Jakup Krasniqi

Jakup Krasniqi: Janë politikat e krimit dhe gjenocidit serb ato që i kanë tmerruar dhe i tmerrojnë qytetarët e Kosovës

Historia, si mësuese e jetës, na ka treguar jo pak herë deri më sot, se ata që i kanë tmerruar qytetarët e Kosovës pa dallim, shqiptarë apo serbë, kanë qenë vetëm veprimet ushtarake e luftarake të politikës fashiste të Beogradit. Politikë, që për qëllim final kishte zhdukjen e pjesërishme, si hap i parë dhe zhdukjen e tërësishme, si hap përfundimtar të shqiptarëve të Kosovës. Këtë e treguan dhe e demonstruan haptas edhe në luftën e fundit, në mbarim të shekullit të kaluar. Tmerre këto që i ka përjetuar populli shqiptar i Kosovës dhe i ka parë opinioni botëror, sepse nuk jemi tashmë në mesjetë!

Nga ana tjetër, as veprimet dhe as deklarimet e udhëheqësve shqiptarë të Shqipërisë e të Kosovës, madje as edhe një herë të vetme në histori nuk i kanë tmerruar qytetaret serbë të Kosovës. Gjithkush në Kosovë dhe në botën demokratike e di se deklaratat e ditëve të fundit, të nxjerra nga rropullitë e Edi Ramës dhe të Hashim Thaçit nuk janë serioze e aq më pak tmerruese për serbët e Kosovës, të cilëve klasa e sotme politike shqiptare ju ka afruar standardet më të larta të të drejtave e lirive sesa cilitdo komunitet pakicë në Evropë!

“Frika” e shprehur e zyrtarëve të lartë serbë është më shumë se e shpifur, madje janë përpjekje për të arsyetuar agresivitetin e kërcënimet e tyre të përsëritura ndaj shqiptarëve dhe njëkohësisht edhe të serbëve e të tjerëve në Kosovë.

Kësaj propagande gebellsiane të zyrtarëve të lartë të Beogradit nuk duhet t’ju besojë  askush nga bota demokratike, siç u besuan këtyre ditëve disa qarqe serioze të Evropës e të Amerikës! Ata e dinë sa edhe ne, se politika shoviniste serbe e njeh vetëm gjuhën e forcës si dhe çdo tërheqje ngado që të vijë e konsiderojnë si mbështetje të politikave të tyre fashiste.

Krerët e sotshëm të Beogradit, në vend që të tmerrohen nga gjenocidi i tyre i përsëritur më se tri herë në shekullin XX ndaj shqiptarëve e të tjerëve, e fshehin kërcënimin e tyre duke u bazuar në deklarata joserioze të Ramës e të Thaçit. Serbet e Kosovës duhet të tmerrohen nga egërsia e politikës së Beogradit, e cila jo pak herë ata i ka bërë mish për top!

Të gjithë ata që i kanë parë tmerret e luftës se fundit në hapësirat e ish-Jugosllavisë, duhet ta dinë këtë edhe shqiptarët e moderuar, se kapja e fashistëve të Beogradit pas shkumës së deklaratave, nuk është gjë tjetër veçse përgatitje për luftëra të reja gjenocidale ndaj shqiptarëve dhe hapësirës së tyre jetësore.

Këtë përgatitje të ethshme nuk e shohin ose nuk duan ta shohin vetëm ata që ishin e janë në shërbim të asaj politike të krimit e të gjenocidit! Qullët e politikës shqiptare në Kosovë e Shqipëri nuk duhet të merren me deklarata boshe, por ata duhet të merren me vendime të mëdha, të drejta e të përgjegjshme për zhvillimin, integrimin e sigurinë e kombit në hapësirat e tyre etnike!

Nuk e kam asnjë dyshim, kësaj politike i ka ndihmuar inferioriteti i atyre shqiptarëve që biseduan në Bruksel me fashistët serbë, trashëgimtarë të politikës së Millosheviqit. Nuk thuhet kot: Qeni i keq ta sjell ujkun në torishtë!Ata shqiptarë që biseduan në bisedime te Brukselit, politikës fashiste të Beogradit ua ushqyen iluzionin për rikthim të sovranitetit serb mbi Kosovën! Krijuan një konfuzion të panevojshëm, që Kosovës dhe qytetarëve të saj po i kushtojnë dhe do t’i kushtojnë jo pak, sidomos me integrimet, lëvizjen e lirë, mirëqenien që nuk po shihet askund…

Iluzioni patologjik serb, i ushqyer nga ky inferioritet i dele-gacioneve tona në Bruksel, duhet theksuar se tani e gjithmonë është dhe do të jetë i parealizueshëm, se jo të gjithë shqiptarët e politikës janë të shantazhuar dhe u nënshtrohen atyre ngado që të vijnë!

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …