Afrim Hysenaj: Pranvera e përgjakur e vitit 1999, mbyll një shekull gjenocid, të bërë nga Serbia, mbi shqiptarët e Kosovës!

Afrim Hysenaj: Pranvera e përgjakur e vitit 1999, mbyll një shekull gjenocid, të bërë nga Serbia, mbi shqiptarët e Kosovës!

Një përkujtim më ndryshe !

Dje u shënua 23 vjetori i një krimi monstruoz mbi banorët civil të fshatit Poklek të Drenicës. Neser, pasneser do vazhdon të shënohet një përkujtim tjetër të një masakre tjetër në Kosovë.

Masakrimi dhe holokausti që ndodhi në Poklek, në prill të 1999, dallon nga shumë krime dhe masakra tjera, tejkalon çdo formë të krimit në fund të shekullit 20-të.

Atyre fëmijëve, grave dhe burrave, të Poklekut, 54 gjithsej, vetëm pse ishin shqiptarë, kriminelet serb nuk u lan vend as për varrë. Barbaret në tentim të fshehjes se krimit i dogjën të masakruarit, disa nga ta të gjallë, e disa nga ta kufoma të masakruara.

Familjarët dhe popullata për rreth, u detyruan të i varrosin të gjithë eshtrat në një vendvarr !

Rutina e përkujtimeve të 23 vjetëve pas!

Pothusje njëjtë edhe pas 23 vjetëve, shënohet dita e përkujtimeve, vetëm se ndryshojnë lideret e klasës politike, lokale dhe qendrore. Vijnë, mbajnë një minutë nderim, sjellin një kurorë, dhe dëgjojnë rrëfimet e familjarëve dhe të mbijetuarve që sot janë gjallë. Deklarohen se krimi duhet të dalë në dritë dhe të gjykohet, dhe se liria jonë fillon nga këtu.

23 vjet pas, asnjë klasë politike asnjë institucion i shtetit, as shoqëri civile, as organizate jo qeveritare, nuk e ka një dosje të vetme të kompletuar, për ta ngritë një akuzë të vetme kundër krimineleve serb mbi holokaustin e Poklekut, dhe krimeve tjera.

23 vjet pas, asnjë i mbijetuar i këtij tmerri, nuk është ftuar në Parlamentin e Kosovës ta tregojë para ligjëvënësve, atë që ka parë e përjetuar. Nuk dij a ka ndonjë rezolutë apo seancë Parlamentare, që është thirrë dhe mbajt eksluzivisht mbi masakrat dhe krimet serbe, këtu e 23 vjet më parë !

23 vjet pas, akoma në vendin ku ka ndodh krimi, në shtëpinë ku janë djeg fëmijë, gra e burra, nuk ka një Ciceron i cili do të kujdesej për atë vendkrim, dhe do ta paraqiste krimin-holokaustin, siç ka ndodh. Aty u rrëfen dikush nga familjarët e gjallë, i cili bashkë me peshën e dhimbjes së familjarëve të djegur, duhet me lot në sy tu rrëfejë krimin, klasës politike, dhe vizitorëve të shumtë!

23 vjet pas, akoma emrat e Lirije Muçollit, Qëndrim Muçollit, Fatos Muçollit, Egzon Muçollit, Nderim Y. Elshanit, Besart E. Carakut, nuk i shohim as lexojmë në emra institucionesh, qofshin ato shkolla, çerdhe femijësh apo rrugë, që të na rikujtojnë se ata meritojnë të jenë çdo kund të gjallë brenda shtetit të tyre.

23 vjet pas, akoma nuk ka një “Pllakë Përkujtuese”, në kryeqendrën e shtetit tonë, as në qytetet tona, me emrat e të gjitha masakrave që ndodhën në luftën e fundit për çlirimin e Kosovës.

23 vjet pas, asnjë Protest nga asnjë organizatë jo qeveritare as nga shoqëria civile, me asnjë pankart me emrat e fëmijëve që u masakruan dhe u dogjën, për të kërkuar dënimin e krimit dhe kriminelëve !

23 vjet pas, asnjë studio televizive nuk ka teme debati mbi krimet , nuk i ka ftuar 10 të mbijetuar për ti dëgjuar rrëfimet e tyre dhe njohur opinioin mbi krimet e luftës së fundit.

23 vjet pas, akoma nuk kemi një ditë të shënuar në kalendarin e festave zyrtare të shteti tonë, si ditë përkujtuese e tmerreve që Serbia ia ka bërë popullit tonë. Në kalendarin e festave bëjnë pjesë ditët fetare, evropiane e botërore, dhe jo ato kombëtare!

Asnjë dëshmi fals e Serbisë, dhe e bashkëpuntorëve të saj, mbi krerët e UÇK-së që po mbahen në Hagë, dhe luftës së UÇK-së, nuk është më orgjinale se sa dëshmia e Holokaustit në Poklek dhe gjithandej nëpër Kosovë.

A deshtëm e s’dijtëm, apo pse heshtëm dhe nuk e ngritëm zanin me nxjerr në dritë para vetës dhe botës mbarë, gjakun e njomë shqiptar! Historia do mbahet mend dhe do shkruhet, dhe një ditë do ta pyesim ndërgjegjën tonë, a bëm mjaft dhe pse nuk bëm më shumë për gjakun tonë të derdhur një shekull, si shtet dhe si shoqëri !?

Teuta, Fadil, Mehdi, Xhavit dhe Leutrim, faleminderit për qëndresën e dhimbjes suaj, për kurajon që mbani dhe që na ofroni në çdo përvjetorë. Jeni shëmbëlltyra dhe pasqyra e lirisë së atdheut!

I përjetshëm kujtimi, përulja dhe nderimi për gjakun tuaj!

18 Prill 2022

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …