Mehmet Bislimi: Masakra e paparë në Pemishte të Skenderajt

Mehmet Bislimi: Masakra e paparë në Pemishte të Skenderajt

Para 23 viteve në Padalishtë (Pemishte) të Skenderajt, kriminelë serbë, të yshtur nga regjimi sllavo-shovinist i Millosheviqit, ushtruan gjenocidin  mbi popullatën e Pemishtes, ku vranë e masakruan në mënyrën më barbare 19 anëtarë të familjes Imeraj, në mesin e të cilëve 11 ishin femra dhe 5 fëmijë të moshës 2 – 16 vjeçare, tre të moshuar, dhe çfarë ju kishin bërë fëmijët kriminelëve të ndyrë serbë, e nga ana tjetër; çfarë bëri drejtësia ndërkombëtare deri me tani?!

Kriminelët që kanë kryer këtë krim (identifikuar nga KMDLNJ), janë:

Predrag Belosheviq, Grujica Belojeviq, Lubisha Belojeviq, Zharko Belosheviq, Zhika Belosheviq, Malisha Tijaniq, Çeda Tijaniq, Goran Tijaniq, Dejan Tijaniq, Vedran Tijaniq, Obrad Tijaniq, Zhivan Vuçiq, Mirolub Vuçiq, Dushan Vuçiq, Rade Ivanosheviq, Milisav Ivanosheviq, Igor Shapiq, Gradibor Radunoviq, Ivan Gajin, Zoran Shlaniq dhe Zoran Pantiq.

Të gjithë këta kriminelë lufte edhe sot janë të lirë, dhe asnjëri prej tyre (deri me sot), nuk është përgjigjur para drejtësisë vendore të Kosovës, as të asaj serbe, madje as para asaj ndërkombëtare! Nuk janë përgjigjur për krimet e tyre, që kanë kryer në Kosovë kundër grave, pleqve dhe fëmijëve të pafajshëm! Të gjithë këta kriminel Serb, si edhe qindra tjerë anë e këndë Serbisë edhe sot shëtisin të lirë, madje edhe rekrutohen në Nish e Beograd për të qenë të gatshëm për pjesëmarrje në krime të reja kundër popullatës jo-serbe në Ballkan!

Këta kriminelë, që banorët e Pemishtes i kanë njohur dhe i njohin fare mirë, janë nga fshatrat: Cerkolez, Belicë, Uçë, Syriganë e Zhakovë dhe Burim. Çfarë qenie kafshore mund te jene këta serbë, qe ndjejnë kënaqësi kur vrasin, përdhunojnë dhe masakrojnë gra dhe fëmijë, këta ua kalojnë edhe egërsirave.

Në fakt, Qeveria jonë, dhe ne si Kosovë, do të duhej që në mënyrë të prerë, të ndërpresim çdo bisedë e iniciativë tjetër me Serbinë. Të ndërpriten të gjitha komunikimet dhe këmbimet ekonomike- politike- kulturore, përderisa Serbia të njeh Republikën e Kosovës, t’i kthej të gjithë të zhdukurit që Serbia po i mbanë ende peng, të arrestoj e dënojë të gjithë kriminelët serb të luftës, të kompensoj të gjitha dëmet e luftës dhe të kërkoj falje publike për gjenocidin që ka ushtruar mbi fëmije, gra, dhe pleq shqiptarë të Kosovës.

Është për keqardhje që anëtarët e Quint-it, merakosën kaq shumë për zgjedhjet e 3 prillit që do mbahen në Serbisë, nga ana tjetër, as çajnë kokën për kriminelët e luftës që kalërojnë në veri të Mitrovicës dhe në vet Serbinë. Viktimat shqiptare, as sot nuk po mund të prehen në gjirin e tokës mëmë, përderisa ndërkombëtare po vepron në mënyrë selektive- nëse kjo na qenka drejtësia- mos qoftë, mallkojnë nënat tona me duar në gji!

Përderisa drejtësia ndërkombëtare nuk po vepron drejt, apo po vepron në mënyrë të njëanshme- krejt selektive, duke e dënuar dhe akuzuara viktimën dhe jo agresorin, në këtë rast përfaqësuesit dhe luftëtarët e Republikës së Kosovës, mbi këtë bazë, ne duhet të ndërpresim çdo bisedim me Serbinë, përderisa Serbia prapë po kërcënon!

E habitshme, shtetet e Quint-it, thanë së na qenkan zhgënjyer me vendimin e Qeverisë së Kosovës për të mos lejuar mbajtjen e zgjedhjeve të Serbisë, të caktuara më 3 prill- nga ana tjetër, ata vlerësojnë qasjen e Serbisë për të gjetur zgjidhje!!!

Sipas Quint-it, “ kjo, sjellje e Qeverisë së Kosovës nuk është në linjë me vlerat dhe parimet tona dhe do të minojë aspiratat e saj evropiane!”…

Sa e habitshme kjo; shtetet e Quint-it, nuk i paska zhgënjyer qëndrimi i Serbisë që krejt hapur përkrah Kasapin Putin, dhe luftën e paskrupullt pushtuese të Rusisë mbi Ukrainën, për më shumë, qëndrimi i Serbisë pro Ruse, shtetet e Qunit-it, nuk i ka zhgënjyer, dhe me këtë qëndrim, Serbia ( sipas Qunt-it), nuk i minon fare aspiratat e saja evropiane!

Sipas kësaj logjike (kështu siç po veprohet me Kosovën), ka rrezik, që pas luftës të përndiqen dhe të dënohen edhe luftëtarët dhe përfaqësuesit shtetërorë të Ukrainës!, vetëm e vetëm pse ata po luftojnë kundër agresorit të paskrupullt Rus- njëkohësisht edhe për lirinë e vet!

 

CH- 28-3-2022

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …