Behxhet Sh. SHALA: Nuk pyetet për çmim të votave, kjo qeveri po përfundon për faqe të zezë, pa investim kapital, përveç përfitimit personal

Nuk pyetet për çmim të votave: Kjo qeveri po përfundon për faqe të zezë, pa asnjë investim kapital përveç përfitimit personal. Gjatë këtij mandati të plotë ka vetëm përkeqësim ekonomik që ka prodhuar një paqëndrueshmëri sociale. Llogaritet se inflacioni për këtë mandat është 22 për qind ndërkaq që pensionet, ato civile dhe të luftës u rritën, krejt në fund të mandatit 20 për qind pa e bërë fare indeksimin e çmimeve. Kjo nënkupton që pensionistët nuk e marrin as pensionin bazë që e kishin në fillim të mandatit të kësaj qeverie kleptokratike (hajdute, të korruptuar).

Pastaj, çmimet e artikujve të domosdoshëm për mbijetesë janë rritur thuaja 100 për qind kurse rryma dhe nxemja faturohen për standard suedez e jo për standard kosovar që nuk është as në nivelin e Banglladeshit. Faturat e fundit të rrymës të faturuara nga Marrin Berishaj dhe ato të nxehjes të lejuara nga organizata e strukturuar kriminale e quajtur KOST, i kanë futur shumicën e qytetarëve në kredi konsumuese në kohën kur në shtetet evropiane ka tendencë të uljes së çmimeve të rrymës dhe nxemjes. Qytetari kosovar paguan më shumë para për rrymë dhe nxemje se qytetari amerikan.

Në Kosovë vetëm faturat për ujë dhe mbeturina janë të përballueshme. Ta bëjmë një krahasim midis qeverive në Maqedoni të Veriut dhe të Kosovës. Qeveria e Kosovës në fund të mandatit i rriti pensionet të të gjitha skemave me 20 për qind që nënkupton shumën midis 35 deri 40 euro. Kjo është e vetmja rritje për 4 vjet hiç këtu vitrat e kriminelit social Murati nga 100 euro. Qeveria e Maqedonisë së Veriut, menjëherë pasi mori mandatin rriti pensionet për 5000 denarë (83 euro) kurse, së dyti, para një jave i rriti përsëri me 5000 denarë (83 euro). Pra brenda 6 muajve i rriti pensionet për 166 euro duke bërë përpjekje të ndihmojë qytetarët në nevojë pa bërë kalkulime klienteliste. Rritja e pensioneve të të gjitha skemave, krejt në fund të mandatit është veprim klientelist për blerje të votave dhe pandershmëri njerëzore dhe institucionale, dhunim i buxhetit të Kosovës dhe përpjekje për të mbetur në pushtet duke keqpërdorur taksat e qytetarëve.

Po qytetarët duhet të jenë të kujdesshëm para kutive të votimit, me vota klienteliste nuk duhet të bëhen pjesë e skemës kriminale të shitblerjes së votave. Ata kanë merituar shumë më tepër dhe kjo që iu ofrohet është thermi, lëmoshë e kushtëzuar me votë. Qytetarët duhet të jenë të kujdesshëm edhe ndaj premtimeve statosferike për rritje të pagave dhe pensioneve që po i bëjnë disa politikanë e që, në buxhetin ekzistues do të jetë mision i pamundur. Peci i Albinit, në grahmat e fundit të pushtetit po i ndanë edhe do grante për partitë që janë në pushtet, gjyksat, cicat dhe prapanicat e partisë mos ndoshta e fiton edhe një mandat, ky mbiemër i vogël por llaskuc i madh.

Sa ndikon kjo në rezultatin e zgjedhjeve: Në Ballkan klientelizmi thuaja e përcakton fituesin duke e bërë diferencën midis arsyes dhe mashtrimit, ecjes përpara dhe prapakthimit, zhvillimit dhe degradimit, ndershmërisë dhe poshtërsisë, qytetarisë dhe nacionalizmit folklorik, atdhedashurisë dhe dëmtimit të interesave të Kombit dhe shtetit. Albin Kurti është virtuoz në këto lojëra sepse ka mungesë totale të empatisë, atdhedashurinë dhe nacionalizmin i ka hibride, bashkimin kombëtar e ka dhunuar, nuk ka asnjë flamur dhe çdo gjë e vë për interes të pushtetit.

Ndjenja dhe dëshira për autokraci, sundim mbi njeriun, poshtërim të njeriut, shpërfillje dhe mosmirënjohje kalojnë në patologji, prej vesit janë shndërruar në degjenerim. Pasioni për të mbrojtur çdo hajn të vetin dhe për t’i sulmuar, deri në asgjësim hajnat tjerë (mendon te opozita), nuk është larg çmendisë. Albin Kurti refuzon të shkoi në Prokurori, jo se është najfarë trimi por se e bënë vetëm për vota. Unë e them se votat e këtyre votuesve nuk i duhen asgjë, vetëm e dëmtojnë. Po të shkonte në Prokurori që në ftesën e parë do të harrohej kjo punë dhe do të fitonte më shumë vota, vota të atyre që e duan shtetin, i respektojnë ligjet dhe Kushtetutën. Edhe Sali Berisha nuk lajmërohej në Prokurori, vetëm pasi bëri më shumë se një vit këndim në dritaren e banesës së tij, tash me kohë lajmërohet para Prokurorisë.

Albini nuk i ka gjyksat e Hamdisë e as te  Pecit me hy në luftë me media, Prokurori, Gjykata, BE-në dhe Amerikën. Matematika e përimtësuar zgjedhore që është duke e bërë Albini, mund t’i sjellë shumë vota por edhe ta lë me gishta në gojë. Përzgjedhja selektive e mediave duke shkuar te Shtëpia Pornografike Informative ku Makro i këtij prostitucioni dezinformativ është Rilindi, te pasardhësi politik i Arkanit dhe Hajni i parave të Bacë Adem Demaçit dhe te ndonjë  medium i grazhdit qeveritar, vetëm sa e shemb Albinin, nuk e rritë fare.

Albini nuk pranon debate me kandidatët e opozitës sepse përballë tyre sillet si Zeusi dhe nuk ka asnjë mënyrë të mbrojë të pambrojturën, ta mbrojë hajninë, nepotizmin dhe kapjen e çdo gjëje që ka arritur të kap. Albini e ka kabinetin qeveritar një tufë injorantësh, brutalisht të pazotë dhe të padenjë dhe, me gjithë elokuencën dhe retorikën, e ka të pamundur t’i mbrojë. Prandaj nuk shkon as vet dhe nuk e dërgon askënd, nuk ka kënd ta dërgojë. Ndoshta ia vlen t’i dërgojë intelektualë dhe eruditë të shquar si Agim Bahtirin, Mefin, Dimalin, Halilin, ekstazitë e Prizrenit, pecin personal, Krrakin, Pozharnin, Binak Maxharrajn që konsiderohen, pa modesti ajka e mendimit akademik dhe politik.

Albin Kurti e ka çështje të mbijetesës politike dhe fizike edhe një mandat prandaj nuk zgjedhë mjete për ta realizuar këtë qëllim. Nëse me partnerin tradicional, Listën Serbe nuk e formon qeverinë, do të bëjë koalicion me dreqin dhe të birin për një mandat tjetër. Dhe, mund t’ia dalë sepse nuk besoj te refuzimi i partive opozitare të mos hyjnë në bashkëjetesë me këtë kompleksitet indesh i quajtur Albin Kurti. Për Albinin më i rëndë është 20 janari se 9 shkurti, 20 janari e kushtëzon 9 shkurtin.

Përbërja e Kuvendit: Nëse Albini nuk siguron vota për formim të qeverisë, do ta bllokojë edhe formimin e Kuvendit, nëse del si parti fituese duke shkuar nga kriza në krizë. Nëse nuk ndërhynë arbitri ndërkombëtar.

VV, PDK, LDK, AAK – NISMA dhe Koalicioni për Familje, besoj se do të jenë në Kuvendin e ardhshëm, bashkë me LS dhe pakicat joserbe.

 Votat do të shpërndahen, dallimi midis vendit të parë, dytë dhe tretë nuk do të jetë shumë i madh. AAK – NISMA do të fitojë midis 10 dhe 13 për qind. Të shohim si do të zhvillohen gjërat dhe a po e vendosë Albin Baba, kufirin te Molla e Kuqe. Një militant budalla i Albin Babës tha se po ta linin ndërkombëtarët, ky, bashkë me Komandant Pasulin, Hysen Dezertorin, Kaçketën e Bllacës dhe trimat  virtualë, për katër orë do ta shkelte Beogradin. Fort i ka marrë malli për Serbinë dhe Beogradin, jo vetëm zemlaken e Radoiçiqit, Limoza Kularin – Gadaf.

 

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …