Ylli Mece

YLLI MEÇE: DEMOSTRATA NË FUND TË DIMRIT E FAMILJES BERISHA

Tashmë i madh dhe i vogël jo vetëm brenda trojeve tona, por dhe jashtë tyre e kanë fare te qartë se demonstrata e organizuar këtë fund dimri nga opozita, është thjeshtë jo vetëm një orvatje e familjes “Berisha”, por dhe një presion i madh për organet e drejtësisë që para se të merren me Salën t’i venë mirë gishtin kokës, sepse në të pastajmen do kenë të bëjnë me të.

Momenti i skandalit të shefit të kundërzbulimit amerikan Mek Gonigal, ishte një nga rastësitë më fatlume të tij mbas përkrahijes që i bëri Amerika dhe vet Doris Pack të cilët i shpëtuan lëkurën, nga tragjedia e madhe që pësoi populli shqiptar në vitin 1997, tragjedi kjo nga më të rëndat dhe që lidhet direkt jo vetëm me fajet personale të tij por dhe partisë që ai drejtonte në atë kohë. Natyrisht, ligësitë e karakterit nuk janë cilësi të përkohshme të cilat shfaqen vetëm një apo dy herë. Jo, ligësia shpirtërore e njeriut është një cilësi që e bashkëshoqëron individin tërë jetën e vet. Të ulesh e të numërosh ligësitë e karakterit të tij individul të cilat janë shoqëruar me krime të përbindshme do të duheshin më shumë se “përrallat arabe të 1001 netëve”, madje nga mania që ka ai për tu dukur “kurdoherë i pari” qoftë dhe me krime, do ia lejonte vetes ti shtoheshin me këtë rast dhe përrallat me kinezë apo si i thonë “kinezërira “ Situata e krijuar me çarvalitjen e Partisë së tij e cila kurdoherë ka qenë një fatkeqësi e madhe për shqiptarët e ri nxjerr përsëri në skenë këtë figurë të urryer dhe familjarisht vrastare e cila me kohë duhej të kish dalë përpara drejtësisë.

Po pse nuk e vendosën Sali Berishën në bankën e të akuzuarve ?

Sepse në më të shumtat e rasteve ka qenë vet Partia Socialiste ajo që i ka ledhatuar kokën, sepse dhe vet kjo parti ashtu si Saliu ka qenë e inkriminuar sidomos në aferat e ndryshme korruptive në fushën e ekonomisë, fushë kjo aq e preferuar e socialistëve e cila manifestohet jo vetëm me marrjen e borxheve për llogari të shqiptarëve dhe Shqipërisë, por dhe me një shkallë të lartë përvetësimi të një pjese të tyre duke futur në lojë “ortakët” financues në sistemin e zgjedhjeve elektorale qofshin ato vendore apo qendrore ortakë këta të cilët jo vetëm shpërblehen me anë të tenderave dhe privilegjeve të tjera ekonomike, por që marrin përsipër dhe korruptimin e administratës shtetërore nga qendra e deri në bazë.

Besoj se lexuesve apo çdo shqiptari i kujtohet Gerdeci kur Rama në vend te shkonte e ngushëllonte familjet e viktimave ngushëlloi Saliun.

Sistemi i drejtësisë çdo gjë mund të bëjë por kurrë se si nuk do të mund të bëjë drejtësi sepse tentakulat e “familjes Berisha” janë shtrirë gjatë e gjerë, aq sa në fakt janë ata që marrin vendimet për drejtësinë që i emërojnë apo dhe i mbrojnë me qëllim që i gjithë ky sistem të shërbejë “sistem blindues” për t’u mbrojtur. “Antiamerikanizmi berishian” në fakt nuk ishte aspak antiameriknizem, por një frikë e madhe shumë e cila falë zvarritjeve “nën maskën e procedurave hetimore” i dha kohë kësaj mostre që të rimarrë veten dhe tashmë luan fort me kartën e “dashurisë amerikane”, dashuri kjo që i duhet atij dhe familjes së tij që ende u pikojnë duart gjak prej “katër dëshmorëve të bulevardit”.

Rama u betua se do te bënte drejtësi.

E çfarë lesh drejtësie është kjo kur viktimat u vranë nga pushteti, kur vet inkuizitori e deklaroi hapur ne Tv “Provojeni dhe një herë po ju u mbajti”? SPAK-u dhe e gjithë administrata e drejtësisë ose duhet të shkrihen, ose ata që pengojnë zbatimin e ligjit ndaj kriminelëve duhen pushur nga puna dhe arrestuar të gjithë si bashkëpunëtorë në fshehjen e krimit.

Rrugë të mesme nuk ka.

Të gjithë pa përjashtim në SPAK, ose janë frikacakë ose bashkëpunëtorë të familjes Berisha e cila lundron në gjakun dhe pasurinë e shqiptarëve.

A ka trima në këto institucione që të zbatojnë ligjin?

Nëse nuk ka do të thotë se afatet që po arrijnë dekada janë tregues të qartë se nuk kanë për tu dënuar kurrë.

“Trimi Berishë “, tashmë që doli nga “reaminacioni politik” dhe që po bëhet pjesëtar aktiv po e luan po me aq hipokrizi “kartën e luftës kundër korrupsionit” saqë të le me gojë hapur. Të besosh Saliun se do luftojë korrupsionin do të ishte e njëjtë që të besosh se ujku si rezultat teorisë darviniste të evolucionit e ka humbur tashmë natyrën e tij si një kafshë grabitqare.

Po pse i duhet demonstrata e 11 shkurtit Salës?

Së pari ai do që tu tregojë ndërkombëtarëve se është ai dhe vetëm ai që bën opozitën vërtete, se është ai dhe vetëm ai që mund të shkulë me rrënjë korrupsionin që ka mbërthyer për gryke gjithë Shqipërinë, se është ai dhe vetëm ai Partia e vërtetë Demokratike dhe jo kush ka vulën, se është Sliu ai që nëpërmjet ndryshimeve sasiore te sjellë ndryshimet cilësore aq të dobishme për Shqipërinë.

Nga na tjetër, indirekt ai u thotë amerikanëve se përpara se të merreni me punët e mia, shikoni një herë punët tuaja sepse punët tona ne i rregullojmë vet. Veçse duhet theksuar se për rigjallërimin dhe rivendosjen përsëri në politikë xha Saliut i ka ardhur në ndihmë dhe vet PS-ja, sepse ajo me shkallën e lartë të korrupsionit dhe me rritjen nivelit të varfërisë së shqiptarëve nuk ka bërë gjë tjetër veçse është në konkurrencë të madhe në rrugën e krimit, konkurrencë kjo që e paguajmë vetëm ne shqiptarët. Sigurisht demonstrata do të zhvillohet, po a mund të luftohet kurrupsioni nga kështjella berishiane e korrupsionit?

A mund të luftohet krimi nga një krye kriminel? A mund të mendojë për popullin ai që hodhi në luftë falangat fashiste të 97-tes kundër popullit të vet? Absolutisht që jo! Atëherë përse i duhet demonstrata? E thjeshtë fare. Saliu kërkon të shpëtojë kokën e tij të Zenit dhe gjithë familjes, pa në djall Mediu me gjithë Lulin e Alibeun që kërkon të rikthejë bejlerët e rinj!

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …