Ylli Mece

Ylli Meçe: KOLAPSI MENDOR PËR IDENË E SHTETIT, ATDHEUT DHE KOMBIT

( për të paditurit e kohës dhe tradhtarët e qëllimshëm)

Duke zhbiruar në hapësirën e gjerë të informacionit, një portal gazete i Kosovës që unë këtë do ta konsideroja si pjesë të cunguar e Atdheut tonë, drejtor i radios së Mitrovicës, gjatë përurimit të një libri në Institutin e studimeve albanologjike, kur ka parë flamurin shqiptar në ambientet e këtij evenimenti e ka hequr atë, duke deklaruar se ky nuk është flamur i Atdheut tonë, (Kosovës) se ne ( kosovarët e kemi flamurin).

U bëra kureshtar për këtë njeri misterioz, për faktin se nëse ka pjesë të popullit shqiptar jashtë trojeve tona të cilët shquhen për një ndjenjë të lartë atdhedashurie janë dardanët shqiptarë te Kosovës, dhe kjo nuk është e rastësishme, nuk është e rastësishme sepse epokat e pabesive të kancelarive evropiane qysh hershëm kanë luajtur me fatin tonë, madje aq shumë, saqë Kombi ynë mund të jetë rast i vetëm dhe si shtet që ndahet me vetveten me kufij, në pesë pjesë shqiptarësh.

Personazhi cinik i cili nuk e njeh flamurin tonë na qënkësh Nexhmedin Spahiu, nga ku dhe një vit më parë e pata shkruar një artikull kritik ndaj tij. Me këtë rast, më duhet të sqaroj publikun se këtu nuk bëhet fjalë për një individ, as për një koncept të gabuar, por për një vijë të rrezikshme e përçarëse që po shfaq simptomat e para, bile dhe të zërë hapësirë mendore në shumë individë, madje deri te Presidentja e Kosovës Vjosa Osmani e cila hedh në treg idenë e “dy atdheve.”. (Si duket kur vet një Presidente nuk ka koncept të drejtë mbi shtetin, atdheun dhe kombin, deomos ndaj ka marrë aq shumë zemër autori i incidentit shqipshkruesi Nexhmedin. Pra “Radio Nexhmedini” i cili flet nga Mitrovica, si duket trupin ka në Kosovë dhe mendsitë në Beograd. Jam i detyruar të shkruaj kështu, sepse edhe pse Serbia nuk e njeh Kosovën shtet, Nexhi i vjen në ndihmë asaj duke lenë të kuptojë se Kosova nuk ka aspak të bëjë me Shqipërinë, pavarësisht se vet ai është shqipfolës. Mbase si argument ai mund të përdorë flamurin që i ka falur Evropa, që ja ka qëndisur me gjakun blu dhe gjashtë yje.

Shume djallëzor dhe projektimi i flamurit sepse jep idenë dhe le të kuptohet që në këtë shtet ka gjashtë etni të ndryshme, pra një shtet multi etnik një amalgamë popujsh të ndryshëm dhe jo pa qëllim i kanë bërë dhe kufinjtë në flamur( rast i rrallë në botë që kufiri shtrihet dhe ne flamur) dhe sikur të mos i mjaftonte kjo, i kanë kompozuar dhe një himn tjetër që dikush me qënë se luhet si “himn kombëtar” kanë filluar ta quajnë dhe Kombi Kosovar. Shtrohet pyetja o a mund të ketë dy atdhe dhe dy kombe për shqiptarët? Flamuri i Kosovës nuk shpreh aspak indetitetin kombëtar përkundrazi e le të hapur idenë, se Kosova nuk është pjesë e Kombit shqiptar, sepse nuk ka asnjë element të përbashkët të ngjashëm, perveç shtizës që gjithë flamujt e botës e kanë të njëjtë. Jo, nuk ka dy atdhe për shqiptaret, por NJË DHE VETËM NJË, atdhe kyi cili është ndarë padrejtësisht në dy pjesë.

Nëse nisemi nga teza e mësipërme i bie që dhe Çamëria të jetë atdhe më vete, por nën sundimin grek, por ja që nuk është ashtu, sepse atdhe çamët kanë Shqipërinë dhe pse Çamëria është tokë Shqipërie e rrëmbyer padrejtësisht nga qarqet shoviniste greke me ndihme të Evropës, qysh nga Konferenca e parë e Londrës së mallkuar më 1913. Edhe unë nuk e njoh Kosovën shtet ! Mos vallë jam pro- serb?! Kurrësesi jo edhe pse ne pamje duket sikur puqem me serbet. Nuk e njoh, sepse e njoh Shqipëri si territor dhe si popullatë dhe nuk e kam aspak gabim. Nuk e kam aspak gabim, sepse fajtoret që ne ende jemi të pabashkuar dhe të ndëshkuar në radhë të parë gjenden te të dy palët e kastave drejtuese si në Shqipëri ashtu dhe në Kosove. Mbas lufte çlirimtarët e UÇK , pranuan “paketën Afthisari” edhe pse në betimin ushtarak të UÇK-se ishte e cituar se luftohej jo vetëm për çlirimin, por dhe bashkimin me Shqipërinë. Evropa, madje dhe Amerika na e kanë patur me hile tërë kohën, madje dhe deri tani në kohët e sotme. Atë “dashuri “që treguan ata gjate lufte e bënë për interesa të tyre dhe jo të shqiptarëve.

 A nuk ishte kjo Evropë dhe po kjo Amerike qe na këshillonin para lufte që të tregoheshim te kujdesshëm, për të mos e kthyer Ballkanin në “fuçi baroti”? Pra me këtë, ata linin të kuptohej se Kosova duhej te ishte nen suazën e Serbisë. Djallëzorët e fuqive të mëdha, në shumë raste kështu i gënjejnë popujt e vegjël. Dhe ja lufta filloi por dhe u fitua e që për hir të së vërtetës, ishte një fitore gjysmake, ashtu sikurse dhe betimi i UÇK-se u realizua përgjysmë dhe pikërisht për këto paaftësi të drejtuesve të UÇK-se, që u mikluan me poste drejtuese, për paaftësi dhe servilizëm i Qeverise shqiptare te Tiranës dhe lojës në prapaskenë të fuqive të mëdha evropiane ne u bëmë artificialisht me “dy atdhe”. Por koncepti i” dy atdheve” është i gabuar dhe shumë i rrezikshëm për fatet e ardhshme të Kombit tonë dhe po qe se ne i ngatërrojmë atëhere ne kemi dëmtuar rëndë me apo pa dashje çështjen kombëtare dhe në kësi rastesh historia dhe brezat e ardhshëm do të na gjykojnë për keq.

Jo ne jemi një dhe vetëm një komb, pavarësisht ndasisë artificiale që na ka bërë Evropa për të kënaqur dhe rregulluar balancat e orekseve te superfuqive imperialiste. Jemi të tillë, sepse kombi ynë shqiptar është etnikisht një, qe do të thotë se ne kemi një bashkësi të qëndrueshme të një populli të tërë, të cilët janë aty të formuar historikisht në shekuj, që i lidh dhe i bën te pandashëm gjuha, territori gjeografik, mardhëniet e njëllojta ekonomike, formimi psikologjik e e shpirtëror me doket e zakonet e tyre dhe me një kulturë po aq të hershme historike, sa që pikërisht janë këta elementë që e bëjnë atë të dallohet nga kombet e tjerë. Mos vallë në këtë pikë kosovarët shqiptarë kanë ndryshime nga ne të Shqipërisë? Si është e mundur që “Radio Nexhmedini” të arrijë deri atje sa të heq flamurin shqiptar dhe të pranojë vetëm atë kosovar.

Jo Nexhmedin jo, ti je njeriu me dy koka si një korb i zi i stampuar në flamurin e rreckosur të tradhtisë me njërën kokë në Kosove e tjetrën në Serbi. Antishqiptarizma jote njihet qëkurse ti deklaron se ne si shtet na ka formuar Turqia, qëkurse ti i ngre himne një tradhtari qe i ka duart me gjak si puna e Xhafer Devës dhe me këto qëndrime të tuat jam tejet i sigurt se kurrë nuk mund të kesh qenë dhe ne formacionet e UÇK-se sepse ti më shumë do Serbinë, se sa Kosovën apo Shqipërinë. Por ajo që më befason më shumë është dhe fakti tjetër se si është e mundur që askush në atë institucion albanologjik të mos të ketë reaguar madje do të thosha se ju duheshit dhenë për ndjekje penale për fyerje të simboleve tona kombëtare, or korbi ti,  pa atdhe! Duke përfunduar, të pranosh konceptin e “Dy atdheve” sikurse kërkon të bëjë Vjosa Osmani, do te thote indirekt ta bësh të pa vlefshëm dhe jo aq te domosdoshëm bashkimin me trungun amë. Kaq dhe jo më shumë do t’u mjaftonte gjithë tradhtarëve të shitur te Serbia për ta shuar çështjen kombëtare, kaq e jo më shumë do i mjafton Evropës dhe Amerikes, për te ruajtur balancat me Rusinë dhe për te mos ja prishur Serbise. Madje në një konflikt ushtarak Serbi- Kosove me këtë koncept, Shqipërisë i ndalohet të luftojë ne krah te vellezerve te vet, sepse eshte shtet me vete …. kjo sipas të paditurve por dhe tradhtarëve.

Kete bene nderkombetaret dhe ne 1999-ten, sepse shqiptarët në vend që të kërkonin bashkimin Kombëtar… kërkonin të bënin Bashkimin me Evropën, me atë që na e ka patur, na e ka dhe sa të ekzistojnë të gjitha fëlliqësitë e imperializmit të saj…. do të na e ketë me hile. Nuk ka si të jetë ndryshe e keqja e fatit të Kombit tonë , nëpërkëmbet nga “ajko kracia” apo “ajko kakërdhia” e Shqipërisë nga ajo e Kosovës dhe nga vet Euro- atlantikasit, sepse ata janë në kolaps mendor për problemin e shtetit, Atdheut dhe të Kombit.

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …