Ruzhdi Jashari

Ruzhdi Jashari: Shtimja me rrethinë në 10-vjetorin e Pavarësisë së Kosovës

 Shumica e qytetarëve të Shtimes, këtë 10 vjetor të pavarësisë e festojnë me shpresa të thyera, por me besimin dhe guximin në vetvete për ndryshime pozitive në të ardhmen, në rrugën e barazisë sociale, drejtësisë dhe zhvillimit ekonomik. Qytetarët, Shtimen këtë javë e kanë parë të stolisur me një ngjyrë kaltër-verdh dhe flamurin e Kosovës. Edhe pse kushtetuta dhe ligji mbi simbolet nuk e ndalon, flamurin kombëtar, përfundimisht, kryetari aktual i komunës e përjashtoi nga shtyllat, për të mos valuar së bashku me flamurin e Kosovës. Por, ne mund të themi se kemi rregulluar ca km rrugë, ujësjellës e kanalizime dhe kemi akoma punë për të bërë në infrastrukturë. Ndërkohë, që është vra shpresa e besimi i qytetarëve nga pushteti lokal; ngase nepotizmi, si kanceri, e ka mbërthyer komunën, “tenderomania” është në duar të një klani, droga është dukuri shqetësuese që ka kapluar edhe fëmijët tan të nivelit fillorë. Shëndeti i nënës, fëmijës dhe pensionistit është atakuar seriozisht. Shërbimet shëndetësore primare për nëna dhe fëmijë nuk janë prioritet i kësaj kaste komunale, sepse për çudi “paska pengesa të rregullativës ligjore”.

Kultura shtimjane, dikur jehonte thellë anë e këndë vendit, edhe jashtë trojeve tona. Kishte ansamble të këngëve e valleve, kishte vlera të mirëfillta sportive; në hendboll, fudboll, boks, karate etj. Ndërsa tash, kultura e sporti, mund të themi se gjallërohet, ad-hok, sa për të kënaqur axhendat festive të këtilla të “sulltanatit” e jo për valorizimin e vlerave të mirëfillta të kësaj treve. Edhe, si shoqëri civile; kultura e sporti janë të ngulfatura dhe të lidhur ngushtë me pozita nepotiste me udhëheqjen komunale. Kjo për qëllime abuzive.

Aty ku kishte një vendim për park fëmijësh në Shtime, tani me anulimin e vendimit kemi pallate të ngritura të kryetarit aktual N. Ismajlit, kemi abuzime e keqpërdorime me banesat komunale te “Fitorja”, kemi abuzime fondesh me shitëblerje të tokave… etj. Komuna e Shtimes ka borxhe mbi 5oo mijë euro, dhe se kësti mujor i obligimeve të kredisë ndaj Austrisë, në vijim do të shkojë sa gjysma e kësaj shume!

Pika kulmuese e kthesës sonë historike, të dashur qytetarë shtimjan, po e merr tatëpjetën. Që nga viti 2004 – 2018 (14 vjet i pakryer), Projektin e Kompleksit Memorial të Reçakut e kemi të papërfunduar dhe pa mirëmbajtje.

Kemi mijëra kërkues të regjistruar për punë në zyrën e punësimit, prej tyre, qindra me fakultete e magjistratura të kryera. Ndërsa një numër i madh është i pa regjistruar, në këto zyra sepse nuk besojnë, se ato, mund t`ju gjejnë punë. E të mos flasim për drejtësinë, decentralizimin dhe heqjen e ndikimit politik nga arsimi.

Dora politike shtrihet deri te punëtori teknik edhe te shpenzimet e mirë-mbajtjes në arsim dhe shëndetësi.

Vargu i të rinjve shtimjan që ikin nga vendi është i madh. Të rinjtë e komunës sonë për sigurimin e një vize; po japin 2000, 2500 e deri në 3000 Euro për ikje nga vendi.

Kjo gjendje, të dashur qytetarë, flet se ku jemi katandisur, dhe me cilat rezultate feston vendi, me temat e mëdha, në dy legjislatura, të pakryera dhe në veçanti si Shtime me perspektivë të rrënuar, me mbi 400 familje në asistencë sociale dhe varfëri ekstreme.

Në nëntor 2017 kanë përfunduar zgjedhjet lokale, pas balotazhit, ndërsa po hymë në muajin mars 2018 dhe akoma nuk kanë nisë nga puna komitetet e Kuvendit komunal. Pas mbledhjes së parë solemne, konstituive, në këta tre muaj të shkuar, kryesuesja e kuvendit komunal e thirri vetëm një mbledhje me një pikë të rendit të ditës, lidhur me formimin e trupave të kuvendit. Kjo gjendje po flet qartë se Kryesuesja e re duket se është aty sa për t`i shërbyer ekzekutivit – Naim Ismajlit e jo kuvendit dhe qytetarëve të komunës për çka është e obliguar me ligjin e pushtetit lokal.

Të gjithë e kemi pritur këtë jubilar të festës sonës të shenjët shumë më ndryshe. Urojmë dhe duam që dekada e dytë e festës sonë të PAVARËSISË të jetë ndryshe; me besim në institucione të shtetit, pa kriminalitet ekonomik, pa korrupsion pa varfëri ekstreme dhe jetesë me dinjitet për të gjithë!

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …