Shawn Yuan: Sa e fortë është ushtria kineze?

Shawn Yuan: Sa e fortë është ushtria kineze?

Kina po investon në armë dhe pajisje të avancuara dhe po rishikon strukturën e saj të komandës ushtarake për të modernizuar forcat e saj të armatosura.

Përparimi i Kinës në armatime mes qëndrimit në rritje në mosmarrëveshjet territoriale ka tërhequr vëmendjen te forcat e saj të armatosura

Publikuar më 30 tetor 2021

Mes sulmeve të përsëritura ajrore pranë Tajvanit dhe raporteve se Kina ka testuar armëtipersonike, bota po i kushton më shumë vëmendje modernizimit të forcave të armatosura të Kinës dhe kërkimit të saj për armë gjithnjë e më të sofistikuara.

Dikur e lavdëruar nga Partia Komuniste sikur të kishte mundur ish-kundërshtarët vetëm me “mel dhe pushkë”, Ushtria Çlirimtare Popullore (PLA) tani është rritur në forcën më të madhe luftarake në botë, me më shumë se dy milionë personel aktiv.

Nën presidentin Xi Jinping, Kina është bërë më bindëse diplomatikisht dhe ka treguar një gatishmëri të shtuar për të mbështetur pretendimet e saj për territorin e diskutueshëm me demonstrime të fuqisë së saj ushtarake. Vendet fqinje dhe Shtetet e Bashkuara po e shikojnë situatën nga afër.

“Zërat në rritje që shpallin alarmin për një konflikt të mundshëm kino-amerikan në Detin e Kinës Jugore kanë ardhur kryesisht nga fakti se SHBA-të tani po e shikojnë Kinën në mënyrë të barabartë për shkak të ushtrisë së saj në rritje,” tha Yin Dongyu nga Pekini, një ushtri kineze. ky është tashmë një tregues mjaft i mirë i fuqisë ushtarake në rritje të Kinës.

Në muajt e fundit, marina amerikane dhe aleatët e tyre diplomatikë kanë lundruar rregullisht në ujërat e Azisë dhe Paqësorit – duke përfshirë Detin e Kinës Jugore dhe ngushticën e Tajvanit – për të certifikuar të drejtat e lundrimit në ujërat ndërkombëtare.

Në tetor, Shtetet e Bashkuara njoftuan AUKUS-injë aleancë të re sigurie me Britaninë e Madhe dhe Australinë, e cila do të çojë në blerjen e nëndetëseve me energji bërthamore nga Australia nga Shtetet e Bashkuara.

Uashingtoni ka rritur gjithashtu shitjet e armëve për Tajvanin, i cili po modernizon ushtrinë e tij dhe po zhvillon të ashtuquajturat aftësi luftarake asimetrike për të penguar çdo sulm nga Pekini, të cilin ishulli e konsideron të vetin.

Presidenti kinez Xi Jinping reformon dhe modernizon ushtrinë kineze dhe zhvillon marinën e tij.

Presidenti Tsai Ing-wen konfirmoi raportet e mediave këtë javë se SHBA i kishte ofruar Tajvanit trajnime të specializuara ushtarake për më shumë se një vit.

“Askush nuk mund të thotë pa hezitim nëse Kina dhe SHBA do të hyjnë në një konflikt të vërtetë mbi Tajvanin apo Detin e Kinës Jugore, por me rritjen e ushtrisë kineze, askush nuk dëshiron që kjo të ndodhë”, tha Yin.

Zgjerimi i shpejtë i Marinës

Forcat tokësore të PLA kanë qenë tradicionalisht baza e Kinës për vendosjen e pushtetit në rajon. Kohët e fundit, për shembull, ata morën drejtimin në një mosmarrëveshje me Indinë në kufirin Himalayan të dy vendeve.

Ajo ka më shumë se 915,000 ushtarë aktivë në radhët e saj, ndërsa Shtetet e Bashkuara, të cilat kanë rreth 486,000 ushtarë aktivë, sipas raportit të fundit të Pentagonit për fuqinë ushtarake të Kinës.

Ushtria gjithashtu furnizoi arsenalin e saj me armë të teknologjisë së lartë.

Raketa balistike ndërkontinentale DF-41, për të cilën ekspertët thonë se mund të godasë çdo cep të botës, u prezantua gjatë paradës ushtarake me rastin e Ditës së Shtetit 2019. Por vëmendja e shumicës së njerëzve u tërhoq nga raketa hipersonike DF-17.

Këtë vit, u njoftua se Kina kishte testuar në të vërtetë armë hipersonike dy herë, një herë në korrik dhe një herë në gusht, dhe gjenerali më i lartë amerikan i përshkroi ngjarjet si pothuajse një “moment Sputnik”, duke përmendur lëshimin e një sateliti nga Bashkimi Sovjetik në 1957 për të sinjalizuar udhëheqjen e saj, gara hapësinore.

Ndërsa Deti i Kinës Jugore shfaqet si një pikë qendrore, PLA po zhvillon gjithashtu marinën e saj.

Kina pretendon pothuajse tërësisht detin mes pretendimeve konkurruese nga Tajvani, Filipinet, Vietnami, Malajzia dhe Brunei.

Marina e Ushtrisë Çlirimtare Kombëtare (PLAN) është tani marina më e madhe në botë, sipas letrës së bardhë të qeverisë, dhe nëndetëset e saj kanë aftësinë për të lëshuar raketa me shkrepje bërthamore. Për të mbështetur marinën, Kina ka gjithashtu një të ashtuquajtur milici detare, të financuar nga qeveria dhe të njohur si “burrat e vegjël blu”, të cilët janë aktivë në Detin e Kinës Jugore, ndërsa këtë vit Pekini autorizoi rojet e saj bregdetare të qëllojnë ndaj të huajve. anijet.

“Forca ushtarake e Kinës është forcuar ndjeshëm nga numri i madh i armëve të reja të shtuara në arsenal, veçanërisht në forcat e saj detare,” tha Yin. “Atje ushtria e vendit po tregon rritjen më të shpejtë.”

Përparimet ushtarake kineze kanë gjetur blerës të gatshëm gjetkë në botë, veçanërisht për dronin e tij (UAV), i njohur më mirë si Chindrones (Alex Plavevski / EPA)

Forcat ajrore janë rritur gjithashtu në më të mëdhatë në rajonin e Azi-Paqësorit dhe e treta më e madhe në botë, me më shumë se 2,500 avionë dhe afërsisht 2,000 avionë luftarakë, sipas një raporti vjetor të Departamentit të Mbrojtjes të SHBA-së të publikuar vitin e kaluar.

Më e rëndësishmja, forcat ajrore tani zotërojnë një flotë avionësh luftarakë stealth, duke përfshirë J-20, aeroplanin më të avancuar të Kinës. Ai u zhvillua dhe u krijua në mënyrë të pavarur për të konkurruar me F-22 amerikan. (Al-Xhazira) Publikuar më 30 tetor 2021

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …