RKL: “Strategjia” e Qeverisë për ta ruajtur veten duke dëmtuar Kosovën është strategji totalitare

Për të fshehur dështimet, krimin e organizuar në radhët e veta, manipulimin me qytetarët, heqjen dorë nga veriu i vendit, nënshkrimin e demarkacionit me Malin e Zi, ku këtij shteti sllav i dhurohen mijëra hektarë tokë të Kosovës, Qeveria trumbeton një strategji për sikur thuhet, “parandalimin e ekstremizmit të dhunshëm dhe radikalizmit që shpie në terrorizëm”. Pjesëmarrja e disa dhjetëra shqiptarëve në luftën e Sirisë dhe Irakut konsiderohet për Qeverinë më me rrezik për vendin sesa marrëveshja që parasheh krijimin e një “Republike serbe” brenda territorit të Kosovës, sikur është AKS-ja. Po ashtu qeveria terrorizmin e identifikon edhe në “grupet radikale nacionaliste ekstremiste me origjinë serbe dhe shqiptare, që kundërshtojnë kufijtë dhe qeverisjen ekzistuese”.


Se cilat grupe serbe e kanë ndarë dhe e kanë terrorizuar Kosovën prej vitit 1999 e deri tani kur tashmë edhe  ia kanë arritur qëllimit, kjo dihet por është krejtësisht jo normale të thuhet se terrorizëm është kundërshtimi që po i bëjnë qytetarët e Kosovës kufijve të ndryshuar dhe qeverisjes ekzistuese. Madje shkohet aq larg me këtë “strategji” sa paragjykohen si terroriste grupet apo edhe partitë e opozitës që kundërshtojnë qeverisjen ekzistuese dhe me shumë të drejtë kërkojnë rrëzimin e saj.


Aprovimi i kësaj strategjie, zbulon para opinionit faktin se Qeverisë “i ka hyrë lepuri në bark” dhe nuk sheh asnjë zgjidhje, përveç shtrëngimit të masave represive, fuqizimit të pushtetit policor dhe instalimit të diktaturës, nën petkun e retorikës për rend dhe demokraci. Një Qeveri e tillë e korruptuar deri në fyt, e cila në kohën e thellimit të krizës sociale, kur mijëra qytetarë largohen nga vendi, ajo iu dyfishon pagat zyrtarëve të lartë, ndërkohë që një familje skamnore jeton me një euro e gjysmë shpenzime në ditë. Kjo Qeveri mund të mbahet në pushtet vetëm me polici dhe vetëm me mbështetjen që e merr nga BE-ja, krejt derisa Serbia t’i realizojë qëllimet e veta për ta neutralizuar shtetin dhe pavarësinë e Kosovës.


Strategjia e Qeverisë për parandalimin e ekstremizmit, nuk ka të bëjë fare me ekstremizmin, por vetëm me zhvendosjen e vëmendjes së qytetarëve nga problemet me të cilat po ballafaqohen ata. Krrokatja për ekstremizëm është shpikje e medieve që i financon Qeveria, sepse prej vitit 1999 asnjë akt terrorist i origjinës fetare islame nuk është kryer në Kosovë. Sa i përket pjesëmarrjes së luftës në Siri ishte pikërisht Qeveria e Hashim Thaçit ajo e cila inicioi vajtjen e shqiptarëve për të luftuar atje. Nga ata “terroristë” nuk ka pësuar asnjë qytetar i Kosovës, asnjë shqiptar rom turk apo serb, nuk është dëmtuar asnjë pronë e ndonjë qytetari, nuk është vrarë as është plagosur njeri.


Qeveria hesht terrorizmin serb në veri të vendit, hesht edhe vrasjen e plagosjen e policëve dhe qytetarëve shqiptarë e boshnjakë në atë pjesët tashmë të aneksuar të vendit, hesht për krimin e organizuar dhe kontrabandën në veri, me të cilën është e lidhur ngushtë, sepse përfiton përmes sekserëve të vetë. Heshtë edhe rastin e kriminelit serb, i cili me disa kilogramë trotil kishte planifikuar të kryente një akt terrorit mu në mes të Prishtinës, në mënyrë që akti i tillë t’iu adresohej grupeve islame dhe Qeveria të arsyetonte fushatën kundër imamëve dhe myslimanëve shqiptarë në përgjithësi.


 


Kjo Qeveri nuk mund ta luftojë terrorizmin e shpikur në radhët e popullatës shqiptare, sepse një terrorizëm i tillë nuk ekziston dhe nuk mund të dëshmohet qoftë edhe me një shembull të vetëm. Ndërsa paragjykimi se të kthyerit nga Siria e Iraku do ta destabilizojnë vendin, është një non sens i llojit të vet, sepse ata, edhe pse në një numër trefish më të vogël sesa kukuris “Ekspresi i qeverisë” as janë kthyer as e kanë ndërmend të kthehen, për arsyen e thjeshtë sepse i pret dënimi me 15 vjet burg, sipas ligjeve që ka aprovuar kjo qeveri për rastet e tilla.


 


Në këtë “strategji” paragjykohen si terroristë edhe kundërshtarët politikë të cilët duan të rrëzojnë qeverinë. Ky formulim është qesharak dhe i paprecedent. Në formulime të tilla hetohet naiviteti, frika, mbase edhe mungesa e kapaciteteve intelektuale për të perceptuar realitetin drejt, arsyeshëm dhe logjikshëm. 


Strategjia e Qeverisë për ta ruajtur vetveten duke dëmtuar rëndë interesin e vendit, është strategji e shteteve totalitare, pavarësisht sesi e quan ajo vetveten. Krimi i organizuar brenda institucioneve, dëmtimi i territorit të vendit janë akte terroriste shtetërore


Pretendimi i tillë i Qeverisë tregon se ajo e ka lakun në fyt dhe nuk mund të bëjë tutje me një mendësi të tillë qeverisjeje në dëm të interesit të popullit dhe të qytetarëve të saj. Opozita e bashkuar, qytetarët liridashës, veteranët e luftës tani e kanë radhën, nëse luftën dhe presionin e pandërprerë politik e bëjnë për interesin e vendit, për interesin e qytetarëve dhe jo vetëm për ta ndërruar një koalicion qeveritar me një tjetër.


 

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …