Kurti

RKL: Nga frika e dialogut me Vuçiqin, Albin Kurti godet ambasadorët për ta zhvendosur vëmendjen e opinionit

Albin Kurti, edhe njëherë befasoi, kësaj radhe lidhur me ambasadorët të cilët, në postet e tyre aktuale i kanë vendosur qeveritë paraprake. Ky vendim krejtësisht i pamatur, sidomos për situatën aktuale, nëpër të cilën po kalon Kosova, nuk është veprim i papritur, sepse ky ka qenë edhe premtim elektoral i Vetëvendosjes, i shprehur me kërcënimi, se “do t’ i ngrehim zhag, kapësit e pushtetit sapo ta marrim  Qeverinë”.

Edhe në Qeverinë me 50 ditë jetëgjatësi, Kurti kishte vepruar njëjtë, jo vetëm me disa ambasadorë por me agjencitë dhe me disa institucione të vendit.

Tekefundit kjo edhe është pritur, sepse premtimet që iu ka bërë Vetëvendosja  militantëve  të caktuar gjatë fushatës së zgjedhjeve, për t i vendosur nëpër poste, në punë dhe pozita të ndryshme, doemos duhet të realizohen, pasi ata nuk e kanë çjerrë kot zërin, andaj duan edhe të shpaguhen për mundin e punën e tyre.

Mjafton të kthejmë në kujtesë se çfarë “lufte” kishin zhvilluar anëtarët e Vetëvendosjes në KQZ, kundër kryetares së këtij Këshilli, madje edhe duke e fyer tepër ulët dhe duke e kërcënuar me dëbim nga posti sapo ta marrin Qeverinë, nëse ajo nuk do t ‘ iu nënshtrohej vullnetit të tyre.

Pezullimi i ambasadorëve, në shumë vende të botës,  është vetëm fillimi i spastrimit etnik, politik,  i Qeverisë Kurti.

Ky veprim në kohën kur pritet të fillojë dialogu me Serbinë e Vuçiqit, kur pritet kompromisi jo vetëm i dhembshëm por edhe fatal me ndërmjetësuesit e Brukselit, bëhet për të blerë kohë, me qëllim që të shtyhet për aq sa është i mundur procesi i dialogut, i cili Albin Kutit i rri si litari në qafë, si “Shpata e Damokleut” pasi e degradon përfundimisht dhe ia çjerrë maskën  parullave politike:

-Jo negociata – por Vetëvendosje, parullë e cila ende mbetet e afishuar në muret e  objekteve kudo në Kosovë, edhe pse e zhubrosur  dhe askund e retushuar.

Tani Kurti ia ka kthyer ndryshe:

-Po negociata, po dialog, sepse Vetëvendosja është në pushtet, pastaj është emri i saj, dhe kjo mjafton…

Kurti me të vetët e di fare mirë se tani do të ketë negociata, kompromis, dialog dhe kurrë farë vetëvendosje në të mirë të Kosovës, sepse çështja e Kosovës, raporti me BE-në, e cila në të gjitha nivelet e ka bërë të qartë se në bisedime do të hyhet me kushtin e kompromisit nga të dyja palët, janë premisa dhe esenca për dialog, të cilën Kurti dhe Qeveria e tij nuk do të mund ta kapërdijnë, sepse është kafshatë që të ngelet në fyt…

Shkarkimi i ambasadorëve pas deklaratës  skandaloze në Bruksel, ku Albin Kurti ka kërkuar  eliminimin nga skena politike të  kriminelëve të luftës, pa specifikuar se kush janë ata kriminelë, dhe duke lënë të kuptohet se Kosova kriminelët e vet i ka dërguar në Hagë, ende pa filluar gjykimi i tyre, pastaj  duke paragjykuar se ata doemos do të dënohen për krime lufte, janë qëndrimet politike të Kurtit, të cilat ai i lanson  gjithnjë për të blerë kohë dhe duke shpresuar se mos po ndodh ndonjë e papritur në vend, rajon apo më gjerë, kur vëmendja e opinionit do të largohet nga Kosova dhe ai do të arnojë premtimet e shumta elektorale.

Këto koniunktura politike, demagogjike të Albin Kurtit do të ndeshën shumë ashpër me realitetin ekzistues në Kosovë, me situatën e cila pritet të eskalojë, si rezultat i një luftë të brendshme politike, pozitë-opozitë,  të cilën ai do ta dramatizojë me qëllim për të realizuar projeksionet  manovruese sepse të gjitha  do të bien ndesh me përcaktimet e Vetëvendosjes:

Për reciprocitetin me Serbinë,

Për injorimin e “Zajednicës”,

Për mospajtimin me  demarkacionin me Malin e Zi,

Për zhvlerësimin  e Marrëveshjes së Uashingtonit  dhe për sa e sa premtime të tjera, të cilat tashmë kanë filluar t’ i ngelin në fyt, andaj ai kërkon rrugë të reja për të manovruar, por maskat gjithmonë  nuk mbahen mbi fytyrë, vjen koha kur ato bëhen të palara, zhubrosen dhe të çjerrën.

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …