Mehmet Bislimi

Mehmet Bislimi: NË EMËR TË SHQIPTARËVE JO!

Nuk mbahet mend, madje as në kohët e Kronikave të parahistorisë, që shqiptarët kanë dënuar a mohuar çlirimtarët e vet. Është e kundërta; shqiptarët i kanë në vend të Ikonave Gejrgjin, Frashëllinjtë, Ferrin, Currin, Prishtinë, Galicë, Jasharajt etj.

Prapaskena e kësaj Gjykate fashiste; për të hedhur gurin dhe për të fshehur dorën, se gjoja, po dënojmë një grup të organizuar, ka arritur qëllimin e saj perfid duke goditur rëndë, madje me pasoja fatale për lirinë e Kosovës! Mos ta injorojmë këtë fakt: ky Verdikt ishte i parashkruar që sa kohë e vite nga qarqet shoviniste dhe fashiste Serbe- kjo gjykatë e barti dhe e zbatoj këtë mision më përkushtim!

Populli, shoqëritë civile dhe shoqatat e të gjitha ngjyrave, duhet të jenë shumë të kujdesshme, në mesin e të cilave mund të infiltrohen individ me mision të BIA-s, Serbe të cilët mund të devijojnë orientimin emocional të momentit, në favor të armikut dhe në dëm të Kosovës dhe popullit tonë. Prandaj, fjala dhe veprimi, tani është përgjegjësi e Institucioneve të Kosovës dhe jo e masave liridashëse- shpirtërisht të lënduara.

Në fakt, një hap i vonuar i të gjitha organizimeve mobilizuese (pa përjashtim), ishte tepër hamendsuese kjo. Si ka mundësi që ai organizim protestues të bëhej vetëm 4 ditë para Verdiktit?! Kur çdo gjë kishte marrë formë, dhe ishte caktuar data 16 shtator. Ku ishin këta strategë për 6 vite me radhë, që nda dita e arrestimit të tyre, ku atë ditë në Prishtine, në shenjë kundërshtimi, apo përkrahje për çlirimtarët, nuk u tubuan as 4 veta- fatkeqësisht!

Të ma gjejë dikush diku, ndonjë pamje që atë ditë (pra të arrestimit të çlirimtarëve tanë në Prishtinë), ishin tubuar për të protestuar, qoftë edhe 4 veta, nga bashkëluftëtarët, nga shoqatat, nga bashkëpartiakët e tyre, apo nga Institucionet e Kosovës!

Po, unë ua gjej dhe publikoj plotë një orë emision, realizuar nga: “TV Dielli”, që na e mundësoj dhe përgatiti atdhetari (tani i ndjerë) Ahmet Qeriqi, kamera Zemir Qeriqi; intervistë me Xhevat Bislimi, intervistoj Mehmet Bislimi, dhe jo vetëm kaq, RKL, në vazhdimësi sa ka grisur (gurmazin), zërin në mbrojtje të së drejtës sonë që e bartnin çlirimtarët tanë: Jakup Krasniqi, Hashim Thaçi, Kadri Veseli, Rexhep Selimi e të tjerë.

Ata, janë gjallë, mund të ishin edhe të vrarë, lufta nuk garanton jetën e asnjërit, kemi të vrarë rreth 20 mijë shqiptarë, Kosova mbijetoj në rrugën e lirisë së saj dhe pa dyshim se do të mbijetojë. Ne jemi mësuar të jemi të vonuar, madje edhe në rastet më kritike për lirinë e shtetit dhe ardhmërinë tonë.

Dikujt nuk i bëhet vonë (pa dashur të fyej askënd- veç injorancën tonë kolektive), protestohet vetëm 4 ditë para Verdiktin, dhe kaq! Subjektet politike, ishin të zëna me zgjidhje që nuk prodhojnë zgjedhje, ishin të zëna se kush do bëhet krye kuvendar, kush ministër e kush Kryeministër, kush President e kush do të tërhiqet derisa Kosova politikisht të piqet! Pak rëndësi kishte se kush prej çlirimtareve ishte prapa grilave në Hagë…

Kosovë po kalon ditët më të këqija
Të kanë rënë në qafë axhamia…

CH-16-09-2026
Mehmet Bislimi      

Kontrolloni gjithashtu

Nuk është e lehtë të thuash lamtumirë. Nuk është e lehtë të shkruash ngushëllime për një bashkëveprimtar, koleg, mik e mësues të dalluar, i cili tërë jetën ia kushtoi gjuhës shqipe, kulturës kombëtare dhe Atdheut. Mustafë Krasniqi ishte një nga ata njerëz që nuk e shihnin veprimtarinë atdhetare si një detyrë të çastit, por si një mision të përjetshëm. Ai punoi dhe veproi me një qëllim të qartë: që gjuha shqipe të ruhej, të kultivohej dhe t’u përcillej brezave të rinj; që kultura jonë të mbijetonte e të forcohej larg vendlindjes; dhe që shqiptarët t’i shihte të bashkuar rreth vlerave tona kombëtare, në hijen e flamurit kuqezi. Mustafa ishte edhe poet. Ai e deshi Atdheun me gjithë qenien e tij dhe këtë dashuri e shprehu në vargje, në këngë, në fjalë dhe në veprimtarinë e tij të përditshme. Jam i bindur se, po të kishte pasur mundësinë, do të kishte shkruar ende shumë për Kosovën, për tërësinë e Shqipërisë, për gjuhën, kombin dhe flamurin. Do të kishte vazhduar të ëndërronte për një të ardhme më të mirë dhe për realizimin e ëndrrave të dëshmorëve të kombit. Ai ishte një njeri i palodhur, plot ide, i gatshëm për bashkëpunim dhe me një vullnet të jashtëzakonshëm për të kontribuar. Ishte një bashkëveprimtar që gjithmonë sillte energji, përkushtim dhe besim se edhe përballë vështirësive mund të bëhej më shumë për gjuhën dhe arsimin shqip. Në rrugëtimin tonë të përbashkët patëm mundësinë të ndërmarrim shumë nisma. Nismat që i ndërmorëm, së bashku, kishin një qëllim të përbashkët: ta forconim gjuhën shqipe, ta ruanim identitetin kombëtar dhe t’ua përcillnim brezave të rinj dashurinë për gjuhën, për kulturën dhe për Atdheun. Pikërisht në këtë mision, Mustafa dha një pjesë të madhe të vetes. Ai dha shumë dhe nuk kërkoi asgjë në këmbim. I dha Atdheut kohën, dijen, energjinë, fjalën, vargun dhe, mbi të gjitha, dashurinë e tij të pakushtëzuar. Sot, kur po i themi lamtumirë, dhimbja është e madhe edhe për faktin se e dimë se ai kishte ende shumë për të thënë dhe shumë për të bërë. Njeriu që këndoi aq shumë për flamurin, gjuhën, kombin, Kosovën dhe Shqipërinë, sot na mbetet në kujtim përmes fjalës së tij, vargjeve të tij, këngës së tij, punës së tij dhe gjurmës së pashlyeshme që la te njerëzit me të cilët bashkëpunoi. Mustafa nuk do të jetë më fizikisht mes nesh, por do të vazhdojë të jetë i pranishëm në kujtimet tona, në veprën e tij, në vargjet që la pas dhe në rrugën e arsimit shqip, së cilës iu përkushtua me gjithë qenien e tij. I përjetshëm qoftë kujtimi për mësuesin, poetin, kolegun, mikun dhe veprimtarin e palodhur të arsimit shqip, Mustafë Krasniqi!

Prof. dr. Vaxhid Sejdiu: Në kujtim për bashkëveprimtarin, kolegun, mësuesin dhe pishtarin e arsimit të gjuhës shqipe – Mustafë Krasniqi

Nuk është e lehtë të thuash lamtumirë. Nuk është e lehtë të shkruash ngushëllime për …