Vizita e shefit të CIA-s, William Bërns, në Kosovë, ka ngjallur reagime të shumta, por entuziazëm në Vetëvendosje

Vizita e shefi i CIA-s, William Bërns, në rajonin e Ballkanit dhe veçmas në Kosovë, ka ngjallur entuziazëm naiv te një pjesë e militantëve të Vetëvendosjes, të cilët pretendojnë ta bindin popullin se  marrëdhëniet me Amerikën qenkan në nivelin më të mirë të mundshëm, edhe pse ata e dinë mirë se cili është ai nivel.        Ky entuziazëm pasqyron më së miri përpjekjen për të propaganduar politikat e kryeministrit, Albin Kurti  si realiste dhe të dobishme për vendin, edhe pse e vërteta është krejt ndryshe, por ajo nuk pranohet dot.

Entuziazmi deri diku edhe i shfrenuar,  shpërtheu nga frika se e shefi i CIA-s, William Bërns, do ta anashkalonte takimin me Kurtin, pasi ai fillimisht kishe takuar kryetaren, Vjosa  Osmani dhe drejtorin e AKI-së, Petrit Ajeti, pastaj Kurtin, deshi apo nk deshi ai

Qëllimet e vizitës së shefit i CIA-s, William Bërns, në rajonin e Ballkanit dhe veçmas në Kosovë, kishin të bënin me verifikimin e gjendjes së sigurisë, në kohën e thellimit të krizës nga luftimet në Ukrainë,  sidomos në Rripin e Gazës si dhe mundësisë hipotetike  të shpërthimi të luftës edhe në rajonin e Ballkanit.

Ky rast po komentohet nga politikanët dhe analistë të shumtë, të cilët shprehin bindjet e tyre, disa nga të cilat janë realiste e disa euforike dhe entuziaste.

 

Ish-diplomati, Lulzim Peci, drejtor i Institutit Kosovar për Kërkime dhe Zhvillime të Politikave, ka shkruar se shefi i CIA-s, William Bërns nuk e ka bë krejt këtë rrugë,  për të dëgjuar se sa demokratike është Kosova dhe çfarë rritje ekonomike ka vendi ynë, sepse ato fare mirë i ka ditur CIA.  Postimet e Kurtit, me rastin e takimit të kryeministri Kurti me drejtorin Burns, nuk është dashur të kenë tone të një fushate parazgjedhore, të cilat nuk kanë asnjë efekt pozitiv, përpos që e ulin edhe më tepër kredibilitetin e Qeverisë së Kosovës në sytë e Uashingtonit, pasi ato me siguri nuk e paraqesin substancën e takimit.

Drejtori ekzekutiv i Odës Ekonomike Amerikane në Kosovë, Arian Zeka, ka kritikuar ashpër Qeverinë e Kosovës për veprimet e saj të pakoordinuara dhe të njëanshme jo vetëm me Shtetet e Bashkuara të Amerikës, por edhe me aleatët tjerë perëndimor, përfshirë edhe shtetet anëtare të BE-së, duke theksuar se po dëmtojnë reputacionin ndërkombëtar të vendit.

Gazetari i njohur nga Shqipërua, Mero Baze ka kritikuar ashpër reagimet e kryeministrit të Kosovës, Albin Kurti, pas takimit me shefin e CIA-s, duke i cilësuar ato si të pabaza dhe të orientuara drejt konsumit të brendshëm elektoral. Qëllimi i CIA-s, është të shmangë konfliktet dhe të sigurojë stabilitetin në rajon, veçanërisht në zona të ndjeshme si Kosova dhe Bosnja. Ai deklaron se Kurti po manipuluan publikun e tij për përfitime politike, duke shmangur deklarata të rëndësishme që mund të humbnin mbështetjen elektorale. Kurti, për katër vjet rresht, ka përdorur një retorikë të konfliktit, që ka shkaktuar dëm ekonomik dhe ka frikësuar investitorët nga Kosova. Deklaratat e tilla nuk duhet të merren seriozisht, pasi ato janë të orientuara më shumë drejt fitimit të një mandati të ri sesa për zgjidhjen e problemeve reale me Amerikën  dhe rajonin.

Edhe profesori dhe analisti amerikan, Edward Joseph ka shkruar lidhur me vizitën e drejtorit të CIA-së, William Burns, në vendet e Ballkanit Perëndimor, përfshirë Kosovën, si një zhvillim fatkeq dhe një shenjë e brengës së Uashingtonit lidhur me tensionet në rajon.

Edward Joseph theksoi se kjo vizitë nuk është e mirëpritur, duke e krahasuar atë me vizitat e nivelit të lartë si ato të Bill dhe Hillary Clinton apo të Sekretarit të Shtetit Antony Blinken. Ai argumentoi se përfshirja e Burns në negociatat për ndaljen e luftimeve mes Izraelit dhe Hamasit është prioriteti kryesor i administratës amerikane në këtë moment, dhe se ardhja e tij në Ballkan tregon se Uashingtoni i sheh këto vende si pika problematike me potencial për konfrontime të reja.

Ish-kryeinspektori i AKI-së, Burim Ramadani, duke folur për këtë rast ka konstatuar se  Kosova nga e premtja nuk do të jetë më e njëjta. Në këtë mënyrë, ai ka paralajmëruar ndryshimet e mëdha që do t`i sjellë vizita e shefit të CIA-s, William Berns., William Berns, me vizitën e tij në Kosovës, pasi e ka varë populizmin e Qeverisë Kurti, e cila do të ndryshojë në mënyrë drastike qëndrimin e saj  për shumë çështje. Nga e premtja do të ndalen fyerjet e zyrtarëve të pushtetit ndaj ShBA-së dhe NATO-s. Sipas tij, narrativa populiste e Qeverisë Kurti, e cila është kultivuar prej vitesh, do të zhduket nga të gjitha fushat. Ai ka thënë se tashme do të dëgjohet vetëm fjalë të mira për aleatët.

Analisti, Frrok Çupi, në një koment të tij të botuar në Gazeta Sot,  ka shkruar se shefi i   CIA-s, William Berns, përveç Albin Kurtit në Prishtinë  mund të takonte edhe Berishën në shtëpinë e tij, në Tiranë. Ai ka shkruar se përderisa në Prishtinë takoi Albin Kurtin dhe në Banja Luka takoi Milorad Dodikun e të tjerë pse të mos takonte edhe Sali Berishën. Sa për punë biografie dhe ‘takim me armikun’, këta të dy kanë të njëjtën rëndesë ballkanike në politikën amerikane. Madje Kurti i Prishtinës dhe Berisha i Tiranës janë dy pjesë të të njëjtit trup. Në gjithë rrugën e tyre të egër, vit pas viti, për të shkaktuar trazira dhe dhunë në Shqipëri, Kurti dhe Berisha janë gjithnjë së bashku. Madje kopje e njëri tjetrit; aq sa Kurti, si Berisha, ngriti celula terroriste kosovare në Shqipëri dhe i veshi me emrin e partisë së tij, Vetëvendosje. Albini shërbeu si syth i Saliut, pasi ai ishte ‘i djegur’ dhe vëzhgohej nga Amerika që nga viti 1997 me 90 e sa celulat terroriste, degëza të Al Qaedas që instaloi në Shqipëri. Kësaj here, Kurti kishte marrë edhe një mision tjetër plus, të shkaktonte konflikt deri me armë mes shqiptarëve të Kosovës dhe Shqipërisë së shqiptarëve. Edhe kjo, një kopje e Berishës së vitit 1997. Ishte urtësia e kryeministrit Edi Rama, një tip politik që nuk e kapnin radarët, Berisha- Kurti, i cili shtirej  naiv në kohë të vështira’, por  e përzuri pisllëkun  e Kurti me një fshesë të padukshme. (RKL)

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …