Nexhmi Lajçi: Politika evropiane e shitur në Serbi e Rusi ka kthyer timonin në kah të padëshirueshëm për shqiptarët

Nexhmi Lajçi: Heroi shqiptar i letrave shqipe, mbanë “peng” heroin shqiptar të luftës dhe paqes, Ramush Haradinaj

Zërin edhe ashtu të ngjirur, kur është në pyetje atdheu dhe kombi të heroit të letrave, Ismail Kadare si duket e ka ngrirë acari siberian, qëkur Franca, “e përzgjedhura e tij” e ndaloi (arrestoi dhe po mbanë peng) heroin e luftës për liri të popullit shqiptar, komandantin e Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës,  ish-kryeministrin e Kosovës, ish-deputetin e Kuvendit të Kosovës dhe liderin e shquar shqiptar,  Ramush Haradinaj.

Në këto ditë të ftohta dimri me ngrica siberiane ku në Kosovë rrjedhën e lumenjeve të mbuluar nga akujt e ka zëvendësuar rrjedha e njerëzve nëpër të gjitha rrugët e Kosovës drejtuar kah Prishtina në mbrojtje të liribërësit të tyre dhe Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, si duket shkrimtari i madh shqiptarë me famë tani më të dalur jashtë Shqipërisë ku lindi dhe Francës ku jeton duke kaluar edhe kontinente Ismail Kadare, është bllokuar nga i zoti  i letrave dhe jo që nuk po arrin  ta vizitoj njeriun që me çka pat iu fal kombit e atdheut ashti siç po bëjnë me dhjetëra e qindra shqiptarë, intelektualë, artistë sportistë e punëtorë nga gjithë Evropa, por ai nuk gjeti as edhe pak kohë që të bëjë një reagim dhe të solidarizohet me popullin e tij të shumë vuajtur. ISMAILI NË FRANCË SI I FTUAR I NDERIT, RAMUSHI NË FRANCË I MAJTUR DHUNSHËM!!!

Që nga katër janari kur kreu i Aleancës për Ardhmërinë e Kosovës, Ramush Haradinaj është arrestuar nga autoritetet franceze më të zbritur nga aeroplani në aeroportin Bazel-Mulhouse në Colmar të Francës në bazë të një fletarrestimi ndërkombëtar, të lëshuar nga Serbia në vitin 2004, populli shqiptar në Shqipëri e Kosovë dhe në trojet e tjera shqiptare nën okupim po edhe në shumë shtete të botës që nga Evropa deri në Amerikë ka protestuar dhe po proteston  në mbrojtje të heroit të tyre çlirimtar.

Edhe pas lirimit me kusht nga gjykata franceze në Colmar, me 12 janar protestat e shqiptarëve brenda e jashtë atdheut nuk kanë të ndalur, ndërsa mërgimtarët tanë nga shumë vende Evropiane me vizitat e tyre asnjëherë nuk e lanë vetëm krenarinë e kombit.

Edhe pse i gjithë populli u çua në këmbë duke kërkuar lirimin pa kushte dhe kthimin në atdhe të luftëtarit të lirisë dhe se për të gjitha këto ngjarje shkroi në vazhdimësi shtypi francez po edhe përkundër atyre pamjeve ofenduese për gjithë kombin shqiptar që i dhanë televizionet franceze e botërore duke e paraqitur Ramush Haradinaj me duar të lidhura dhe të rrethuar nga njësitë speciale franceze KOMANDANTI I LEGJIONIT TË NDERIT FRANCEZ, ISMAIL KADARE nuk e pa të arsyeshme t’i dal në mbrojtje KOMANDANTIT TË USHTRISË ÇLIRIMTARE TË KOSOVËS, RAMUSH HARADINAJ.

Pas ngritjes së aktakuzës nga Tribunali Ndërkombëtar i Hagës për Krime Lufte në ish-Jugosllavi në vitin 2005, Ramush Haradinaj dha dorëheqje nga posti i kryeministrit dhe u dorëzua vullnetarisht në Hagë. Në vitin 2008, Gjykata e Hagës e shpalli atë të pafajshëm. Katër vjet pas u bë rigjykimi i tij po në Tribunalin e Hagës, ku edhe në vitin 2012 Ramush Haradinaj u shpall i pafajshëm për të gjitha akuzat që e ngarkonin atë për krime lufte.

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …