Pirro Prifti: Analisti jonormal, Lubonja fyen rëndë moralin e shqiptarëve dhe gjykatën ndërkombëtare

Skandali i rradhës i Lubonja ka të bëjë me akuzën ndaj Ramush Haradinajt si vrasës i serbëve (por dhe i shqiptarëve tradhtarë) i botuar në shkurt të 2013 (4 muaj përpara), e jep jehonën tani nëpërmjet Revistës SÜDOST EUROPA Mitteilungen` me artikullin e tij: `The Acquittal of Ramush Haradinaj and its perception in the Albanosphere` 02/2013, në faqen 80, të Revistes`SÜDOST EUROPA Mitteilungen` muaji 02 viti 2013, Nr. revistes 53. Jahrgang.


Ky skandal pason komentet e tij jo-normale të disa muajve më parë për Skënderbeun në përkrahje të studiuesit, Oliver Schmid, dhe në përgjithësi duke deformuar dhe kritikuar figurat kombëtare edhe duke i zhvlerësuar qoftë për atdhedashrinë e tyre ashtu dhe për nga ana morale. Kjo është e palejueshme për një analist plot mllef të trashëguar nga diktatura nga i cili u burgos pikërisht për agjitacion dhe propagandë kunër rregjimit. Por kjo nuk mund ta lejojë atë të përdhosë disa figura kombëtare dhe të tanishme si ajo e fundit për Ramush Haradinajn.


 


Në konceptin e z. Fatos ngre krye që cdo vrasës është i keq dhe se duhet dënuar ligjërisht. Ai hedh dyshimin se akuzat e Hagës ndaj Ramushit janë të drejta se..` në vitet 1998–1999, dhe veçanërisht pas bombardimeve të NATO-s, njerëzit e UÇK-së, që Haradinaj ka drejtuar, kanë rrëmbyer serbë, romë, shqiptarë, ndër ta edhe gra, të cilët janë mbajtur në kushte çnjerëzore robërie në burgje të improvizuara, janë torturuar, përdhunuar, vrarë; se ka një numër jo të vogël të zhdukurish, ndër të cilët edhe shumë shqiptarë kosovarë, që janë ndër ata që UÇK i konsideronte tradhtarë apo jo mbështetës të saj; dhe se Haradinaj është çliruar nga këto akuza ngase ai apo njerëzit e tij kanë frikësuar dhe vrarë dëshmitarë`.


 


Atëhere le të provojmë të nisemi nga logjika e thjeshtë se përse ndodhën këto gjëra që akuza e Hagës deklaron me emfazë? Duhet t`i kujtoj z. analist se gjatë asaj periudhe, ushtria serbe pushtoi ushtarakisht Kosoven dhe vrau rreth 30.000 vetë, deportoi në Shqipëri 840.000 vetë, përdhunoi rreth 2000 gra e vajza, dogji dhe shkatërroi fshatra dhe lagje të tëra qytetesh për ta mbajtur Kosovën si territor të sajin. Kjo bëri aq bujë sa edhe SHBA dhe NATO u detyrua të ndërhyjë ushtarakisht duke larguar pas tre muajsh forcat serbe dhe duke cliruar Kosovën së bashku me UCK, nga një zgjedhë e padrejtë që prej vitit 1878, zgjedhë e cila ndau trojet shqiptare, deportoi në Turqi brënda 100 e ca viteve rreth 1 milion shqiptarë të trojeve kosovare. Atëhere mund të kërkojmë tek Fatos Lubonja këto elemente baze të së drejtës njerëzore dhe të drejtës për tu mbrojtur, dhe për të luftuar për liri:


 


Kë quani ju Fatos Lubonja Luftë Për liri dhe kë quani Luftë pushtuese?


Sipas definicioneve ndërkombëtare, lufta për liri bëhet edhe gandiste, edhe me armë në dorë. Bëhet për të larguar pushtuesit të cilët kanë limituar liritë dhe të drejtat e popullsisë vëndase, duke vrarë, plackitur, dhunuar dhe përdhunuar. Kjo quhet luftë për liri. Personat që luftojnë me armë në dorë quhen luftëtarë të lirisë dhe heronj.


 


Por Këta luftëtarë sipas konceptit Lubonja, janë vrasës dhe duhen dënuar. Gabim i nderuar Lubonja; Këta luftëtarë që vrasin pushtuesit dhe tradhëtarët që kanë pushtuar vëndin –vrasin por quhen heronj në cdo vend të botës.


 


Kurse pushtuesit që vrasin vëndalinjtë dhe ushtrojnë dhunë duke shkelur liritë dhe të drejtat e njeriut në vëndin pushtues quhen vrasës.


 


Pra dallimi midis një vrasësi dhe heroi nuk është vrasja, se të dy palët bëjnë vrasje por tek Motivi -i nderuar Lubonja: njeri vret ushtaret armiq dhe tradhëtarët për të shpëtuar vëndin e quhet Hero, tjetri vret njerëz të pafajshëm dhe dhe clirimtarët dhe quhet- Vrasës.


 


Ky është koncepti i nderuar Lubonja. Nëse ju mendoni gjithashtu se luftrat e Skënderbeut, lufta nacional-clirimtare dhe aleanca me fuqitë e mëdha SHBA, UK, BRSS, në luftën e dytë botërore nuk ishte luftë clirimtare dhe të vrarët u quajtën heronj e dëshmorë, kursë të vrarët armiq u quajtën vrasës, atëhere- i nderuar Lubonja, këtu kemi të bëjmë më një problem në vetëdijen tuaj dhe me personalitetin tuaj i cili vuan nga sindroma e negativizmit dhe e nihilizmit social e cila duhet mjekuar.


 


Argumentet e z. Lubonja në këtë artikull janë skandaloze . Ai përmënd: “Kjo hipokrizi kaq kurajoze mund të shpjegohet me faktin se ky qëndrim ka të bëjë me mbisundimin e ideologjisë nacionaliste me të cilën vazhdojnë të punojnë në Shqipëri dhe Kosovë sistematikisht elitat politike dhe kulturore për t’u shpëlarë trurin njerëzve. Ashtu si në kohën e komunizmit, shqiptarët vazhdojnë të ushqehen me idenë se ata janë asgjë, si qenie individuale, përpara interesave të kombit, se ata duhet të sakrifikojnë veten për atdheun dhe të mbyllin sytë ndaj çdo krimi të kryer në emër të tij. Në sajë të kësaj shpëlarjeje trush ata vazhdojnë të jetojnë në mënyrë skizofrenike midis glorifikimit të heronjve të lavdishëm që sakrifikojnë veten për kombin dhe mjerimit të maskarenjve që i vjedhin, madje edhe i vrasin ata – gjithë duke qenë po ata heronj të glorifikuar”. Kjo frazë është frazë thjesht sofiste për tu dukur inteligjent përpara botuesve të revistës për të thenë që…`une Fatos Lubonja jam ndryshe nga shqiptarët e tjerë sepse e ve gishtin mbi plagën e shqiptarëve….`.


 


Gabim i nderuar Lubonja, nuk shtrohet kështu problemI që kanë shqiptarët me pushtuesit dhe dëshira që kanë shqiptarët për të patur një mbështetje të fortë ndërkombëtare, me qëllim për të shmangur fatkeqësi të tjera kombetare. Kurse ju afrimin e quani Hipokrizi???


 


Nuk është e vërtetë që ka klane që punokërkan në Kosovë për të mbajtur pushtetin ashtu si në kohën e Turqisë me sinore dhe pashallëqe. Sot në Kosovë madje dhe në Shqipëri integrimi është duke zbutur qëndrimet ekstremiste të shqiptarëve dhe urrejtjen shekullore të tyre ndaj fqinjëve dhe pushtuesve që i kanë shaktuar kaq gjakderdhje, fatkeqësi, emigrim të detyruar, dhunë, etj, etj.


 


Atëhere si mendoni ju Lubonja, si pjesë e këtij populli të vuajtur, dhe meqënëse Ramush Haradinaj na paska vrarë serbët, na paska vrarë disa tradhëtarë , paska dhunuar sipas teje femra serbe (kjo është për tu verifikuar), duhet dënuar nga gjykata e Hagës?



 


Pjesa ku ju shkruani-: …`Pra, se Ata e dinë se raporti i Këshillit të Europës i vitit 2010 e ka cilësuar gjendjen e mbrojtjes së dëshmitarëve në Kosovë si më të keqen në Ballkan edhe për shkak se vendimi i vitit 2008 i iCTY, që e nxori të pafajshëm Haradinajn herën e parë, nënvizonte vështirësitë për t’i bindur dëshmitarët nga Kosova të shkonin në Hagë dhe të dëshmonin. Ata e dinë se në gjyqin e fundit dhe përfundimtar dëshmitarët refuzuan të flasin ose ndryshuan versionin e tyre të ngjarjeve. Ata e dinë, po ashtu, se e njëjta gjë ka ndodhur edhe në gjyqin e një heroi tjetër të UÇK-së, Fatmir Limajt” “Ironia është se të gjithë politikanët e lartë që celebruan të shfajësuarin kanë informacion të mjaftueshëm, në mos për të qenë të bindur, për të pasur dyshime serioze se akuzat e Hagës ndaj Haradinajt janë të vërteta?!!!. Sipas tij, është e pabesueshme se si shqiptarët i glorifikojnë këto personazhe. Kjo ndodh, sipas tij, sepse jemi një komb skizofrenikësh`.


 


-është një argument bajat dhe fyes, i cili dëmton rëndë moralin e shqiptarëve, familjet e tyre, dhe procedurat gjyqësore të huaja, dhe tregon edhe njëherë se sa larg mund të sahkojë një personalitet për të ruajtur Famën e tij apo Nami-n e tij, sepse nuk ka asgjë reale në këto pasazhe të shëmtuara


 


Atëhere, përse gjykata e Hagës nuk fut në burg gjithë ushtrinë serbe e cila ushtroi genocide nda Kosovës?


 


Përse Gjykata e Hagës nuk i kërkon qeverisë dhe shtetit serb – të kërkojë falje ndaj Kosovës për genocidin e ushtruar sistematikisht për 10 e ca vite?


 


Përse gjykata e Hagës, nuk merret me vrasësit por merret me heronjtë?


 


Ta them unë përse. Sepse ka njerëz si puna jote që nuk janë atdhetarë dhe koherentë në idetë dhe pikpamjet se komvbi shqiptar duhet të mbijetojë dhe të integrohet sa më parë në BE, që të mos ndodhin më gjera të tilla të turpshme si ky artikull që keni shkruar në këtë revistë presitgjioze.


 


Ae dini ju i nderuar Lubonja se serbët qeshin me ato që thoni ju, duke përmëndur se.. `ja dhe një shqiptar idiot që flet kundër vëndit të tij, dhe rrofshin këta tipa shqiptarësh që shajnë vehten e tyre…`.


 


Së fundmi mund t`ju them se edhe Konti Ciano kur erdhi në Shqipëri gjatë luftës së dytë botërore, u habit kur gjatë bisedës me të ashtuquajturin Kryeministër shqiptar, erdhi një shqiptar tjetër dhe i tregoi kryeministrit se… filani i kishte thënë kështu e kështu filanit për ju… Konti u habit nga serioziteti i Kryeministrit shqiptar dhe e pyeti: cfare tha zotëria? Jo, jo, hic gje, më tha se cfarë kishte thënë filani. –Po e kishit ngarkuar ju me këtë punë?- pyeti Konti Ciano.


 


– Jo u përgjegj Kryeministri, erdhi vete e më tha.


 


– Cudi – u habit Konti Ciano, vetëm ketu në Shqipëri po gjej spiune që s`kërkojnë shpërblim).


 


Kjo është pasqyra e këtij shkrimi ofendues  shkruar nga një analist anormal.

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …