Ismet Azizi: Serbia vazhdon ta provokojë Bashkësinë Islame në Sanxhak

              


               Provokim i radhës i qeverisë serbe. Selia e institucionit të arsimit të lartë në Novi Pazar në shitje. Proteston Zukorliq, themeluesi dhe rektori i parë i këtij institucioni. Në mesin e objekteve të shumta të Holding Kompanisë “Raska” në Novi Pazar, e cila është në falimentim që nga viti 2013, Agjencia e Serbisë për Privatizim   ka vënë në shitje edhe ndërtesën ish administrative së ish-gjigantit  të tekstilit.  Ndërtesa me  1,042 metra katrorë, e cila është ofruar me një çmim fillestar prej 65 milion, që nga viti 2002 është selia e Universitetit Internacional të Novi Pazarit, themelues dhe rektor i parë i të cilit ishte Myftiu i Sanxhakut Muamer Zukorliq. Universiteti   ndërkohë ndërtesën në fjalë e ngriti edhe për dy kate. Ndërsa, myftiu Zukorliq dhe kryetari i Bashkësisë Islame në Serbi  Dr. Mevlud Dudiq, protestojnë ashpër në lidhje me këtë provokim të rëndë nga organet e qeverisë serbe.


 


                Zukorliq ka theksuar “ kombinatit të atëhershëm të tekstilit  “Raska”  i kemi dhënë  hua dhe pasi që paratë nuk na janë kthyer, ndërtesa ka kaluar  në pronësi tonë”. Sipas Vecernje Novostit, Zukorliq, po ashtu, kërkon nga Agjencioni Serb i Privatizimit që ta përjashtojnë nga  shitja ndërtesën administrative të Holding Kompanisë “Raska”. 


Mevlud Dudiq konstaton  se objekti është ndërtuar në tokën e cila është pronë e  Vakufit ( Bashkësisë Islame) të cilën shteti  duhet t’ ia kthejë Bashkësinë Islame dhe  ky objekt nuk mund të shitet. Përveç Agjencisë së Privatizimit, kërkesën që  ndërtesa në fjalë mos të shitet, i është dërguar edhe Qeverisë së Serbisë dhe Kryeministrit Vuçiq.


              Pak njerëz në Novi Pazar dinë se si  arriti Universitet Internacional të vendoset në lokalet e këtij kombinati, i cili në atë kohë  ishte duke punuar, mandej kishte  shumë të punësuar dhe se si janë kryer transaksionet midis Bashkësisë Islame  dhe  kreut udhëheqës të “Rashkës”.  Mbështetje maksimale për themelimin e Universitetit Ndërkombëtar në atë kohë  ka dhënë  kryeministri i atëhershëm i Serbisë Zoran Gjingjiq, i cili gjithashtu mori pjesë në ceremoninë e hapjes.  Universiteti Ndërkombëtar i  Novi Pazarit ende ka probleme me  akreditimet  e nevojshme nga komisioni përkatës shtetëror edhe pse  ka degët e veta  gjithkah në Serbi (Beograd, Novi Sad, Nish) e së fundmi, nga viti i kaluar, edhe në  Preshevë. Edhe para disa  viteve kishte ndodhë një rast i ngjashëm edhe me Fakultetin e  Studimeve Islame në Novi Pazar, i cili është i vendosur në ndërtesën, pronë e së cilës është BI (Vakafit) për ndryshe ndërtesa e dikurshme e Shtëpisë së Mallrave “ Gërmia” Prishtinë. Disa herë me radhë fakulteti i Studimeve  Islame është  kërcënuar nga marrja me dhunë e kësaj ndërtese .


              Atëherë, studentëve, prindërve të tyre, mësimdhënësve dhe të gjithë myslimanëve nuk iu kishte  mbet asgjë tjetër, përveç, sikurse më parë, të organizohen në mbrojtje të Fakultetit të Studimeve Islame dhe Vakufit, dhe me këtë rast grabitësi, pra qeveria lokale, ishte zmbrapsur.


Se si do të zhvillohen ngjarjet në vijim , mbetet të shihet. Por gjithsesi,  nëse qeveria e Serbisë nuk heq dorë nga shitja e objektit të  Universitetit Internacional, studentëve, prindërve dhe qytetarëve nuk ju mbetet tjetër përveç  se  të veprojnë  njësoj sikurse herëve tjera. Pra, të vihen në mbrojtje të  pronës së tyre.

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …