Fitim Selimi: Njohja e validitetit të dokumenteve jolegale serbe, nga ana e Albin Kurtit, është shfaqje dhe pranim i besueshmërisë në ato letra

Çdo rend juridik fillon nga një premisë e vetme: besueshmëria e burimit. Pa këtë premisë, çdo normë është e zbrazët dhe çdo dokument është një formë pa përmbajtje.

Pranimi i dokumenteve jolegale, qoftë edhe me arsyetimin e përkohshmërisë, përbën një çarje në këtë premisë themelore. Sepse besueshmëria nuk është kategori që mund të afatizohet. Ajo nuk lind nga nevoja, as nga pragmatizmi i momentit. Ajo është ose e pranishme, ose mungon.

Në momentin që një dokument i pabesueshëm pranohet si pikënisje, nuk kemi më thjesht një kompromis teknik — kemi një përmbysje të rendit logjik: e pavlefshmja fillon të prodhojë vlefshmëri.

Kjo nuk është vetëm kontradiktë teorike; është rrezik praktik. Sepse kur burimi relativizohet, edhe përfundimi bëhet i diskutueshëm. Dhe kur përfundimi bëhet i diskutueshëm, institucioni humb autoritetin e tij themelor: të qenit garant i së vërtetës juridike.

Prandaj, çështja nuk është nëse këto dokumente shërbejnë për diçka të përkohshme. Çështja është se çfarë parimi po ndërtohet përmes tyre. Sepse një rend që e lejon veten të mbështetet mbi jolegale, në thelb e ka pranuar jolegalen si pjesë të vetes.

Dhe kur jolegalia bëhet pjesë e sistemit, ajo nuk mbetet më përjashtim — ajo rrezikon të kthehet në normë.

Në këtë kuptim, ky veprim nuk është thjesht një zgjedhje politike, por një akt që prek vetë themelin e besimit institucional, duke e zhvendosur kufirin midis të ligjshmes dhe të paligjshmes në një zonë të paqartë, ku dallimi mes tyre fillon të humbasë kuptimin.