Bahri Bivolaku

Bahri Bivolaku: PDK-ja në mes të kaluarës dhe të ardhmes

(Në 17 vjetorin e themelimit të Partisë Demokratike të Kosovës)

Me 10 tetor të vitit 1999, nga një grup veprimtarësh të mbledhur rreth strukturave drejtuese politike të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës,  u themelua Partia Demokratike e Kosovës. Muajve të parë të ekzistencës kishte emërtimin Partia për Progres Demokratik të Kosovës. Në vitin e parë të ekzistencës iu bashkuan intelektualë e afaristë për të bërë fizionominë e plotë të saj me shtyllat kryesore. Në rrugëtimin e saj, krijoi një elektorat stabil, fakt ky që i mundësoi qëndrueshmëri, por dhe të qenurit partia lidere në vend. Në zgjedhjet nacionale të vitit 2001, kishte 212,672 votues, gjersa në vitet 2004 e 2007 për PDK-në votuan rreth 200,000 qytetarë. Viti 2010 i zgjedhjeve nacionale dhe viti 2014 shënuan rritje të votës elektorale të listës kandiduese të PDK-së, e cila arrinë në mbi 220,000 votues, por që në këto rezultate kontribuan edhe ca subjekte politike si pjesë e koalicionit parazgjedhor.

Kontributi i kësaj partie në proceset në të cilat ka kaluar vendi, është evident dhe i pamohueshëm siç edhe dikush mund t’i numëron dobësitë. 17 vjet pas, gjithsesi që lidershipi i saj do të bëjë bilancin, e mbase edhe përcaktoj objektivat, përkatësisht vizionin për të ardhmen, pasi konsideroj që partia duhet ta ketë një etiketë të qartësuar programore. Në rradhët e kësaj partie kishte lëvizje të kuadrove, politikanëve, por që si duket nuk kanë shkundje të madhe. Sot, në rradhët e veta kjo parti ka anëtarë që për 17 vite kontribuan në rritjen e zhvillimin e saj, siç ka edhe të tillë që me pak vite e disa edhe muaj por që në vendimmarrje konsiderohen të barabartë, e mbase edhe të privilegjuar. E tashmja politike në vend, përkundër të arriturave nuk kënaq shumëkënd dhe në këtë përvjetor, PDK-ja duhet të ndriçoj qëllimet për të ardhmen. Kapërcimi për sukses i të tashmes politike dhe qartësimi i qëllimit të madh për të ardhmen e vendit, është fusha politike, ku duhet ta gjej veten PDK-ja.

Drejtuesit e PDK-së duhet të qëndrojnë më pranë anëtarësisë

Mendimtarët thonë që një nga detyrimet e politikanit është të qëndroj pranë njerëzve që kërkon t’i drejtoj. Vërtetë konsideroj që drejtuesit e PDK-së duhet të jenë më pranë dhe me të çasshëm me strukturën dhe anëtarësinë, duke u liruar nga ca aktivitete, të cilat përçojnë mesazhe përmes veprimeve simbolike. Qëllimi i madh ndërtohet me veprime të tilla dhe me një strukturë partiake të ndërtuar mirë dhe tejet efikase. Konsideroj që çasja e tillë për t’u qenë afër atyre që për 17 vite ishin besnik të këtij rrugëtimi, e bën më të lehtë synimin për të menduar dhe shtuar numrin e mbështetësve. Sot, vërtetë kanë lëvizur dëshirat elektorale, siç kanë lëvizuar edhe vullnetet e anëtarësisë së kësaj partie. Nëse dikur liria dhe shteti ishin idealet e saja, sot barazia konsiderohet të jetë ideali primar. Në këtë mes edhe duhet gjetur objektivin veprues politik në 17-vjetorin e themelimit të PDK-së. Këto objektiva i gjejmë edhe në synimet e zhvillimit të mileniumit nga samiti i mijëvjeçarit të Kombeve të Bashkuara.

Harmonizimi në mes të vrapit dhe ecjes politike

Në politikën e Kosovës sot, ka një krizë të qëndrimit a veprimit politik dhe PDK-ja si partia lidere duhet të kontriboj në harmonizimin në mes të tendencës për të vrapuar dhe ecjes së ngadaltë. Ajo duhet të gjej forma dhe rrisë komunikimin e debatimin në mes të politikanëve idealist, të cilët vrapin për të zënë hapin e duhur politik e kanë mjet të arsyes, e të cilët grumbullohen rreth Lëvizjes Vetvendosje dhe tek grupimi tjetër, të cilët konsiderojnë se ecja e ngadaltë është veprimi i arsyeshëm e racional, madje më i sigurtë. PDK-ja me politikat e saja duhet të gjithëve t’iu dëshmoj se në Kosovë ka kohë që miti, idealja ja ka dorëzuar armët arsyes, andaj politika e cila kërkon të vërtetën e fundit, duke e braktisur jetën dhe detyrimet nga universaliteti, është vështirë të realizohet. Nxitimi, përkatësisht vrapi për tek idealja si e tillë shpeshëherë prodhon kundërproduktivitet dhe është kryesisht rezultat i vonesës së vetës sonë, duke mos ecur atëherë kur do të duhej të ecnim, e vrapi sot është i kotë.

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …