J. Krasniqi

Jakup Krasniqi: “Problemi” Kosovë-Shqipëri është i shpifur

Për njerëzit me njohuri mesatare e mbase edhe me përgjegjësi mesatare, Shqipëria dhe Kosova problemin shekullor e kryesor e kanë me Serbinë e jo njëra me tjetrën. “Problemi” i shfaqur në medie mes Thaçit e Berishës, mes dy “miqve” të vjetër është si lufta e Bali Katravellës me mullinjtë e erës?!

Deklarata e Sali Berishës për deklaratën e papërgjegjshme të Thaçit për Preshevën, ishte një goditje e saktë. Ndonëse nuk jam prej atyre që e vlerësoj Berishën për goditje të sakta. Por, edhe në ketë rast, u vërtetua ajo thënia e njohur e popullit: “S’ke nevojë që të kesh armiq, mjafton ta thuash të vërtetën që t’i krijosh ata”!

Përgjigja që Thaçi i dha Sali Berishës është përgjigje më shumë se idhnake. Madje, edhe po të ishte e vërtetë ajo që Thaçi e tha për te, pse duhej të thuhej më kaq shumë vonesë?! Kur dihet se Millosheviqi, Bin Ladeni e Arkani më nuk janë në jetë? A mos po del në ketë rast sedra e Thaçit mbi interesin e kombit? A kështu na qenka udhëheqësi i pa gabueshëm e “ylli i shekullit”? Si po shkruajnë autorët e huaj e të blerë nga Thaçi?

Ky Thaçi po del që të jetë me sedër të madhe, me inat të papërmbajtshëm ndaj një mendimi të kundërt të një miku të tij, siç ka deklaruar vet shumë herë, pse në rastin e Kosovës mos ta vente edhe interesin e tij mbi interesin e Kosovës e Preshevës marrë se bashku?  Mbase, sjellja e tij me miqtë në ketë mënyrë, sikur i është bëre traditë.

Pozicioni personal i Thaçit, është pozicion për ruajtjen e miqve të vjetër dhe krijimin e të rinjve dhe jo vetëm brenda kombit! Ai gjatë këtyre viteve ka krijuar shumë armiq në Kosovë sa ka mbetur i rrethuar vetëm me armiqtë e tij të djeshëm të cilëve po u shpërndanë pozita shtetërore si të ishin ato karamele se për dekorime e medalje mos të flasim?!

Kjo gjuhë e vendosur në komunikimit e politikës shqiptare nuk nderon njeri e më se paku njerëzit me përgjegjësi shtetërore. Edhe gjuha që u përdor nga një medie shqiptare e Shqipërisë për Thaçin ishte e të njëjtit nivel. Mbase këto medie partizane, të cilat janë me bollëk, janë krijuar nga “udhëheqësit” e këtij niveli?!

Si është politika tek ne, janë edhe mediet si krijesa të këtij niveli, as profesionale as intelektuale e njerëzore!

Koha është duke kërkuar që më shumë se kurrë, si nga politika ashtu edhe mediet qe me gjithë kapacitetet e tyre profesionale e kombëtare të vihen në shërbim të kombit dhe atdheut! Koha e kërkon bashkimin e territorit e jo shkëmbimin e një hapësire shqiptare më një tjetër! Se pari, duhet garantuar mirë atë që e ke, pastaj, syno edhe të pa mundshmen për ta arritur të mundshmen!

Kjo gjuhë komunikimi që kanë instaluar disa politikanë shqiptarë, nuk prodhon suksesin! Ndryshimi është bërë domosdoshmëri!

 

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …