Bedri Islami

Bedri Islami: Shqiptarët në Kosovë fituan në luftë dhe po humbasin në paqe!

1342 fëmijë shqiptarë të Kosovës të vrarë nga forcat fashiste serbe që nga marsi i vitit 1988 deri në qershor 1999.

Fëmijët e vrarë në Kosovë janë më shumë se gjithë fëmijët e vrarë në luftën e Bosnjes dhe të Kroacisë, së bashku.

Askush nuk është dënuar për vrasjen e tyre.

ASKUSH!

Rreth 13.600 shqiptarë të Kosovës të vrarë në harkun e 15 muajve luftë, ose rreth 1000 shqiptarë në secilin muaj. Dhjetëra masakra masive. Gjak i derdhur rrugëve. Dëbim dhe shfarosje e planifikuar shtetërore.

Askush nuk është dënuar për vrasjen e tyre. Gjyqet farsë të zhvilluara në Serbi dhe dënimet e pakta qesharake dëshmuan se asgjë nuk ka ndryshuar nga mentaliteti fashist i politikës serbe.

Më shumë se 1.600 shqiptarë të Kosovës janë të zhdukur në varrezat masive serbe ose të djegur në krematoriumet provizore që ngriti shteti serb.

Pa sqarimin e fatit të tyre nuk mund të ketë paqe të vërtetë, as drejtësi e as marrëveshje politike!

Për zhdukjen e tyre nuk është dënuar askush!

ASKUSH!

Më shumë se gjysma e Kosovës u dogj dhe u grabit, qindra u burgosën dhe u torturuan egërsisht, figura të shquara si Ukshin Hoti u zhdukën, disa u vranë në burgjet serbe, qindra e ndoshta mijra gra e vajza u përdhunuan!

Për gjenocidin në Kosovë nuk është përgjigjur askush.

Figura të larta të politikës në Serbi, që nga presidenti serb, kryetari i Kuvendit dhe të tjerë janë përgjegjës po aq sa Millosheviqi për krimet në Kosovë.

Nga dhjetori i vitit 1944 dhe deri në qershor 1999 janë vrarë nga pushteti serb rreth 46.000 mijë shqiptarë të Kosovës, ose afërsisht një mijë të tillë në vit.

Për analogji të padrejtë – nga UÇK-ja po dërgohet në gjykim zinxhiri komandues i UÇK-së, në shtetin serb po bëhen liderët e lartë politikë të një shteti që asgjë nuk ka mësuar nga e kaluara.

Në Gjykatën Speciale është e mundur që të jenë dëshmitarë të akuzës drejtues të lartë të shërbimit të fshehtë serb, që akuzohen për krime lufte; vetë shteti serb ka pranuar se ka dërguar drejt Prokurorit të Specializuar dhe zyrës së tij mijëra e mijëra faqe me dëshmi; vetë kjo strukturë ka pranuar se ka kërkuar nga shteti serb edhe dosje të viteve të ndryshme  që nuk kanë të bëjnë me kohën dhe hetimin për të cilin janë ngritur.

Tentimi për barazuar krimin me viktimën, edhe më tej, për të fajësuar viktimën dhe pastruar krimin, është mëkat e jo vetëm mëkat politik; është ç’ballancim i të drejtës për të qenë i lirë, mbrojtur popullin e kombin tënd.

Shqiptarët fituan në luftë dhe po humbasin në paqe!

Po humbasin atë që fituan me gjak!

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …