhur duhet shfrytëzuar për të gjykuar së pari krimet e Serbisë në këtë gjykatë, pastaj edhe pretendimet e Dick Marty-it, e jo kërcënuar me përkeqësim të stabilitetit të Kosovës për të tentuar shpëtuar veten tuaj nga gjykimi.

Gabimin e dytë që të tre ju, Hashim, Kadri e Ramush po e bëni tash kur po kërkoni shfuqizimin e këtij ligji.

 Motivet tuaja janë krejtësisht personale dhe ju jeni personat me aspak kredibilitet që po i shtyni deputetët për shfuqizimin e ligjit në fjalë.

 Kërcënimet e Ambasadorit Greg Delawie dhe së fundi edhe të qeverisë së SHBA për izolim të Kosovës duket se po e fusin frikën në palcë të qytetarëve të Kosovës.

 E kërcënimet tuaja tinëzare për destabilizim të Kosovës nëse ju dhe njerëzit e rrethit tuaj do të dërgoheni për gjykim në këtë gjykatë, janë po aq frikësuese : edhe për qytetarët e Kosovës e edhe për Bashkimin Evropian i cili tashmë ndodhet edhe nën ethet e kërcënimeve të Vladimir Putinit, Aleksandar Vuçiçit e Milorad Dodikut për destabilizim të krejt rajonit.

 Shoqatat që përfaqësojnë familjarët e viktimave të luftës iu kanë dërguar të të tre juve, partive politike tuaja, qeverive dhe parlamentit të Kosovës kërkesa publike për Plotësim të ligjit që nga 13 Nëntori 2016 deri më tash.

 Keni heshtur ndaj këtyre kërkesave. Në vend që t’iu përgjigjeni pozitivisht këtyre kërkesave ju i keqpërdorët këta familjarë, por edhe veteranët e luftës dhe nënshkrimet e mbi 15000 qytetarëve duke i manipuluar ato me kërkesë për shfuqizim të ligjit.

 Kjo paskrupullti e juaja është e pafalshme. E pafalshme është dyfish, sepse së pari ju i keni harruar krimet e Serbisë dhe 13000 viktimat shqiptare.

Së dyti, me kërkesën për shfuqizime ligjit ju po bëheni faktorë po aq sa edhe BE dhe SHBA për faljen e Serbisë për këto krime të luftës.

 Prandaj, ndërroni mendjen. Nëse doni që të keni një grimcë kredibilitet para qytetarëve të Kosovës dhe një grimcë respekt nga BE dhe SHBA, ju duhet që të ndërroni kërkesën tuaj dhe të insistoni në plotësimin e ligjit në fjalë, në mënyrë që në këtë gjykatë, prokurori David Schwendiman të detyrohet që të ngre aktpadi ndaj Serbisé dhe krimineléve té saj.

Mendjen duhet ndërruar edhe LDK dhe VV.

 Plotësimi i ligjit është pika e madhe e përbashkët që duhet t’i bashkojë krejt partitë politike shqiptare në Kosovë. LDK dhe VV e kanë gabim kur i fërkojnë duart se gjykata do t’ua shtrojë rrugën drejt pushtetit.

 Serbia dhe kriminelët e saj nuk bënë që të amnistohen nga asnjë parti politike shqiptare në Kosovë për shkak të synimeve të pushtetit, çfarëdo çofshin arsyetimet publike té tyre.

 Përderisa BE dhe SHBA janë kundër shfuqizimit të këtij ligji, as njëra e as tjetra, nuk kanë asnjë lloj të drejte që të jenë kundër plotësimit të këtij ligji gjysmak dhe krejtësisht selektiv.

 BE dhe SHBA nuk kanë të drejtë që të amnistojnë Serbinë nga krimet ndaj shqiptarëve të Kosovës nga frika e destabilizimit të Kosovës nga Putini e Vuçiçi.

 Kërkesat e familjarëve të viktimave shqiptare të luftës për drejtési pérmes plotësim të ligjit në fjalë janë të drejta, janë të shenjta. Kërkesat e familjarëve të tjerë për vrasjet e pasluftës po ashtu.

 Plotësimi i ligjit do të mundësonte drejtësi për të gjithë.

 Si përfaqësues të qytetarëve të Kosovës që pretendoni se jeni, dëgjojeni kërkesën e qytetarëve të Kosovës për plotësim të ligjit.

 Harrojeni shfuqizimin, plotësojeni ligjin për gjykatën speciale dhe mos lejoni amnistimin e Serbisë nga krimet e luftës.

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …