RKL: Një fitore për drejtësinë dhe një dështim i turpshëm i përpjekjeve antishqiptare të Serbisë dhe EULEX-it

Më 2 maj 2012, në Gjykatën e  Qarkut në Prishtinë, u mbajt seanca përmbyllëse, përfundimtare, lidhur me gjykimin e montuar politik kundër komandantit emblematik të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, deputetit, Fatmir Limaj dhe bashkëluftëtarëve të tij gjatë luftës. Në mungesë të fakteve dhe dëshmive relevante, Trupi gjykues, mori vendim në pajtim me ligjet në fuqi, dhe liroi nga të gjitha akuzat, komandant Çelikun dhe bashkëluftëtarët e tij, të akuzuar nga Prokuroria e EULEX-it, për gjoja, krime lufte.


Të përkujtojmë me këtë rast se, Fatimir Limaj ka qenë i akuzuar edhe nga Tribunali i Hagës ku ka qëndruar tre vjet në paraburgim dhe në fund ishte shpallur i pafajshëm. Pavarësisht verdiktit të Tribunalit, Beogradi zyrtar dhe një segment i Prokurorisë së EULEX-it, të mbështetur në dosjet e kohës së regjimit të Milosheviqit dhe në disa shkrime të shtypit të vendit, kishin rifilluar hetimet, me ç rast kishin paraburgosur 10  ish-eprorë dhe ushtarë të UÇK-së, të Brigadës, 121, Ismet Jashari-Kumanova, të akuzuar se gjatë kohës së luftës paskëshin  vrarë, burgosur e maltretuar disa oficerë serbë dhe bashkëpunëtorë  shqipfolës të regjimit të Milosheviqit.


Nën akuza të tilla, deputeti Fatmir Limaj u mbajt në arrest shtëpiak, ndërsa të akuzuarit e tjerë u mbajtën në burgjet e Kosovës.


Prokuroria e EULEX-it, duke u mbështetur në të dhënat e të ashtuquajturës gazetari hulumtuese dhe në bisedat telefonike të disa zyrtarëve politikë dhe policorë, dy vjet më parë, në mënyrë banditeske dhe spektakolare kishte ndërhyrë në Ministrinë e PostTelekomit të Kosovës, ku Fatmir Limaj ishte ministër. Ai akuzohej për korrupsion, abuzim me paranë publike dhe keqpërdorime të tjera, krejtësisht të montuara dhe pa asnjë dëshmi relevante. Kanë kaluar dy vite, dhe ligjërisht  ka kaluar edhe mandati për ta ngritur akuzën, ndërsa EULEX-i ende nuk ka shpallur publikisht vendimin për lirim nga të gjitha akuzat, edhe pse deri tani nuk ka publikuar, as edhe një dëshmi të vetme.


Prapaskenat, që janë luajtur kundër Fatmir Limajt, Ramush Haradinajt dhe disa komandantëve të njohur të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, kanë qenë kurdisje për eliminimin e tyre nga politika dhe për  dëmtimin e imazhit të luftës së UÇK-së, duke e paraqitur atë si luftë  “terroriste”, madje edhe duke e barazuar me luftën kriminale, okupatore dhe antishqiptare të kryekriminelit të Serbisë, kasapit të  popujve të Ballkanit, Sllobadan Milosheviq.  Nën akuza të tilla, “drejtësia” e EULEX-it, ashtu sikur ajo e UNMIK-ut, ka shpallur fajtorë  dhe ka dënuar me burg qindra ish-pjesëtarë të UÇK-së, duke u mbështetur pikë për pikë në dosjet e Prokurorisë së Serbisë.


Pretendimet për ta dënuar me çdo kusht, ish-komandantin emblematik të UÇK-së, Fatmir Limaj dhe bashkëluftëtarët e tij, janë bërë me qëllim që të diskreditohet zona më e fuqishme e luftës në Kosovës, e cila rezistoi deri në mbarimin e luftës, duke mbrojtur pozicionet dhe duke mos lejuar depërtimin e ushtrisë dhe policisë serbe në Malet e pashkelura të Berishës e më gjerë, ku kishin gjetur strehë rreth 100 mijë të zhvendosur dhe ku kishin mbijetuar luftën Shtabi i Përgjithshëm dhe institucionet e para shtetërore e informative të Kosovës.


Liribërësit dhe liridashësit e Kosovës, presin që edhe Gjykata e Hagës, ta marrë sa më parë vendimin lirues për ish-Komandantin e  UÇK-së në Dukagjin, Ramush Haradinaj dhe bashkëluftëtarët e  tij Lahi Brahimaj dhe Idriz Balaj. Të përkujtojmë se rigjykimi i rastit “Haradinaj”  është i vetmi rast, unikat,  në historinë e Gjykatës së Hagës, e cila asnjëherë deri tani nuk ka zhvilluar seancë rigjykimi.


Lirimi i deputetit Fatmir Limaj nga akuzat e inskenuara, dalja faqebardhë në opinion, ka ngulfatur keq lukuninë e djallëzinë e një pjese të politikës dhe  të shtypit antishqiptar të Serbisë, ka ngulfatur dëshmitarët bashkëpunues të EULEX-it dhe një pjesë të politikës dhe  medieve të Kosovës, të cilat duke u mbështetur si gjithnjë në gënjeshtra të kamufluara si “burime të besueshme brenda Qeverisë, apo brenda ministrive” por pa i publikuar të dhënat, kanë bërë dhe bëjnë përpjekje të pareshtura për ta diskredituar luftën e UÇK-së dhe për ta përbuzur lirinë e Kosovës, e cila u arrit falë gjakut të derdhur për liri të  mijëra dëshmorëve e martirëve të kombit.


Pastërtia e luftës së Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës i ka verbëruar edhe ende po i verbëron forcat e territ dhe mbetjet e regjimeve okupatore në Kosovë e më gjerë.


Mirëpo është e ditur qysh moti se vërteta, mënon, por ajo nuk harron…

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …