Fatmir Graiçevci

Fatmir Graiçevci: Kur kontributi minimal shpërblehet maksimalisht, ndërsa ai maksimal vlerësohet si të jetë i rëndomtë

Janë të shumta rastet në botën shqiptare kur për kontribut minimal njerëzit janë shpërblyer në mënyrë maksimale dhe për kontributin maksimal janë shpërblyer në mënyrë minimale!

Një anomali e tillë e tillë u përsëritë edhe nga kryetarja e vendit, Vjosa Osmani dhe kryeministri, Albin Kurti, kur e para e emëroi gjeneralmajor, Bashkim Jasharin komandant të ri të Forcës së Sigurisë së Kosovës, ndërsa i dyti na e paraqiti këtë emërim sikur i nderuari, gjeneral major, Bashkim Jashari është vendosur në pozitën që e meriton.

E vërteta është krejt ndryshe.

Ai meriton më shumë se kaq!

Por përderisa anomalitë paraprake janë vërejtur thuaja nga të gjithë që kanë sadopak të zhvilluar mendimin kritik, kjo anomali e kryetares, Vjosa Osmani dhe kryeministrit, Albin Kurti po vlerësohet si një veprim që dëshmon se kjo dyshe po bënë diferencën, sepse është duke i vlerësuar vlerat!

Në shikim të parë, duket kështu por nëse e analizojmë më thellë, e shohim se sërish kemi të bëjmë me një nënvlerësim por të paraqitur e të trajtuar si vlerësim!!! Dhe kur analizon vendimin e kryetares, Vjosa Osmani e cila ka emëruar gjeneralmajor, Bashkim Jasharin komandant të ri të Forcës së Sigurisë së Kosovës dhe vlerësimin maksimal që po ja bënë këtij vendimi kryeministri, Albin Kurti, nuk kanë se si të mos vijnë në mendje disa pyetje!

 Nëse vërtetë këta dy drejtues të institucioneve më të larta të vendit duan ta çmojmë kontributin e atyre që dhanë më së shumti për komb e atdhe, sikur është familja Jashari, pse nuk i vendosim të tillët në pozitat më të rëndësishme të vendit – në pozitën e kryetarit të vendit!?

Nëse vërtetë e  vlerësojnë kontributin e familjes Jashari, atëherë pse nuk e kemi sot në krye të shtetit ndonjë anëtar të kësaj familje!?

Ku ishte strukur kjo gatishmëri për vlerësim të kontributit të familjes Jashari kur ngarendnin për sigurimin e votave për kryetaren aktuale, Vjosa Osmanin!?

Por fatkeqësisht, shpërputhja mes deklaratave dhe veprave, nuk ka filluar tani!!!

  Kjo i ka karakterizuar edhe pushtetet paraprake. Të gjithë kanë folur në superlativ për simbolin e rezistencës sonë kombëtare, bac Adem Demaçin por as edhe njëherë nuk u bë asnjë veprim konkret për ta vendosur të gjallin më meritor për rezistencë dhe lufte çlirimtare, në krye të institucioneve më të larta, madje as edhe këshilltar i ndonjë ministri, jo më kryeministri!!!

Uroj të këndellemi ndonjëherë dhe të mos lejojmë askënd të ndjehet komod kur kontributi i jashtëzakonshëm vlerësohet sikur të jetë kontribut i rëndomtë!

Edhe një fakt tjetër është me rëndësi të vihet në pah!

Cila pozitë është më e lartë, ajo e komandantit të Forcës së Sigurisë së Kosovës apo ajo e Ministrit të Mbrojtjes!

Të mos harrojmë se derisa i nderuari, komandanti i tashëm i Forcës së Sigurisë së Kosovës, gjeneral major, Bashkim Jashari,  ka qenë duke dhënë kontributin në Trupat Mbrojtëse të Kosovës ( paraardhësen e FSK-së ), ministri i sotëm i Mbrojtjes ishte duke bërë përkthyesin e KFOR-it dhe duke qortuar qytetarët se pse dëgjonin Radion Kosova e Lirë dhe pse dokumentarët e kësaj radioje për dëshmorët e kombit, i dëgjonin me zë të lart!

Nuk duhet ndonjë analizë e thellë për ta kuptuar tani se emërimi i gjeneralmajor, Bashkim Jasharin në pozitën e komandantit të ri të Forcës së Sigurisë së Kosovës a është vlerësim apo nënvlerësim, kur kihet parasysh se ai do të jetë vartës i një ministri që nuk dihet se cili ka qenë kontributi i tij për çlirimin e Kosovës!!!

Por një gjë dihet, sa ishte në pozitën e përkthyesit të KFOR-it, ministri i sotëm i Mbrojtjes, Armend Mehaj ka qortuar dhe është munduar t’i disiplinoj qytetarët se pse po e dëgjojnë Radion Kosova e Lirë dhe pse po ia ngritin zërin emisioneve të kësaj radioje kushtuar Dëshmorëve të Kombit e pa kontributin, luftën dhe gjakun e kësaj kategorie më meritore të kombit, ne sot nuk do jetonin e frymonim lirshëm.

Dhe ja ku vije puna, pjesëtari dhe eprori i Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, familjari i familjes emblematike të kombit, nipi i komandantit të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, Adem Jasharit, Bashkim Jashari që kontributin për komb e atdhe e nisi në Ushtrinë Çlirimtare të Kosovës, e vazhdoi në pasuesen e saj, Trupat Mbrojtëse të Kosovës emërohet në një pozitë që për epror do ta ketë ministrin, Armend Mehaj kur përderisa ky bënte përkthyesin e KFOR-it dhe disiplinimin e qytetarëve se cilat medie duhet t’i bojkotojnë e cilëve dokumentar t’ua ulin zërin deri në pëshpëritje,  gjeneral major, Bashkim Jashari merrej me konsolidimin e pasardhëses së Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës dhe paraardhëses së Forcës së Sigurisë së Kosovës – Trupave Mbrojtëse të Kosovës.

Duhet të jesh tejet naiv për t’i besuar propagandës së kryetares, Vjosa Osmani dhe kryeministrit, Albin Kurti se këta dy na e paskan vlerësuar në mënyrë meritore, gjeneral major, Bashkim Jasharin. Ari nuk ka nevojë as për lavde e as për reklamë sikur as xhevahiri nuk ka nevojë për zbukurim! Kushdo që përpiqet ta bëjë këtë, para së gjithash, shfaq bindjen e tij absurde e naive se vetëm fal vlerësimit të tij, tani edhe ari edhe margaritari po vlerësohen nga shoqëria!!!

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …