Enver Hoxha

Enver Hoxha, shqiptari më i kërkuar në Google, pas tij rreshtohen Ismail Kadare, Edi Rama e të tjerë

S’kishte si ndodhte ndryshe! Nuk e them unë këtë, një komunist, e thotë Google me një logjikë të ftohtë matematike dhe elektronike. Shumëkush mund të çuditet nga ky fakt. Unë jo! Dhe si unë, mijëra e mijëra të tjerë… Asnjëherë nuk kam dyshuar në vlerësimin e figurës së Enver Hoxhës, pavarësisht baltës që hedhin pambarimisht reaksionarët antikomunistë për dekada me radhë…

Anabel. al, sipas të dhënave nga Google. al, ka bërë të ditur dhe publikuar më 3 prillit 2018, një sondazh a tip sondazhi “për shqiptarin më të kërkuar në Google”, një rrjet teknologjik ky i fuqishëm me emër e me famë botërore.

Publikuesi sqaron se ju, lexues, “nuk do ta besoni se cili në botë është shqiptari më i kërkuar në Google”.

Po ja që është një shqiptar! Dhe ky është shqiptari i madh, Enver Hoxha!

Anabel. al shkruan se kur “na duhet (ose duam) të dimë më shumë rreth njerëzve të njohur, shpëtimin e gjejmë në Google, sepse aty mund të gjejmë gjithçka”. Më tej nënvizohet që “arritëm të zbulonim se cili shqiptar është më i kërkuar dhe për kë janë të interesuar njerëzit të dinë”.

Jepet një listë e shqiptarëve më të njohur në Google, së cilës “i bashkohen figura të rëndësishme historike, udhëheqës legjendarë, politikanë dhe artistë”.

Lista nis me Ismail Qemalin, burrin e madh të Shpalljes së Pavarësisë së Shqipërisë, me 28 nëntor 1912, i cili, çuditërisht, ndër 12 personalitetet e vënë në listë, zë vendin e fundit në renditje!

Vijon me Ismail Kadarenë me 1.100.000 (0.55 sek.) kërkime; ecën me Edi Ramën, kryetar i Partisë Socialiste dhe kryeministër i vendit; shtohet me Ermal Mamaqin, që ka 23.000 kërkime mbi Ramën, dhe Elvana Gjatën. Pastaj vijojnë Fan Noli, me më shumë kërkime se Gjata, e me radhë Ibrahim Rugova, Sali Berisha, Gjergj Kastrioti – Skënderbeu, Ramush Haradinaj, Noizy.

Lista e personaliteteve mbyllet me Enver Hoxhën, për të cilin thuhet : “Në krye të renditjes si shqiptari më i kërkuar është udhëheqësi i komunistëve, në fakt ishte edhe udhëheqësi i popullit shqiptar, Enver Hoxha, me plot 3.830.000 (0.39 sek.) kërkime”. Më tej, për Enverin shkruhet  se “Të qenurit në krye të shtetit për dekada me radhë si lideri absolut në vend e bën Hoxhën ende një figurë dominante në ditët e sotme. I mbetur peng i kohës, për të na mbajtur peng edhe ne, lideri komunist është shqiptari me i kërkuar”. Në përfundim, për Enver Hoxhën thuhet se “Me aq shumë vite sa qëndroi në krye, s’kishte si ndodhte ndryshe”.

 Qëllimi i përmendjes me emra konkretë prej meje i shtetarëve, politikanëve, shkrimtarëve dhe artistëve, bazuar në Anabel. al, s’është të gjykoj a duhej të ishin vetëm këta personalitete subjekt i studimit e i listës së paraqitur, për shkak se kjo është çështje e institucionit, i cili ka marrë përsipër të bëjë te ditur edhe rezultatet e sondazhit.

Publikisht desha sinqerisht të falënderoj Google. al dhe Anabel. al për seriozitetin e guximin e kryerjes se sondazhit dhe për seriozitetin e guximin e të thënit, e të shprehurit të së vërtetës për Enver Hoxhën. Po kështu të përforcojmë duke i bërë të njohur publikut përmes gazetës prestigjioze “Dita” se në krye të personaliteteve objekt studimi, qëndron shqiptari i madh, Enver Hoxha! Po me qellim te mirê dua të vé në dukje se lista rendit në vend të dytë Noizy-n, me 3.130.000 (0.31 sek.) kërkime, ndërsa në vend të tretë renditet kryeministri i Kosovës, Ramush Haradinaj me 3.080.000 (0.38 sek.) kërkime.

Dua të bëj në mbyllje një apel për politikën, për shtetin, për intelektualët, për studiuesit shqiptarë, të cilët duhet të mposhtin frikën dhe të vlerësojnë e të kenë kurajon për të thënë të vërtetën për Enver Hoxhën, si themeluesi e udhëheqësi i PKSH-së (PPSH), si Komandanti i Përgjithshëm i Ushtrisë Nacionalçlirimtare e Popullore, si udhëheqësi i Partisë, i shtetit dhe i ndërtimit e mbrojtjes së socializmit në Shqipëri, si burri më i madh e më i lavdishëm i kombit shqiptar!

(Muharrem Xhafa)

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …