Kryetari i PDK-së, Memli Krasniqi, ka përkujtuar heroin e kombit Luan Haradinajn në përvjetorin e rënies së tij

Memli Krasniqi uron Ditën e Çlirimit: Liria nuk mund të merret si e mirëqenë, atë duhet mbrojtur çdo ditë

Kryetari i Partisë Demokratike të Kosovës, Memli Krasniqi ka uruar Ditën e Çlirimit të Kosovës, duke thënë këto 25 vjet na kanë mësuar se Liria nuk është kurrë e garantuar dhe nuk mund të merret si e mirëqenë dhe se atë duhet mbrojtur çdo ditë.

Kryetari Krasniqi nga foltorja e Kuvendit të Kosovës ka falënderuar të gjithë burrat dhe gratë, që patën vullnetin, guximin e besimin për të luftuar për liri dhe për të ardhmen e ndritshme të popullit dhe vendit tonë.

“Një kategori të zgjedhur të popullit tonë, kjo ditë i ka gjetur me pushkë në dorë, nëpër frontet e luftës çlirimtare, të gatshëm të vdesin për liri, duke ndjekur shembullin e pishtarit më të ndritshëm të rrugëtimit tonë kombëtar, Komandantit Legjendar Adem Jashari”, tha kreu i PDK-së.

Krasniqi ka kujtuar kontributin e çlirimtarëve Hashim Thaçi, Kadri Veseli, Jakup Krasniqi, Rexhep Selimi dhe shokëve të tyre në Hagë, të cilët kanë thuajse 4 dekada që luftojnë për Liri dhe për mbrojtjen e saj.

“Këta burra janë testament i gjallë i sakrificave dhe përpjekjeve të pandalshme që kërkon liria dhe shteti. E dimë dhe jemi të bindur, që shumë shpejtë ata do t’i kemi në mesin tonë, prandaj, sot, në këtë ditë të shënuar, për të cilën secili prej tyre ka kontribuar shumë, u dërgojmë urimet dhe të falat tona e të mbarë popullit të Kosovës. Ju themi se ju jeni heronj të luftës dhe të paqes dhe se askush me asgjë nuk mund ta ndryshojë këtë të vërtetë. Qëndroni të fortë sepse, pa dyshim, dielli do të lind përsëri”, tha ai.

Fjalimi i plotë i kryetarit Memli Krasniqi në seancën solemne të Kuvendit të Kosovës për shënimin e 25 vjetorit të Ditës së Çlirimit:

Të nderuar,

Urime 25 vjetori i Ditës së Çlirimit të Kosovës!

12 qershori i vitit 1999 është nga ato ditët që secili që e kemi jetuar e mbajmë në mend mirë se ku kemi qenë e çfarë kemi bërë atë ditë.

Dhe kjo ditë dikë e ka gjetur jashtë Kosovës, si të dëbuar dhunshëm apo nëpër kampe të refugjatëve, dikë në Kosovë, të frikësuar apo duke u strehuar nëpër male, dikë tjetër gjetiu degdisur nëpër shtete të ndryshme të botës e disa të tjerë edhe nëpër burgje të Serbisë.

Por, një kategori të zgjedhur të popullit tonë, kjo ditë i ka gjetur me pushkë në dorë, nëpër frontet e luftës çlirimtare, të gatshëm të vdesin për liri, duke ndjekur shembullin e pishtarit më të ndritshëm të rrugëtimit tonë kombëtar, Komandantit Legjendar Adem Jashari.

Të nderuar kolegë – meqë Liria, para se gjithash, është vullneti për të qenë përgjegjës ndaj vetvetes, sot, më shumë sesa një fjalim të zakonshëm, e ndjej obligim të bëjë vetëm disa falënderime, të cilat, jo vetëm në këtë 25 vjetor të lirisë, por duhet t’i bëjmë përjetësisht, brez pas brezi e vit pas viti,

për ata burra dhe ato gra, ato familje, të cilat patën vullnetin, guximin e besimin për të marrë përgjegjësi për vetveten, rrjedhimisht për të ardhmen e ndritshme të popullit dhe vendit tonë.

Të respektuara familje të dëshmorëve dhe të martirëve të luftës tonë çlirimtare – përulje dhe nderim, që bijat dhe bijtë më të mirë ia falët kësaj toke – ia falët Lirisë.

Është e pakët të thuhet ajo që dihet: se pa sakrificën dhe gjakun e tyre – asnjë nga ne nuk do të ishim sot këtu. E as Kosova nuk do të ishte e lirë!

Të nderuar veteranë dhe invalidë të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës – Faleminderit!

Faleminderit që pa menduar dy herë vutë jetërat tuaja në rrezik – për një Kosovë pa robëri dhe një qiell pa re, duke i thyer kufijtë e ëndrrave të fëmijëve tanë.

Ju të burgosur politikë, intelektualë, gazetarë, publicistë, mësimdhënës, mjekë e infermierë, minatorë, artistë, sportistë, fermerë, ndërmarrës, të gjithë ju qytetarë të devotshëm të Kosovës – faleminderit për qëndresën dhe kurajon e jashtëzakonshme që keni treguar dekadë pas dekade, duke qëndruar në këmbë – edhe atëherë kur dorëzimi dukej si alternativa e vetme.

Secili në mënyrën tuaj, na keni frymëzuar dhe na keni mbajtë gjallë shpresën për ditën e madhe të lirisë.

Të dashur mërgimtarë – kemi qenë gjatë larg njëri-tjetrit, por më besoni se dashurinë, përkujdesjen, kontributin tuaj të pareshtur e kemi parë dhe ndjerë në secilën ditë të përpjekjeve tona për liri e shtet.

E ndjejmë edhe sot – dhe gëzohemi sa nuk thuhet që pas arritjes së lirisë – ju vazhdoni të na shtyni përpara drejt ambicieve të reja për ndërtimin dhe zhvillimin e shtetit tonë të përbashkët.

Prandaj – faleminderit nga zemra që nuk e harroni asnjëherë Kosovën.

Të dashur shqiptarë që jetoni kudo në Ballkan, në Maqedoni të Veriut, në Luginë të Preshevës, në Mal të Zi – faleminderit që ishit pranë nesh, si vëllezër dhe motra të një kombi e një gjaku, në momentet tona më të vështira.

Shumë e dashur Shqipëri, të dashur bashkëkombas – Kosova është e lirë sot – sepse ju ishit me ne dje.

Prandaj, tash e tutje, gjithmonë bashkë dhe asnjëherë më të ndarë drejt ëndrrave dhe arritjeve të reja.

Të nderuar miq dhe aleatë ndërkombëtarë – shtëpitë tona janë të Zotit dhe të Miqve!

Prandaj, ju jemi mirënjohës për mbështetjen e palëkundur në luftën tonë për liri dhe shtet.

Faleminderit secilit ushtar, diplomat e aktivist për kontributin e tyre për lirinë tonë.

Kosova nuk harron. Asnjëherë!

Të dashur qytetarë,

Këto 25 vjet na kanë mësuar se Liria nuk është kurrë e garantuar dhe nuk mund të merret si e mirëqenë.

Për të duhet luftuar dhe atë duhet mbrojtur çdo ditë. Për të duhet punuar ndershëm e me zell, që t’ua kalojmë brezave pasues si trashëgim.

E kush e di këtë gjë më mirë se sa ne këtu?

Hashim Thaçi, Kadri Veseli, Jakup Krasniqi, Rexhep Selimi – dhe shokët e tyre në Hagë – që kanë thuajse 4 dekada që luftojnë për Liri dhe për mbrojtjen e saj.

Që nga protestat studentore e popullore në vitet e 80-ta, në celulat e para të krijimit të UÇK-së në fillimvitet e 90-ta, në luftën e tyre çlirimtare në fundvitet e 90-ta, në përpjekjet e jashtëzakonshme për pavarësi në dekadën e parë të këtij mijëvjecari, lufta e tyre nuk u ndal kurrë.

Sot, jemi në vitin 2024, tashmë ata janë burra të thinjur, ndërsa beteja e tyre për lirinë tonë po vazhdon ende.

Këta burra janë testament i gjallë i sakrificave dhe përpjekjeve të pandalshme që kërkon liria dhe shteti.

E dimë dhe jemi të bindur – që shumë shpejtë ata do t’i kemi në mesin tonë, prandaj, sot, në këtë ditë të shënuar, për të cilën secili prej tyre ka kontribuar shumë, u dërgojmë urimet dhe të falat tona e të mbarë popullit të Kosovës.

Ju themi se ju jeni heronj të luftës dhe të paqes dhe se askush me asgjë nuk mund ta ndryshojë këtë të vërtetë.

Qëndroni të fortë sepse, pa dyshim, dielli do të lind përsëri.

Ju faleminderit!

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …