RKL

RKL: Tani, kah do t ia mbajë Qeveria Kurti?

Zhvillimet e fundit në vendin tonë, ngrenë shumë pyetje të vështira, për të dhënë përgjigje parashikuese, reale.

A mundet Kosova të mbijetojë pa bashkësinë ndërkombëtare, pa Amerikën,  pa 27 vendet anëtare të BE-së, pa Anglinë, dhe ku do të kërkojë partneritet, nëse braktiset ose sanksionohet edhe më tej nga aleatët e deridjeshëm?.

Shtetet e  fuqishme  botës tjetër, sikur janë Kina dhe Rusia, nuk mund të jenë partnerë të natyrshëm, me vendin tonë,  në radhë të parë për  faktin se këto dy fuqi botërore nuk e njohin shtetin,  as pavarësinë e Kosovës, edhe pse rastin tonë,  diplomacia ruse e kalkulon për analogji me disa veprime të veta.

Kina, shteti më i fortë në botë, mbase pas Amerikës, thjesht nuk e njeh Kosovën dhe nuk ka pasur madje asnjë përpjekje deri tani nga institucionet e vendit, për lidhje të ndonjë segmenti institucional, për të bashkëpunuar me këtë shtet tejet të fuqishëm. Madje edhe po të na pranonte Kina, Qeveria Kurti  do ta refuzonte , sepse është shtet komunist.

Turqia është aleat dhe partner i Kosovës, por edhe ky shtet i fortë i botës nuk pajtohet me veprimet e Qeverisë Kurti dhe largimin nga BE-ja apo Amerika, me të cilat ka partneritet të fuqishëm. Madje ithtarët dhe shumë nga militantët e Kurtit, (jo nga anëtarësia e gjerë) e urrejnë Turqinë, më shumë se Serbinë sepse dikur na paska pas pushtuar pa na pyetur, edhe pse asaj  Turqie, Perandorie të atëhershme,   gjysh-stërgjyshërit  tanë i kanë shërbyer po aq sa turqit, në mos më shumë.

Kosova nuk mund të rreshtohet me shtetet arabe apo islame, përderisa orientimi historik, strategjik prej Rilindjes Kombëtare e këtej ka qenë Evropa, pjesë e së cilët kemi qenë e jeni historikisht, gjeografikisht, si dhe në shumë segmente të tjera.

India, një shtet i fuqishëm i botës, nuk na njeh, madje nuk e di se ku i bie Kosova.

Koreja e Veriut, jo se jo, sepse është shtet komunist dhe Qeveria e  Kosovës nuk e pranon asnjë regjim komunist, pavarësisht se Vetëvendosja deklarohet parti e majtë, për arsye që dihen.

Japonia është aleatja më e fuqishme dhe më besnike e Shteteve të Bashkuara të Amerikës, andaj nuk kemi pse i drejtohemi për ndonjë aleancë, cilado qoftë ajo.

Australia po ashtu.

Ka shumë shtete në botë me të cilat kemi miqësi e mirëkuptim, por asnjëra nga to nuk ka ndonjë peshë, në politikat ndërkombëtare, madje as Greqia, shteti shumë i dashur dhe i respektuar i Albin Kurtit e sidomos i Dejona Mihalit. Greqia është mikja më e fortë e Serbisë, në Ballkan, pavarësisht si mendon, krye-qeveritari. Ajo ditë më parë ri-konfirmoi  se nuk do ta njohë pavarësinë e Kosovës.

Ngado të hulumtojmë, ngado të kalkulojmë,  sërish kthehemi atu ku kemi qenë dhe ku jemi, me Evropën dhe Amerikën. Kosova, populli i saj ka zgjedhur me kohë këtë rrugë, pavarësisht se kush e qeveris atë. Në Kosovë jetojë afër dy milionë shqiptarë dhe vullneti i tyre nuk është i njëjtë me  ta zëmë dy-treqind mijë votues të Albinit, nëse janë, tash për tash.

Amerika dhe Evropa e dinë, e kanë kuptuar me kohë vullnetin e shumicës shqiptare të Kosovës, por  edhe të krejt shqiptarëve unanimisht, si populli më pro-amerikan në botë.

Andaj, këtë aleancë nuk mund ta rrezikojë askush, pavarësisht tekeve, megalomanisë, arrogancës, papërgjegjësisë.

Duke folur për papërgjegjësinë e kryeministrit  të Kosovës dhe shpalljen e Lajçakut si argat të Serbisë, emisari special i Shteteve të Bashkuara të Amerikës për Ballkanin Perëndimor, Gabriel Escobar, ka marrë në mbrojtje emisarin europian, Miroslav Lajçak, pas akuzave të kryeministrit Albin Kurti për njëanshmëri në dialogun Kosovë-Serbi. Escobar tha se ishte alarmuar edhe nga sulmet personale që i ishin bërë Lajçakut në rrjetet sociale në Kosovë dhe thotë se për këtë ia ka parashtruar një kërkesë presidentes Osmani dhe kryeministrit Kurti. Gjatë javës së fundit jam alarmuar nga sulmet personale ndaj Lajçakut që ekzistojnë në sferën shoqërore të Kosovës. I kërkova Presidentes Osmani dhe Kryeministrit Kurti që t’i dënojnë këto sulme. Nuk po them se vijnë nga qeveria e Kosovës, por qeveria e Kosovës duhet të jetë shumë e qartë”, ka thënë Escobar për Zërin e Amerikës. Duke komentuar deklaratat e Kurtit për Lajçakun, ai ka thënë se emisari europian gëzon besimin e plotë të Bashkimit Europian dhe të Shteteve të Bashkuara. “Të gjitha vendet e BE-së bënë një deklaratë të përbashkët pas dështimit të bisedimeve, me mbështetje për Lajçakun. Është diçka me të cilën duhet të përballen. Lajçaku nuk do të largohet. Dialogu nuk do të largohet. Dhe nuk mendoj se një vend prej një milion e gjysmë do ta bindë komunitetin transatlantik prej 700 milionësh që të ndryshojë taktikat e tij. Mendoj se duhet të ketë një përqasje më pragmatike nga Qeveria e Kosovës”, ka saktësuar Escobar.

Ahmet Qeriqi

  1. 9. 2023

Prishtinë

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …