Albin Kurti: Brukseli dhe Uashingtoni bënë padrejtësi ndaj Kosovës duke i vendosur masa ndëshkuese

Stefano Marcelli: Albini, Moisiu i rremë i shqiptarëve

Tashmë kryeministri i Kosovës,  Albin Kurti duket se po jeton në një botë fantazie: sheh dhe mendon gjëra që ekzistojnë vetëm për të. Për shembull, ndërsa në skenën ndërkombëtare ziejnë akuzat dhe ultimatumet që vijnë nga të gjitha fuqitë dhe mediat ndërkombëtare, ai deklaron sinqerisht se marrëdhëniet e tij me Perëndimin janë të shkëlqyera dhe se ka pasur vetëm disa keqkuptime, jo me qeveritë (SHBA-të dhe BE-në), por vetëm me emisarët e tyre.

Sipas shumë analistëve politikë, megjithatë, me veprimet e tij të fundit dhe përgjigjet e tij krenare për përfaqësuesit e huaj, Kurti i ka prishur përfundimisht marrëdhëniet e tij me Perëndimin.

Në javët e fundit një hipotezë e ngritur nga njëra prej partive opozitare për një mocion mosbesim kundër kryeministrit qarkulloi në media. Por hipoteza perëndoi para se të lindte, sepse ekstremizmi nacionalist i Kurtit (një politikan i vërtetë sovranist) gëzon mbështetje të gjerë popullore që do ta konfirmonte atë sërish në pushtet në afatin e parë elektoral.

Ndërkohë ringjallja e protagonizmit politik nga Kuvendi i Kosovës, ajo po, do të ishte një nismë e mirë në favor të rivendosjes së dialektikës demokratike në një vend ku kryeministri e ka zëvendësuar me populizëm të bazuar në protagonizmin e tij.

Gjithsesi në Prishtinë duhet ta dinë se, nëse Kurti mbetet në pushtet dhe vazhdon politikën e tij izoluese dhe destabilizuese, arma e vetme në duart e NATO-s dhe BE-së për të stabilizuar situatën do të ishte vendosja e Kosovës nën kontrollin ushtarak të KFOR-it.

Sovranistët priren të izolojnë vendet e tyre nga pjesa tjetër e botës, në mënyrë që të jenë në gjendje të ushtrojnë pushtetin e tyre absolut të patrazuar dhe të mos kenë nevojë t’i përgjigjen ndonjë rregulli mbikombëtar.

Por Kurti harron megjithatë, se Kosova është ende një territor i vendosur nën mbrojtje nga vendet që e krijuan si shtet të pavarur dhe se kontingjentet ushtarake të pranishme kanë për detyrë të parandalojnë çdo përpjekje për pushtim serb dhe të ruajnë paqen në zonë.

Sipas komandantit të KFOR-it, ka qenë vetë Kurti që ka vënë në rrezik paqen në kufirin me Serbinë.

Ndërkohë në ditët e fundit të një ultimatumi të vendosur nga i dërguari amerikan Gabriel Escobar, një litar shpëtimi qeverisë së Prishtinës ia hedh kryeministri shqiptar Edi Rama, i cili qartë është i investuar nga bashkësia ndërkombëtare me rolin e përcjelljes së Kosovës drejt marrëveshjes me Beogradin dhe rrjedhimisht drejt anëtarësimit në BE.

Edi Rama, dërgoi ai vetë një projekt draft për Asociacionin e komunave me shumicë serbe presidentit francez Emannuel Macron dhe kancelarit gjerman Olaf Scholz, projekt draft i cili po pritej prej kohësh nga kryeministri kosovar.

Diplomacia evropiane tani po vlerëson projektin e Ramës, gjë që sërish i ofron qeverisë së Prishtinës pak kohë për të gjetur një rrugëdalje politike nga kjo situatë që e sheh atë me shpatulla në mur.

Megjithatë, Kurti dhe njerëzit e tij në Kosovë e Shqipëri duket se nuk e kanë marrë mirë këtë ndërhyrje të vendit simotër.

Në botën e fantazisë së zotit Kurti nuk ekziston asgjë nga këto.

Në imagjinatën e tij është vetëm ai që dominon vendin e tij dhe e udhëheq popullin e tij kundër të gjithëve: amerikanëve, evropianëve, shqiptarëve, ushtarëve, gazetarëve…

Një mesia, një profet, një udhëheqës karizmatik që, si Moisiu, marshon për të pushtuar… Çfarë ama?

Dikush le t’i shpjegojë Moisiut të Prishtinës se ai dhe njerëzit e tij tashmë e kanë marrë tokën e premtuar dhe se nëse vazhdojnë kështu, rrezikojnë vetëm ta humbin atë.

Tani për tani, strategjia e Kurtit duket se çon vetëm në një marshim të gjatë nëpër shkretëtirë. (TemA)

 

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …