Ahmet Qeriqi: Kulti i zërit dhe idolatria pagane e spiker, Nusret spikerit

Nuk është për ta përçmuar e dënuar njeriun, kur gabon pa qëllim dhe kërkon falje,  sidomos kur këtë e bën nga padituria, por është për turp dhe faqe të zezë kur njeriu  vepron me qëllim të caktuar, për t’ i veshur meritat që nuk i takojnë dhe promovon  veten me kulte pagane, duk vetë thurë lavdi dhe duke u përpjekur ta ngrit në kult zërin personal, jo si një dhunti të natyrshme, njerëzore, por si diçka fenomenale me të cilin  rrah gjoks e mburret, ish spikeri i Radios-Kosova e Lirë gjatë luftës, Nusret Pllana.

Dhe, mjerisht ka të tillë, që në vend se ta qortojnë i fishkëllojnë si bibanit dhe ai kreshpërohet edhe më shumë, duke i fryrë pendlat deri në çakërdisje.  I tillë po prezantohet tani spikeri i Pallanikut, që po bëhet gati të futet në histori për së gjalli, meqë ka të tillë që ia rrahin  shpinën që i thonë folës legjendar si puna e Ismet  Sylejmanit, gjatë një vizite në bunkerin e Pllanës,  në Pallanik, në një shkrim të botuar Më 22. 6. 2024, në Epoka e re,  ku  spiker Nusreti, del i fokusuar para fotos së “Stafit”, duke e mbuluar  me kokë, foton e drejtorit të Radios që të mos shihet, derisa ai dhe krejt stafi shihen në tërësi.

 Ja si e shpreh urrejtjen e tij naive, bigotere, ky Nusreti, të cilin, në  dhjetor të vitit 1998,  unë vetë e kisha caktuar të ishte folës, meqë ai ishte nisur të kryente detyrën e ekonomistit-kontabilist në Shtab.

Tani, ku ai në krye të katër stafistëve të luftës ka ndërtuar dhe ka  pushtuar Bunkerin e Pallanikut me lejen dhe ndihmën financiare dhe mbështetjen  politike të Albin kryeministrit, tani ndihet si njëlloj zoti pagan që i synon vetëm majat, sepse,  sa për Bunker, është më me shumë  rëndësi ai te Rrezja e Baliqit, ku kemi shpëtuar kokat me 8 qershor të vitit 1999 me ç’ rast forcat serbe na kishin bombarduar me 16 raketa të tipit tokë-tokë.

Por ky  spiker Nusreti  me katër stafistët e tij kanë paralajmëruar se nuk do të ndalen me kaq.

 

Digresion

Në muajt e parë të pasluftës, këngëtari Ilir Shaqiri, me stafin e tij, kishin realizuar një këngë, në dukje  kushtuar  Radios-Kosova e Lirë, por që teksti dhe përmbajtja i kushtoheshin në tërësi kultit të spikerit, Nusret, zërit të tij si njëlloj Hasan Prishtina, që flet nga nëntoka kosovare, duke ilustruar krejt tekstin e këngës me fragmente lajmesh të spikeruara me zërin e tij. Në asnjë fjalë nuk përmendet Radioja, po vetëm sintagma Kosova e lirë në kuptimin e përgjithshëm të fjalës. Kjo ishte këngë për spikerin, të cilën ai e shfrytëzoi për mrekulli. Për më keq ishte zgjedhë  me apo pa qëllim të caktuar, një fragment ku flitej se tash e tutje Zona e Dukagjinit do ta njihte Shtabin e Përgjithshëm… Vërejtjet e mia nuk u morën parasysh nga stafi i atëhershëm. Vite më vonë kur ai po përgatitej të gjente donatorë për ta filmuar këngën, ia refuzova dhe ai hoqi dorë…

Se sa donatorë ka shfrytëzuar Nusret Pllana në emër të Radios pas luftës e deri tani, edhe pse nuk ka punuar që nga tetori i vitit 1999, edhe kjo do të zbulohet  e do të publikohet. Me shifra e fakte të arkivuara do të publikojmë edhe përfitues madje edhe shantazhues që kanë zhvatur donatorë firmash, në emër të Radios…

 

Rikthimi në Majën e Pallanikut pas 25 vitesh dhe uzurpimi i paligjshëm me mbështetje qeveritare

Disa muaj më parë, ish-spikeri i Radios-Kosova e Lirë gjatë luftës, Nusret Pllana dhe reporteri, Martin Çuni e tre vartës,  u ndanë edhe publikisht nga pjesa e përbashkët e stafit dhe e  veprimtarisë gjatë luftës, me qëllim të uzurpimit e përvetësimit të Bunkerit të Pallanikut, ku Radioja ka transmetuar program nga 8 prilli deri më 21 qershor të vitit 1999.

Me rastin e  25-vjetorit të  kryerjes së misionit informativ,  historik, gjatë luftës së UÇK-së, dhe aktivitetin e shumanshëm të deritanishëm për 25 vjet, të Radios-Kosova e Lirë,  ky staf shkizmatik pa paralajmërim, duke qenë i përkrahur fuqishëm nga politika aktuale, konkretisht nga Albin Kurti,  i cili në qershor ka vizituar  bunkerin, shënoi këtë ditë, ndaras, pikërisht në kohën kur mbahej manifestimi  jubilar në ambientet e Muzeut të Radios-Kosova e Lirë, në fshatin Berishë.

Aktiviteti i Nusret Pllanës dhe “stafit” të tij, nuk ishte  pjesë e programit jubilar të Radios, as nuk ka të bëjë me historikun e  këtij mediumi të luftës, por është përpjekje për promovim fiktiv  të zërit të tij, sepse  me megalomaninë  e tij të sëmurë, ende mendon dhe pretendon se pa punën pa zërin e tij, as Kosova nuk do të ishte çliruar.

Radio-Kosova e lirë ka qenë, është dhe do të mbetet për jetë e mote, si vlerë e luftës dhe e paqes,  në vendin tonë. Andaj ata që pretendojnë të ndajnë, ta copëtojnë, për interesa politike apo për përfitime grupore, u bëjmë me dije se Shtëpi-Muze në Berishë, vendi te ‘Rezja e Baliqit, ‘Te Maja e Pallanikut, pastaj selia e parë, në Krojmir, selia qendrore në Prishtinë, janë një tërësi e cila nuk mund të tjetërsohet, të ndahet,  as të copëtohet, sipas tekeve të individëve të caktuar, cilët do qofshin ata.

Nusreti dha klani i tij duhet të japin llogari publike se në emër të kujt, të cilit institucion, shoqatë apo  firmë,  kanë vjel mjete për ngritjen e bunkerit dhe ndërtimin e rrugës, të tregojë konton bankare dhe shumën e grumbulluar për këtë destimin, të tregojë donatorët dhe marrjen kesh të parave.

Në rast të mospublikimit do të ushtrohet padi penale konform ligjeve, meqë ka manipuluar në emër  të Radios-Kosova e Lirë, por nuk ka asnjë vendim, asnjë pëlqim asnjë kërkesë, asnjë dokument valid në këtë segment. Drejtoria e të Radios-Kosova e Lirë, ka reaguar publikisht për këto veprime arbitrare dhe korruptive, dhe për këto ka dëshmi publike.

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …