Faik Krasniqi: Antishqiptarizmi i Lubonjës!

Labi ka një shprehje, e cila thotë:


‘Rrëshqet guri nga mali,


Rrëshqet edhe truri nga Insani…


dhe në këtë rast;Të del Nami


 


Fatos Lubonja para ca kohësh në emisionin ”Opinion” patë thënë: S’ndjej asgjë për Himnin Kombëtar“.Nuk jam patriot, as nacionalist. Edhe kur dëgjoj Himnin, nuk ngrihem në këmbë dhe as që më bën përshtypje.


Lubonja është nga ata që thotë; më duket se jam shqiptarë, por të parët e mi vijnë nga një fshat që përveç shqiptarëve ka pasur edhe grekë e vllehë.


Nuk arrij të kuptoj përse shtypi i lejon terren e i reklamon këto sharlatan të ndyrë që veç plehrave që kanë në kokë, asgjë tjetër nuk mundet të nxjerrin nga goja . Përse nuk reagon shoqëria shqiptare kundër këtyre pseudo-ve. Kur do kuptoj ajo shoqëri se pa i treguar vërtet vendin këtyre pështymave të shoqërisë nuk mund të pastrohet kurrë .A ka dëshirë në atë vend për njerzillëk, civilizim, normalitet etj .


Në një emision Lubonja(shtetas italian) jepte mend edhe për mjekësinë, jepte këshilla etike për mjekët dhe nga fundi tha: “unë qaj hallin e njerëzve të shkretë se unë për vehte kam sigurim italian”…


Një njeri që ftohet në televizione publike për çdo temë (a thua se është Sartri) dhe fjalinë e nis me shprehjen e tij ORIGJINALE “unë nuk jam specialist i kësaj fushe por sipas mendimit tim…” nuk ia vlen të merret në konsideratë.


 


Himnin ky e trajton si ndonjë nga ato vjershat e dashurisë me dy strofa të adoleshencës në masturbim e sipër dhe jo si një simbol të kombit për të cilin shqiptarët kanë derdhur edhe gjak. Ne çohemi në këmbë pikërisht në respekt të gjakut të derdhur e që na bashkon në të mirë e në të keq !


 


Merret me mend çfarë qumësht nënë ka pirë.


Merret me mend çfarë fjalë “patriotike” i ka balbëzuar babai(Todi Lubonja).


Nuk më çudit Lubonja me atë vogëlsinë shpirtërore të tijë. Pastaj qeni leh atje tek ha. Dhe TV Klani është stan ideal për fundërrina.


Ky njeri(Fatos Lubonja) është shumë i çuditshëm. Ky njeri nuk e di kë përfaqëson, apo është i paguar të bëjë kamuflime të tilla. Thotë:nuk e dua Bashkimin Kombëtar, por është për Bashkim me të gjithë të tjerët, sllavoaqedonasit, serbët, grekët dhe malazezët. Ky është kundër të gjithëve që nga të parët e pavarësisë e deri tek këta të fundit që kemi sot, si në pozitë apo opozitë. Ky njeri ka luajtur nga truri. Pse ftohet në emisione të tilla Kombëtare një njeri që publikisht pranon që është antikombëtar, përderisa nuk i bën fare përshtypje Hymni Kombëtarë. Njeri që nuk do askë, i dashuruar në vetevete më duket.


Ç’mund të presësh nga një njeri që Pjetër Budin e bënte sllavomaqedonas dhe se emri i tij i vërtetë qe ”Petar Budi” apo se ilirët erdhën në të njëjtën kohë me sllavët?.


Ç’mund të presësh nga një njeri që Skendërbeun e bën kriminel?.


Gjithëfarë ndyrësirash mund të rrjedhin nga gjiriza të këtij tipi: janë vazhdim i rrjedhjes së ndyrësirave të gropës së zezë sllavo-komuniste. Filizat e dala nga fara komuniste nuk mund të jenë kurrsesi nacionaliste (një cilësi mjaft e lartë e fisnike që nuk mund të meritohet nga internacionalistët komunistë dhe pasardhësit e dedikuar të tyre).


Fatos Todi Lubonja (asnjëherë i persekutuar apo disident, por nga regjimi diktatorial i Enver Hoxhës është burgosur si spiun i KGB-së- i ish Bashkimit Sovjetik) ai kurdoherë e ka treguar me qëndrimet dhe analizat e tij, se nacionalist nuk ka qenë, nuk është dhe as që do të jetë ndonjëherë.


Ky është një i krisur, i çmendur, një pseudointelektual progrek, apo grek, një serbofil i djallëzuar i cili nuk përngjanë në asnjë tjetër, pos në surratin e një të krisuri që është tragjedi se i njëjti flet gjuhën shqipe… Krijesa të tilla pa kurrfarë fytyre, nuk meritojnë të jenë pjesë e kombit…


Kombit tonë shumë fisnik nuk i duhen kurrsesi antinacionalistët e tipit Fatos Lubonja, ata duhen flakur në “koshin”e harresës.


Sa për median e cilitdo krahu politik: Të jetë e kujdesshme që t’i shërbejë së pari Shqipërisë, Kombit tonë fisnik.

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …