RKL

RKL: Policia e Kosovës ndërmerr masa drakonike për të larguar nga radhët e veta të gjithë ish-pjesëtarët e UÇK-së

Përpjekjet për largimin nga Policia e Kosovës edhe të atyre luftëtarëve të lirisë që aktualisht kanë mbetur në këtë polici, vetvetiu shpjegon se kujt i shërben kreu i kësaj policia, pavarësisht se a pajtohen apo jo të gjithë pjesëtarët e policisë me krerët e tyre. Po kështu është tepërt e ulët, tepër mizore, tepër raciste, të pretendohet se vetëm ish-pjesëtarët e UÇK-së paskan probleme mendore dhe jo mijëra pjesëtarë të prejardhjeve të tjera, që ka kjo forcë në radhët e veta. Është tepër fyes, tepër jonjerëzor  një “arsyetim” i tillë për largimin nga radhët e Policisë edhe të atyre që aktualisht kanë mbetur në këtë shërbim.

Kreu i Policisë Kosovës ka kërkuar suspendimin e rreth 100 policëve, ish-pjesëtarë të UÇK-së, me arsyetim se paskan probleme mendore, por nuk bëhet e ditur sesi janë pranura në Polici këta luftëtarë të lirisë, me probleme mendore derisa iu kanë nënshtruar kushteve rigoroze të konkursit dhe  cilët kanë qenë ata zyrtarë të kësaj policie “që kanë shkelur aq rëndë ligjin” me rastin e pranimit të tyre në punë.

Ky arsyetim për largimin nga policia edhe të pjesëtarëve të fundit me prejardhje nga UÇK-ja, bëhet me qëllim të pastrimit të radhëve të kësaj policie të quajtur multietnike, por që është përplot e mbushur me ish-milicë të RSFJ-së madje edhe me të tillë të kohës së Milosheviqit.

Drejtoria e përgjithshme e policisë, tani për tani  po refuzon ta ndërmarrë një veprim të  tillë. Policët, për të cilët thuhet se qenkan me të meta mendore janë ish-pjesëtarë të UÇK-së me status të invalidit të luftës. Vetëm pak ditë më parë, Inspektorati Policor i Kosovës i ka rekomanduar Policisë për suspendimin e 94 pjesëtarëve të saj. Arsyeja, sipas tyre dhe disa jugo-medieve, që i udhëheqin bijtë e spiunëve të Serbisë,  del të jetë shqetësuese meqë  IPK-ja  pretendon se pjesëtarët në fjalë tani paskan probleme të natyrës psikike. Këtë e ka konfirmuar vetë IPK-ja dhe ka sqaruar arsyen e rekomandimit për suspendimin e këtyre policëve.

“Arsyeja e rekomandimit është, sikur thuhet për shkak të gjendjes së tyre shëndetësore duke ju referuar dokumentacionit, që i kanë paraqitur pranë komisionit mjekësor të Ministrisë së Punës dhe Mirëqenies Sociale dhe Institutit të Psikiatrisë Forensike. Për shkak të dokumentacionit të tyre shëndetësor të paraqitur pranë komisionit mjekësor të Ministrisë së Punës dhe Mirëqenies Sociale është dëshmuar se vetëm ata me prejardhje nga UÇK-ja paskan probleme shëndetësore të natyrës psikike (dhe asnjë pjesëtar tjetër, madje as ata të kohës së Milosheviqit, as ata nga radhët e minoriteteve) thuhet në përgjigjen e IPK-së, për pa sqaruar se a e kanë kaluar konkursin në kohën kur janë pranuar në punë. Në policinë e Kosovës, e cila ka rreth 10.000 trupa  janë gjithsej 148 pjesëtarë të cilët janë invalidë të luftës dhe të cilët pritet të largohen ndërkohë, sepse duket se krejt  kjo është një marrëveshje e fshehtë  e bisedimeve të Kosovës me Serbinë, në Bruksel.

Përpjekja konstante për të diskredituar të gjithë luftëtarët e lirisë, sikur është tani  “pastrimi” i radhëve të Policisë “kosovare” multietnike, nga ish luftëtarët e Kosovës, po ndërmerret në kohën kur paralajmërohet fillimi i punës së Gjykatës Speciale kundër UÇK-së, e cila pritet të dënojë dhe të ndëshkojë shumë luftëtarë, sepse dyshohen se me rastin e luftës kundër Serbisë, në vitet 1998-1999, kanë vrarë edhe spiunë e bashkëpunëtorë të regjimit kriminal të Milosheviqit, dhe me këtë akt ata paskan kryer krime lufte, sepse nuk kanë guxuar të sulmojnë forcat zyrtare të një shteti sovran, sikur ishte Serbia e asaj kohe.

Largimi i luftëtarëve të lirisë nga institucionet, rritja e numrit të veteranëve me qëllim për të  blerë me para paqen sociale, diskreditimi i vlerave të luftës, në radhë të parë nga tre krerët e saj, të cilët kur e do nevoja thirren në emër të luftës, ndërsa kur ndodhen në takime me ndërkombëtarët, në mënyrë hipokrite  shpërfaqin një tjetër anë të angazhimit  të tyre, bën që lufta dhe vlerat e saj kombëtare të konsiderohen të dyshimta dhe assesi vendimtare për çlirimin e Kosovës nga robëria shekullore serbe.

Duke pretenduar të krijojnë një përshtypje të tillë, tre krerët kryesorë të institucioneve tona, po bëjnë përpjekje që me çdo kusht të mbesin në krye të Shtetit, me qëllim që të mos bëhen shënjestër e Gjykatës Speciale, e cila me siguri se nuk do t i amnistojë, por do t i lërë për fund, pasi t’ i ketë shtrydhur derisa të bëhen krejtësisht të    papërdorshëm.

Përpjekjet për largimin nga Policia edhe të atyre luftëtarëve të lirisë që aktualisht kanë mbetur në këtë polici, vetvetiu shpjegon se kujt i shërben kreu i kësaj policia, pavarësisht  se a pajtohen apo jo të gjithë pjesëtarët e   policisë me krerët e tyre. Po kështu është tepërt e ulët, tepër mizore, tepër raciste, të pretendohet se vetëm ish-pjesëtarët e UÇK-së paskan probleme mendore dhe mijëra pjesëtarë të prejardhjeve të tjera që ka kjo forcë në radhët e veta. Është tepër fyes, tepër jonjerëzor një “arsyetim” i tillë për largimin nga radhët e Policisë edhe të atyre që aktualisht kanë mbetur në këtë shërbim.

Po kështu për këtë çështje, që prek jo vetëm vlerat e luftës së UÇK-së, ka reaguar vetëm dega e Shoqatës së Veteranëve të luftës në Pejë, ndërsa krerëve të shoqatave  e luftës, dhe disa veteranëve te tjere, cilëve Qeveria u ka ndarë 300.000 euro për pushim verore, ata  gjenden  në Bregdetin e Shqipërisë  dhe nuk e bëjnë dot “qejfin qeder”, të paktën  për të reaguar verbalisht,  sikur dinë ata të reagojnë me deklarata “shumë të ashpra”  dhe vazhdimisht të kërcënojnë me hapa radikalë, qysh prej 20 viteve, pa e demonstruar asnjëherë se e kuptojnë apo jo përmbajtjen e kësaj fjale.

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …