Ragip Gjoshi: Pak dritë për njeriun që shkëlqen përjetësisht- AHMET QERIQI:NJË JETË E PËRKUSHTUAR PËR KOMBIN,LIRINË DHE KULTURËN

Nekrolog përkujtimor si kronikë e kujtesës

Sot, ndërsa e kujtojmë, nuk flasim për fundin e një jete, por për vazhdimësinë e një drite. Sepse njerëzit si ai nuk largohen; ata shpërndahen në kujtesën kolektive.Ka njerëz që kalojnë nëpër kohë e epokë si kalimtarë. Dhe ka njerëz që bëhen vetë Epokë. Sot, me pijetet kujtoj një jetë që u shua, por për të dëshmuar një jetë që vazhdon- në emër, në kujtesë dhe në ndërgjegjen kolektive të një populli. Emra si Ahmet Qeriqi nuk i përkasin vetëm familjes, miqve, apo një brezi; ata i përkasin historisë morale të kombit. Ai ishte një njeri që jetoi për atdheun, një njeri i përkushtuar dhe pa kërkesa, i cili e zhvilloi jetën e tij në shërbim të atdheut,lirisë dhe kulturës. Ai nuk ishte njeri i privilegjeve, por i përkushtimit.

Nuk kërkoi poste, nuk kërkoi lavdi, nuk kërkoi shpërblim.Punoi për atdheun pa kontratë dhe pa kusht -dhe për vete mori vetëm ajrin e lirisë.Dhe ndoshta kjo është forma më e lartë e atdhetarisë.

Misionari i dritës-një jetë me përballje

Ahmet Qeriqi lindi më 24 dhjetor 1946 në Krojmir të Drenicës jugore, një trevë ku historia nuk rrëfehej- por jetohej. U rrit mes sfidave politike dhe kombëtare, ku vetëdija për lirinë nuk ishte ide abstrakte, por përvojë e përditshme. Qysh herët u përball me ndëshkimin për fjalën e lirë, burgosjet, ndalimet dhe survejimi që e përjetoi, nuk e thyen, por e forcuan. Sepse disa njerëz dalin nga burgu më të lirë sesa hynë. Ai zgjodhi dijen si rrugë rezistence. Studioi Gjuhë dhe Letërsi Shqipe, duke iu përkushtuar mësimdhënies dhe edukimit të brezave të rinj. Por edhe si profesor, ai mbeti nxënës i përhershëm i lirisë.

Për Ahmet Qeriqin, fjala shqipe nuk ishte thjesht një profesion, por një përgjegjësi kombëtare e morale. Ai e dinte se historia nuk ndërtohet vetëm nga fitoret, por nga qëndresa, dhe ai qëndroi. Çdo ditë ishte një përpjekje për t’i dhënë formë të vërtetës për kombin shqiptar.

Zëri i luftës dhe shkrimtari i kujtesës,që nuk u pajtua me heshtjen

Në vitet kur fjala survejohej dhe mendimi dënohej, Ahmet Qeriqi nuk heshti. Për të, gjuha shqipe nuk ishte profesion -ishte mision e përgjegjësi kombëtare.Ai e dinte se historia nuk ndërtohet vetëm nga fitoret, por nga qëndresa.Dhe ai qëndroi.

Gjatë Luftës Çlirimtare të Kosovës, Ahmet Qeriqi u bë një nga figurat kryesore të frontit informativ të rezistencës. Si pjesë drejtuese e radios “Kosova e Lirë”, e njohur si “Zëri i Lirisë”, ai e ktheu fjalën në një armë morale, që informonte dhe mobilizonte popullin për të besuar në fitoren e lirisë. Zëri i tij, i qetë dhe i sigurt, ishte drita që shndriste në errësirën e luftës.

Pas luftës, ai nuk kërkoi pushim, por vazhdoi përpjekjen për të ruajtur të vërtetën nga harresa. Si shkrimtar dhe studiues, ai ndërtoi një opus të gjerë veprash kushtuar historisë kombëtare dhe dramës shqiptare. Shkrimet e tij nuk kërkonin vetëm rrëfimin e ngjarjeve, por drejtësi historike, duke ndriçuar figura të harruara dhe ndihmuar në ruajtjen e kujtesës historike.

Ishte zëri i luftës (1998–1999).zëri i luftës çlirimtare të Kosovës, ai u bë një nga figurat më përfaqësuese të frontit informativ të rezistencës shqiptare.Ai e ktheu fjalën në pushkë lirie.

Në një kohë dhune – zëri i tij ishte qetësi.

Në një kohë errësire -zëri i tij ishte dritë.

Në një kohë pasigurie-zëri i tij ishte besim.

Ai kuptoi se lufta nuk zhvillohej vetëm në frontin ushtarak, por edhe në kujtesë, në narrativë dhe në ndërgjegjen kolektive. Përmes valëve të radios, ai informoi, mobilizoi dhe mbajti gjallë shpresën e popullit.Ai dëshmoi se lufta fitohet edhe me armë, por mbijeton vetëm përmes kujtesës.

Kultivuesi i mendësisë kombëtare

Ahmet Qeriqi ishte më shumë se autor i dhjetëra librave; ai ishte një edukator dhe kultivues i ndërgjegjes kombëtare. Përmes radios, shkrimeve dhe angazhimit kulturor, ai edukoi breza të tërë me frymën e përgjegjësisë qytetare dhe lirisë. Ai mbeti konsistent deri në fund — një intelektual i pa lodhur dhe një idealist që besonte se kultura dhe liria janë të pandashme.

Një jetë pa kërkesë për shpërblim

Ai i dha atdheut gjithçka: rininë, lirinë personale, profesionin, qetësinë familjare dhe fuqinë krijuese, dhe nuk kërkoi asgjë në kthim. Sepse për të, historia nuk ishte diçka që duhej përmendur, por duhej të mos harrohej. Ai la një trashëgimi të pasur – një shembull i njeriut që mbeti i pandryshuar në çdo epokë.

Epilog:Fjala që nuk shuhet

Një vit pas vdekjes së tij në vitin 2025, pikërisht në Ditën e mësuesit, mungesa e Ahmet Qeriqit ndihet si një boshllëk intelektual dhe një humbje e madhe për botën kulturore dhe mediatike shqiptare. Por figura të tilla nuk largohen plotësisht; ato mbeten të jetojnë në librat që shkruan, në idetë që mbrojtën dhe në ndërgjegjen që edukuan. Ahmet Qeriqi mbetet zëri që nuk pushoi së foluri për atdheun, deri në frymën e fundit. Jeta e tij ishte një zë i lirisë që mbetet përjetësisht i pranishëm në kujtesën kolektive të popullit shqiptar.

Faleminderit, profesor Ahmet Qeriqi – për fjalën që nuk u përkul, për qëndrimin vertikal që nuk u lodh, dhe për besimin që nuk u shua. Ahmet Qeriqi mbetet zëri që nuk pushoi së foluri për atdheun- deri në frymën e fundit.Sepse ka jetë që përfundojnë biologjikisht, por vazhdojnë historikisht.Dhe jeta e tij ishte pikërisht e tillë:një jetë e tërë zë i atdheut.Ahmet Qeriqi mbetet zëri që nuk pushoi së foluri për atdheun- deri në frymën e fundit. Një jetë e tërë zë i atdheut dhe lirisë.

Faleminderit, Ahmet Qeriqi:

për fjalën që nuk u përkul,

për qëndrimin që nuk u lodh,

për besimin që nuk u shua.

Krenarë për trashëgimtarët që le pas.

Krenarë për trashëgiminë që mbetet.

Historia tashmë flet me zërin tënd.

Pusho i qetë!

Drenicë, më 7 mars 2026