Fidan Mustafa

Fidan Mustafa: Kënd po e pengon identiteti shqiptar në tekstet arsimore në Kosovë!?

Debatet e ngritura kohëve të fundit, gjoja mbi tekstet arsimore shkollore me përmbajtje të fjalëve të ‘huaja’, ngrit edhe njëherë para opinionit publik propagandën e pastër kundër vlerave dhe identitetit kombëtar shqiptar. Një projekt i financuar qartësisht nga qarqet Serbe, Ruse dhe shoviniste në vendin tonë kundër të ardhmes së Republikës së Kosovës dhe identitetit të saj.

Ne gjithë jemi dëshmitar se viteve të fundit, disa nga mediet e figura publike në Kosovë, Shqipëri etj., po financohen direkt përmes fondeve të paverifikuara, përmes së cilave po synohet dëmtimi i imazhit të popujve tanë në arenën ndërkombëtare. Këto financime tashmë nuk janë pretendime apo iluzione, këto janë fakte para publikut.

Disa muaj më parë lëvizja “Gylen” financoi disa nga mediumet në Kosovë dhe figura publike me qindra e mijëra euro. Njësoj u veprua edhe përmes financimit milionësh grek në Shqipëri. E po ashtu njësoj po financohen edhe disa të tjera përsëri në Kosovë nga çarqet Serbo e Ruse.

Një qasje e tillë nga këto mediume e figura publike, nuk i kontribuojnë vlerave dhe identitetit të shtetit të Kosovës, aq më pak ngritjes së cilësisë në arsim siç po deklarohen. Një qasje e tillë, ka prapaskena dashakeqëse kundër çdo vlere kombëtare e tradicionale ndaj popullit të Kosovës.

Institucionet tona arsimore në vend, janë të kujdesshme ndaj një propagande të tillë antikombëtare dhe kundër vet shtetit të Kosovës, andaj edhe si të tillë duhet me mjaftë kujdes të trajtohet në hapat e mëvonshëm brenda institucional deri tek institucionet e sigurisë në vend.

Si studiues i rrethanave gjeopolitike në Ballkan, mund të konstatoj se i gjithë skenari i këtij debati mbrapa vetes synon dy gjëra njëkohësisht kundër Kosovës dhe popullit të saj:

E para: Synohet zhvendosja e vëmendjes publike drejtë një teme e cila nuk ka të bëjë fare me sfidat dhe problemet thelbësore të qytetarëve tanë e as të ardhmes së Shtetit të Kosovës, veçanërisht në kohën kur pjesë e negociatave mes Kosovës e Serbisë po kyçet edhe Rusia;

E dyta: Përmes kësaj propagande të pastër antishqiptare, po tentohet edhe njëherë shkatërrimi i çdo gjëje tradicionale shqiptare duke e zhveshur edhe matej identitetin e popullit të Kosovës jashtë çdo vlere kombëtare, fetar e tradicionale. Vlera të cilat popullin shqiptar e kanë mbajtur gjallë ndër shekuj edhe atëherë kur pushtuesit synonin po këtë që po synohet sot nga figura e media antishqiptare.

Si përfundim, institucionet tona të Drejtësisë, së bashku me ato të Sigurisë dhe Arsimit, mbi gjitha qytetarët e vendit, duhet të tregohen mjaftë të kujdesshëm përballë këtyre propagandave antishqiptare të kamufluara nën petkun e lirisë së shprehjes dhe fjalës së lirë.

Zoti e ruajt popullin tonë liridashës!

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …