Isidoros Karderinis: Shtetet e Bashkuara të Amerikës nga Trump te Biden

Isidoros Karderinis: Shtetet e Bashkuara të Amerikës nga Trump te Biden

Zgjedhjet presidenciale të 3 nëntorit 2020 ishin pa dyshim zgjedhjet më të rëndësishme në historinë e pasluftës në SHBA. Në këto zgjedhje, pra, pjesëmarrja e votuesve amerikanë ishte më e madhja që nga viti 1900, duke demonstruar ringjalljen e interesit të tyre politik dhe klimën fort polarizuese që mbizotëronte në vend. Në të njëjtën kohë Joe Biden mund të ketë fituar votën popullore (4.5 milion vota më shumë se Trump) dhe zgjedhësit e nevojshëm ne kolegj, por Donald Trump ka treguar një qëndresë të madhe, duke pasur në të vërtetë kundër tij pothuajse të gjitha mediat, shumicën dërrmuese të Hollywood dhe i gjithë sistemi dominues.

Këto zgjedhje treguan një ndarje të thellë në Shtetet e Bashkuara, e cila në shumë vende çoi në rezultate jashtëzakonisht margjinale të zgjedhjeve. Përballja intensive midis dy palëve, retorika dhe praktika ekstreme nuk është një ngjarje e izoluar dhe mund të thellohet edhe më tej, duke pasur një ndikim negativ në vend.

Arsyet e qëndrueshmëri elektorale të Trump janë për faktin se Presidenti Trump kishte miratuar një retorikë antisistemike të ankesave të elitave, të cilave ai megjithatë i përket, si dhe një taktikë agresive kundër forcave të globalizimit, aspekte që prekën fort të mëdha seksionet e klasës së mesme dhe natyrisht të klasës punëtore.

Pra, për të papunët, për njerëzit që ndjejnë se nuk kanë zë,  për banorët e krahinës që tallen për sjelljen dhe zakonet e tyre nga banorët arrogantë të metropolitanëve, madje edhe për qytetarët që u përkasin pakicave, por edhe për të gjitha komunitetet e mëdha, të tilla si afro-amerikanët. dhe Latinët, fjalimi i Donald Trump ka gjetur dhe vazhdon të gjejë jehonë të madhe. Dhe kjo pavarësisht nga fakti se të gjitha lëvizjet për mbrojtjen e të drejtave (black lives matter, etj.) Ishin qartë kundër tij.

Dhe nëse pandemia e koronavirusit nuk do të kishte ndodhur dhe vala e dytë nuk do të kishte shpërthyer, e cila po godet Shtetet e Bashkuara po aq dhunshëm sa e para, Donald Trump do të kishte fituar lehtësisht zgjedhjet. Kështu, pas tre viteve të para të performancave pozitive ekonomike të administratës Trump, bllokimi i marsit shkaktoi mbylljen e shumë ndërmarrjeve të vogla dhe të mesme, ndërsa më shumë se 20 milion amerikanë mbetën papritmas pa punë.

Dhe Donald Trump sigurisht që do të kishte fituar zgjedhjet presidenciale pa krizën shëndetësore duke pasur parasysh faktin se Joe Biden, i cili shpreh internacionalizmin neoliberal, procesin e lidhur me globalizimin dhe “shoqërinë e hapur” të OJQ-ve dhe institucioneve shumë të fuqishme ekonomike si fondacionet George Soros dhe Bill Gates etj., qartë dukej se kishin mbaruar forca, propozime dhe parulla para se ajo të hynte në vijën e finishit.

Kundërshtarët politikë së Trumpit dhe shumica e analistëve dhe anketuesve ishin përqendruar në tiparet arrogante dhe egoiste të personalitetit të tij, një miliarder i çuditshëm dhe tepër impulsiv, dhe natyrisht ata ishin të gabuar duke besuar se ai do të mposhtet me një ndryshim të madh. Trumpizmi si një fenomen ideologjik dhe shoqëror është i sigurt, prandaj, ai nuk është larguar, është i pranishëm dhe do të vazhdojë të ekzistojë. Trump nuk është vetëm një parantezë në historinë politike të SHBA por shpreh prirje specifike të dukshme në shoqërinë amerikane dhe borgjezinë.

Qytetarët amerikanë duan të përparojnë ekonomikisht në një vend ku paqja shoqërore, rendi dhe siguria do të mbizotërojë. Për shkak të globalizimit, shumë njësi industriale janë larguar për në vendet e varfra, ku ka një forcë të lirë pune. Pra, klasa punëtore amerikane u dëmtua shumë. Trump ishte ai që kërkoi kthimin e fabrikave në vendin e tij, duke vendosur së pari SHBA dhe popullin Amerikan, në kontekstin e tendencës ideologjike të konservatorizmit etnocentrik.

 Dhe për vendet e tjera, veçanërisht ato të fuqishme, mund të mos u pëlqejë politika e “America First”, por e njëjta gjë nuk ndodh me qytetarin mesatar amerikan, veçanërisht në Amerikën e thellë dhe shtetet qendrore.

Më 20 janar, Joe Biden do të ulet në karrigen e tij në Zyrën Ovale me Kamala Harris, në pozicionin e Zëvendës Presidentit, për herë të parë në zyrë, një grua me origjinë afrikane, xhamajkane dhe indiane. Gjatë mandatit të tij dhe bazuar në atë që ai tha Shtetet e Bashkuara do të kthehen në Traktatin e Klimës së Parisit, sipas të cilit qëllimi minimal i shteteve është të mbajnë temperaturën në plus 2 gradë Celsius (+2 C), dhe kjo do të jetë një zhvillimi pozitiv, pasi ndryshimi i klimës nuk është një “mit”. Dhe kjo mund të shihet lehtë nëse hidhni një vështrim në fenomenet ekstreme të motit që ndodhin në planet. Mos të harrojmë se Shtetet e Bashkuara janë ndotësi i dytë më i madh në botë, pas Kinës.

Gjithashtu, organizmat shumëpalësh, si p.sh. NATO, KB dhe degët e saj, të cilat janë sfiduar fuqimisht nga Presidenti në ikje Trump, ka të ngjarë të trajtohen ndryshe nga administrata e Joe Biden, por dhe marrëdhëniet e SHBA me aleatët e saj Evropianë mund të lëvizin në drejtime të tjera.

Duhet të theksohet në këtë pikë se Donald Trump në mënyrë të përsëritur kishte kërcënuar të tërhiqte Shtetet e Bashkuara nga NATO-ja dhe të ulte kontributin e saj nëse anëtarët e tjerë nuk treguan gatishmëri për të rritur shpenzimet e tyre për organizatën. Marrëdhëniet Gjermani-SH.B.A. janë gjithashtu të tensionuara për katër vitet e fundit, me Trump që kërcënon industrinë gjermane të makinave dhe Bashkimin Evropian si një e tërë disa herë me taksat e importit. Marrëdhëniet e Uashingtonit me Brukselin ishin gjithashtu të ngrira pas vendimit të tij për të tërhequr Shtetet e Bashkuara nga marrëveshjet ndërkombëtare të klimës dhe Iranin mbi programin e tij bërthamor.

Sidoqoftë, nëse republikanët përfundimisht fitojnë kontrollin e Senatit, kjo do të shkaktojë shumë probleme të thella për Presidentin e ri Joe Biden, pasi ai do të bllokojë shumicën e axhendës së tij legjislative.

Në mbyllje, unë do të doja të theksoja se mbizotërimi i Joe Biden, i cili gjithashtu ka luajtur në të gjitha karakteristikat patogjene që çuan Amerikën në rënien e saj aktuale – domethënë, pabarazitë e përhapura shoqërore, shteti problematik i mirëqenies, favor për elitat shumë të pasura, paligjshmëria ndërkombëtare, etj. – nuk do të udhëheqë SHBA në shtigje të ndritshme. Për më tepër, ai nuk paraqiti një plan program frymëzues, gjithëpërfshirës dhe bindës për riorganizimin shoqëror, ekonomik dhe politik të shoqërisë dhe vendit.

Curriculum vitae

Isidoros Karderinis ka lindur në Athinë në 1967. Ai është një romancier, poet dhe kolumnist. Ka studiuar ekonomi dhe ka përfunduar studimet pasuniversitare në ekonominë e turizmit. Artikujt e tij janë botuar në gazeta, revista dhe faqe në të gjithë botën. Poezitë e tij janë përkthyer në anglisht, frëngjisht dhe spanjisht dhe janë botuar në antologji poetike, revista letrare dhe kolona letrare të gazetave. Ai ka botuar tetë libra me poezi dhe tre romane në Greqi. Librat e tij janë përkthyer dhe botuar në SHBA, Britaninë e Madhe, Itali dhe Spanjë.

 

Mediat sociale

 

 

Facebook: Karderinis Isidoros

 

Twitter: isidoros karderinis

 

Linkedin: ISIDOROS KARDERINIS

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …