Ahmet Qeriqi: Adem Demaçi dhe projekti i tij për TV-Diellin

Arbana Qeriqi- Gashi: Urime 9-vjetori i themelimit të TV Diellit!

Vëlla Zamir, ky përvjetor është më shumë se një datë simbolike, është një dëshmi e përkushtimit, e vizionit dhe e dashurisë për një mision të madh që e nis me idealizëm e besim të plotë. Uroj nga zemra që Zoti të të japë shëndet, forcë e mundësi që ky medium i dritës dhe i së vërtetës të ecë përpara edhe për dekada e shekuj të tërë. TV Dielli është bërë shtëpia e fjalës së lirë, e kulturës, e shpirtit atdhetar dhe e vlerave që e mbajnë të gjallë ndërgjegjen kombëtare. Nuk është vetëm një ekran, por një mision që ndriçon rrugën e njerëzve të mirë që kërkojnë dritë, shpresë dhe vlera në një kohë plot sfida.

Ky përvjetor, megjithatë, na gjen me një mungesë të madhe.
Përulemi me mall e krenari para kujtimit të babit tonë, profesorit, ideatorit dhe themeluesit shpirtëror të këtij televizioni, prof. Ahmet Qeriqit. Ai ishte zemra që rrihte në çdo projekt, mendja që frymëzonte çdo nismë dhe dora që përkrahte çdo hap të TV Diellit. Me përkushtimin e tij, me penën e ndritur dhe vizionin e qartë, ai ndërtoi një themel të fortë mbi të cilin sot qëndron ky medium me dinjitet e respekt. Edhe pse fizikisht nuk është më me ne, fryma e tij jeton në çdo faqe, në çdo emision, në çdo zë që kumbohet nga ky ekran. Kujtimi i tij mbetet udhërrëfyes për të gjithë ne që besojmë në misionin e tij të ndritshëm.

Vëlla Zamir, ti e ke dëshmuar se je trashëgues i denjë i veprës dhe amanetit të Babit.
Si krah i djathtë i babait, ti e ke mbajtur gjallë frymën e tij, por edhe e ke zgjeruar e pasuruar më tej vizionin e TV Diellit. Në çdo nismë të re, në çdo përmbajtje e projekt, ndjehet qartësisht dora jote e sigurt dhe përkushtimi yt profesional. Realizimi i dokumentarit të fundit, pa praninë fizike të babait, ishte prova më e madhe se mësimet e Tij i ke përvetësuar plotësisht. E ke dëshmuar se dashuria, disiplina dhe ndjenja e përgjegjësisë janë trashëgimia më e madhe që Babi la. Me punën tënde, ke dëshmuar se TV Dielli nuk ka perënduar.

Uroj nga zemra që TV Dielli të vazhdojë të rritet, të forcohet dhe të profesionalizohet në çdo drejtim.
Koha po sjell sfida të reja për median, por edhe mundësi të pafundme. Besoj se me vizionin tënd dhe me ekipin që ke ndërtuar, do ta çoni këtë medium drejt majave të suksesit. Të gjitha nismat që ke ndërmarrë deri më sot tregojnë përkushtim, pasion dhe respekt të thellë për publikun. TV Dielli është bërë një dritare e kulturës, artit, historisë dhe atdhedashurisë. Dëshira ime e sinqertë është që çdo ditë, të bartë më shumë ndriçim, profesionalizëm dhe dashuri për kombin.

Në këto nëntë vite, TV Dielli është dalluar qartësisht nga çdo medium tjetër.
Përmbajtja e programeve është me identitet të fortë kombëtar. Kjo është arsyeja pse shikuesit e Tv Diellit, janë njerëz të besueshëm, të sinqertë, me vlera të larta dhe me shpirt atdhetar. Ata nuk janë thjesht publik, por familja e madhe e TV Diellit, bashkudhëtarë në rrugën e dritës dhe të vërtetës. Lidhja shpirtërore me ta, është një besim që nuk blihet me reklama apo statistika, por fitohet me përkushtim, ndershmëri dhe dashuri për punën.

Në fund, një falënderim i thellë për të gjithë bashkëpunëtorët.
TV Dielli ka dhënë një pjesë të shpirtit të tij për të mbajtur gjallë këtë vatër të dritës. Faleminderit për punën, për besimin, për orët e gjata e sakrificat që shpesh nuk shihen në ekran, por që ndihen në çdo sukses. Ky përvjetor është i juaji, i secilit që me zemër e ndërgjegje ka punuar për ta mbajtur Diellin të ndezur. Le të jetë ky përvjetor një frymë e re për të ecur përpara me besim, përkushtim dhe dashuri – për Atdheun, për publikun dhe për kujtimin e përjetshëm të profesorit Ahmet Qeriqi, njeriut që ndezi këtë dritë të pashuar.

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …