Jakup Krasniqi: Pse Isa Mustafa duhet ta dorëzojë mandatin

Ka arsye të shumta të cilat janë lehtë të verifikueshme se përse kryeministri i Kosovës, Isa Mustafa duhet ta dorëzojë  mandatin dhe të jep dorëheqje të pa revokueshme dhe kështu tu hapte rrugë zgjedhjeve të reja. Zgjedhjet e jashtëzakonshme janë zgjedhja më e urtë në këto rrethana të trazuara. Në ketë rast opinionit publik dëshiroj t’ia ofroj disa nga arsyeje, perse duhet dorëzuar mandati për ti hapur rrugë kërkesës për një mandat të ri. Mandat i cili mund të fitohet vetëm me zgjedhje të reja, të lira, ferr dhe demokratike.


 


Të gjithë që kemi pasur sy e veshë, për të përcjellë, dëgjuar, lexuar e parë, fushatën zgjedhore për zgjedhjet e qershorit 2014, e dimë sesa pa durueshmëri ka pasur në mes Kryeministrit të tashëm, Isa Mustafa dhe Kryeministrit të atëhershëm, Hashim Thaçi. I gjithë stafi drejtues i LDK-së që kanë defiluar nëpër televizionet kombëtare e lokale, në asnjë formë nuk i kanë dhënë mundësi një koalicioni me partinë e Hashim Thaçit. Duke u arsyetuar, se është kapur shteti dhe se me Hashim Thaçin nuk shkapet ai. Madje kjo jo një herë është përsëritur gjatë kohës se ekzistimit të VLAN-it. Pra, Isa Mustafa votat i ka marr për ta ndryshuar qeverisjen, për ta ç’kapur shtetin dhe krijuar një perspektivë të re për qytetarët e Republikës, për të ndërtuar shtetin e së drejtës. Çka ndodhi në të vërtetë, “për sa qelë e mbyll sytë”,  zhduken premtimet “zëforta” dhe përkundër çdo morali njerëzor e qytetar, u lidh një koalicion jo parimor. Nuk besoj që ka ndonjë njeri me arsyeje të shendosh e me kujtesë normale që mund t’i mohoj këto fakte te verifikueshme.


 


Pa dyshim, në rastin tonë kjo që u tha deri më tani nuk janë arsyeje më të forta e as më të rëndësishmet për të shkuar në zgjedhje të jashtëzakonshme ose të parakohshme. Arsyet më të forta, mbase edhe të domosdoshme, pse Isa Mustafa duhet të dorëzojë mandatin, janë këto që do i numërojmë në vazhdim. Isa Mustafa dhe Hashim Thaçi në fushatat e tyre zgjedhore të stërzgjatura e të jashtë ligjshme ( ligji zgjedhor e kufizon kohën e fushatës), nga qytetarët e Kosovës e kanë kërkuar mandatin për qeverisje të mirë e të lirë, kanë premtuar sundim të ligjit e të Kushtetutës, kanë premtuar forcim te sovranitetit, kanë premtuar integrimin e veriut të Kosovës me pjesët tjera të Kosovës, kanë premtuar mbrojtje të shqiptarëve jashtë Kosovës, se do të jenë “gardianë të shqiptarëve” në rajonin tonë, kanë premtuar shtetin qytetar, laik dhe multietnik, kanë premtuar qindra e mijëra vende pune. Asgjë nga këto nuk ka ndodhi dhe nuk ka mundësi të ndodh me ketë koalicion keq qeverisës.


 


Në fakt çka ka ndodhë gjatë qeverisjes se Isa Mustafës. Qeverisja është e keqe, më e madhja dhe më ë shtrenjta në Kontinentin e Vjetër, ketë nuk ua kanë premtuar qytetarëve në zgjedhjet e qershorit 2014 apo jo. Isa Mustafa nuk e ka kërkuar votën nga qytetarët për dezintegrimin e vendit, kështu si ka ndodhur me marrëveshjet e Brukselit. Me ato marrëveshje, Republika e Kosovës nuk është më shtet qytetar, multietnik dhe unik, madje nuk është as shtet laik. Me Kushtetutë (neni tre), “Kosova është e shqiptarëve dhe e komuniteteve të tjera …”. Tani me Marrëveshjen e Brukselit kemi dy shtete. Njëri është i shqiptarëve dhe i komuniteteve të tjera pakicë ( ku gjuhë zyrtare janë shqipja dhe serbishtja), e tjetri i Bashkësisë së Komunave serbe (pra i një etnie), bile aty do të jenë edhe kishat serbe me territorin e tyre. Gjuhë zyrtare do të jetë gjuha serbe. I pari (shteti i Kosovës) do të jetë i gjithë qytetarëve të Kosovës, ndërsa i dyti, Bashkësia e Komunave serbe, është vetëm i serbëve. As këto çështje nuk kanë qenë pjesë e premtimeve te partive politike shqiptare në zgjedhje e qershorit 2014. As zvogëlimi i hapësirës territoriale nuk ka qenë pjesë te fushatës zgjedhore.


Nuk ka asnjë dyshim që as humbja e sovranitetit të shtetit në Sistemin e Drejtësisë, nuk ka qenë premtim i partive te koalicionit. As formimi i këtij koalicioni nuk ka qenë pjesë e premtimeve zgjedhore. As bashkëkapja e institucioneve te shtetit dhe e institucioneve të pavarura, nuk u është premtuar qytetarëve në zgjedhjet e kaluara, a po jo?! As ikja e mbi 100.000 njerëzve nuk ka qenë premtim.


 


Janë të gjitha këto fakte e shumë të tjera të pa thëna, që e obligojnë Isa Mustafën, që të jep dorëheqje dhe të shkohet në zgjedhje të jashtëzakonshme, të parakohshme, për t’i pyetur qytetarët se a i miratojnë ata këto marrëveshje që i kanë bërë krerët e partive politike te koalicionit. A pajtohen ata me ketë keq qeverisje. Ky besim duhet të verifikohet domosdo në zgjedhje të reja, të lira e demokratike. Vetëm atëherë, partitë e koalicionit mund të thirren në verdiktin e qytetarëve të Republikës.


 


Gjendja faktike e gjithë kësaj që u tha deri më tani, konfirmon katërçipërisht, se liderët politikë të partive të koalicionit, në zgjedhjet e kaluara i kanë mashtruar qytetarët e Kosovës. Krejt çka ka bërë kjo qeveri e udhëhequr nga Isa Mustafa, del si në dritën e diellit, se jo vetëm i kanë mashtruar qytetarët e Republikës, por i kanë tradhtuar ata. Tradhtia brirë nuk ka.


Pasi partitë e koalicionit, qytetarëve ua kanë bërë një mashtrim të madh politik dhe ekonomik, qytetarët kanë të drejtë që ti shfrytëzojnë e ti përdorin të gjitha format e veprimit demokratik për të verifikuar vullnetin e tyre në zgjedhje të reja. Kjo qeveri nuk ka mandat ta qeverisë ketë vend e ketë popull me gjithë këto dëme të mëdha e vështirë të riparueshme që ia kanë bërë vendit për një kohë kaq të shkurtër te qeverisjes.

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …