Adil Fetahu

Adil FETAHU: A DO T’I PUBLIKOJË MAQEDONIA E VERIUT REZULTATET E REGJISTRIMIT TË POPULLSISË?

Më 2 shtator 2021, në disa medie u botua shkrimi im, me titull: “A do të bëhet regjistrimi i popullsisë në Maqedoninë e Veriut”? Këtë pyetje e shtrova dhe elaborova gjërësisht, dike ditur se në Maqedoni kishin kaluar 19 vjet pa u bërë ndonjë regjistrim i popullsisë. Natyrisht, i elaborova edhe shkaqet (politike) të shmangies së këtij procesi.

Dyshimi i shfaqur në shkrimin tim bazohej në faktin, se regjistrimi i popullsisë në atë Republikë ishte caktuar të mbahej prej 1 deri më 20 prill 2021. Mirëpo, me kërkesën dhe kërcënimin e opozitës maqedonase, se do ta bojkotojë  regjistrimin dhe nuk do t’i pranojë rezultatet, ai regjistrim u shty për t’u bërë në shtator të vitit 2021 (prej 5 deri më 30 shtator). Shtyrjën e regjistrimit e bënë kryeministri Zoran Zaev në marrëveshje me kryetarin e partisë opozitare maqedone VMRO-DPMNE, Hristijan Mickoski, pa pjesëmarrjen, pa konsultimin dhe pa pëlqimin e asnjë lideri të partive politike shqiptare në atë Republikë.

Shtyrja e afatit të regjistrimit u “arsyetua” me shkakun e rrezikut të përhapjes së  pandemisë së koronavirusit, por arsyeja e vërtetë qëndronte në virusin politik të nacinal-shovinizmit maqedon. Sepse, pala maqedonase ia kishte frikën rezultatit real që do paraqitej nga regjistrimi, ku do kishte rënie të popullsisë maqedone dhe rritje të popullsisë shqiptare. Përkundër antagonizmave në rivalitetin politik midis Zaevit e Mickovskit, kur është në pyetje çështja e raporteve kundër shqiptarëve, ata gjejnë gjuhë të përbashkët.

Frika e palës maqedone se nga regjistrimi i popullsisë mund të dalin rezultate në favor të shqiptarëve e kishte bazën në përqindjet e caktuara për të drejtat e shqiptarëve! Sipas Marrëveshjes së Ohrit (2001), të drejtat dhe liritë e shqiptarëve varen nga përqindja e pjesëmarrjes së tyre në strukturën e popullsisë së përgjithshme në nivel të vendit dhe në nivel të komunave. Në bazë të asaj përqindje, do duhej të kenë të drejtën e përdrimit të gjuhës amtare, punësimit, lirinë e përdorimit të simboleve, në nivel lokal (të komunave) dhe në nivel qendror.

Nga regjistrimi i vitit 2002, përkundër të gjitha malverzimeve me teknikat dh emetodat e regjistrimit dhe të përpunimit të të dhënave, doli se nga 2,1 milion banorë të Maqedonisë, Shqiptarë ishin 25,7%.

Prandaj, rritjes së kësaj përqindjeje të shqiptarëve ia kanë frikën maqedonasit, dhe bëjnë të gjitha përpjekjet ta shtyjnë ose ta manipulojnë procesin e regjistrimit të popullsisë, në mënyrë që rritja e përqindjes së pjesëmarrjes së popullsisë shqiptare të mos ndodhë.

Kjo frikë iu shtua shovinistëve maqedonas iu shtua nga shifrat që vinin nga regjistrimi i diasporaës. Në të vërtetë, në fillim të marsit të vitit 2021 filloi regjistrimi i diaspores, sipas aplikacioneve të qytetarëve (shtetasve) të Maqedonisë në botën e jashtme. Brenda një kohe të shkurtër, nga diaspora ishin regjistruar 204.850  veta, pjesa dërmuese (afro 200.000)shqiptarë, dhe duket se kjo shifër ua shtini frikën zyrtartarëve dhe bëri të shtyhet regjistrimi. Me qenë se regjistrimi u shty, edhepse diaspora mund të aplikonte edhe më tutje për regjistrim, kjo shtyrje bëri që të bie dinamika dhe ineresimi i diasporës për regjistrim.

Megjithatë, regjistrimi i popullsisë në atë Republikë u krye prej 5 deri më 30 shtator 2021. Zyrtarët kompetentë, duke filluar nga kryeministri Zaev deri te drejtori i Entit të Statistikës, Apostol Simovski, kanë thënë se procesi i regjistrimit është kryer me sukses dhe se një numër i vogël, ndoshta jo më shumë se 10 mijë vetë ta kenë bojkotuar regjistrimin.

Ripas rezultateve preliminare të publikuara menjëherë pas regjistrimit, del se janë regjistruar 1.860.000 banorë; 570.000 familjedhe 840.000 banesa. Edhepse rezultatet e regjistrimit të vitit 2021 nuk janë përfundimtare, nga krahasimi me rezultatet zyrtare të vitit 2002, dalin këto shifra:

                               2002                                                     2021

Banorë:           2.022.547                                            1.860.000

Familje:              564.296                                               570.000

Banesa:              698,143                                                 840.000

Siç shihet nga krahasimi i të dhënave të regjistrimit të vitit 2002 me këto të vitit 2021, popullsia e përgjithshme e Maqedonisë ka pësuar  një rëni prej 162.547 banorëve. Me qenë se të dhënat nuk janë përpunuar e publikuar akoma, nuk dihen shifrat e sakta të rënies së popullsisë së njënit apo të komunitetit tjetër. Sidoqoftë, maqedonasit trumbetojnë se rënia është te maqedonasit, ndërsa te shqiptarët ka rritje? Dhe këtë e mbështesin në të dhëna të publikuara, se në periudhën 2008 – 2019, popusllsia maqedonase ka pasur  më shumë vdekje se lindje dhe ka pasur rënia për 35.000 banorë maqedonë, ndërsa popullsia shqiptare  në të njëjtën kohë ka pasur rritje për 53000 banorë. Po a është kjo e vërtetë, mbetet të shihet, aq më tepër duke ditur faktin se në tridhjetë vjetët e fundit, mbi 50% të shqiptarëve të Maqedonisë kanë emigruar në shtetet e Perëndimit (Revista: “Shenja”Nr.131, Mars 2022). Shumica prej tyre as nuk mund të regjistrohen, sepse nuk e kanë numrin amë të identifikimit si shtetas të Masqedonisë, madje një shumicë e madhe as që janë të interesuar të regjistrohen, gjë që shkon në favor të politikës zyrtare  të Maqsedonisë, që të ketë sa më pak shqiptarë.

Gazetari serbo-maqsedonas, Dragan Pavlloviqi-Llatash, në një inervistë për TV-1, e pati alarmuar Maqedoninë për rrezikun që i kanoset poqese regjistrohet diaspora shqiptare. Sipas tij, regjistrimi i diasporaës e rritë përqindjen e popullsisë shqiptare dhe krijon premisë, kushte dhe obligime që në çdo veprimtari publike të përdoret gjuha shqipe, të rritet numri i punësimit të shqiptarëve, të cilët “do t’i paguajmë ne” dhe së fundi do të shpie në federalizimin e Maqedonisë, thoshte ky gazetar i brumosur me amalgamin e nacionalizmit dhe shovinizmit serbo-maqedon.

Sidoqoftë, procesi i regjistrimit është kryer. Janë regjistruar ata që janë regjistruar. Ka mbetur të përpunohen të dhënat e të komunikohen rezultatet përfundimtare zyrtare.  Sipas Ligjit mbi regjistrimin, rezultatet përfundimtare të regjistrimit duhet të publikohen më së voni brenda gjashtë muajve prej përfundimit të regjistrimit. Drejtori i Entit Shtetëtor të Regjistrimit, Simovski, pati deklaruar se përpunimi i të dhënave do të kryhet më heret dhe se rezultatet do të publikohen në janar të këtij viti (2022), por janari e shkurti dhe gjysma e marsit kaluan e rezultatet nuk u publikuan. Afati i fundit ligjor është me fundin e marsit. A do të publikohen rezultatet, apo akoma “do të zihen e përzihen” të dhënat e regjistrimit në kazanin e politikës maqedonase, për t’i kurdisur sipas nevojës dhe dëshirës së tyre, mbetet të shihet. Nuk përjashtohet mundësia që në këtë regjistrim edhe një numër i madh i qytetarëve të Maqsedonisë të jenë deklaruar si bullgarë, dhe numri i maqedonëve të mbetet si pakicë kombëtare?!

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …