Mehmet Bislimi

Mehmet Bislimi: Kryeministri në lakun e kundërthënieve!

Deklarata kundërthënëse e Kryeministrit të vendit e këtyre ditëve, dhënë në gazetës: “Bota Sot”, se: “Nuk japim asnjë hektar tokë për liberalizimin!”, sikur nuk përkon me realitetin e hidhur që populli ynë e përjetoj për gati një vit rresht. Unë në parim, nuk merrem me emra të përveçëm sikur ky emër të mos ishte jo më pak se Kryeministër i vendit i cili thotë të pavërtetën (për të mos e thënë një fjalë më të ulët), pa u skuqur fare!

Të kujtojmë këtu disa veprime të cilat qytetari ynë nuk i ka harruar kaq shpejt: A nuk ishte ju z. Kryeministër dhe përfaqësuesit e tjerë të shtetit si; Kryekuvendari, Presidenti, e një mori ministrash, që latë namin për të bindur kuvendarët dhe qytetarët e Kosovës për të nënshkruar Demarkacionin, për të pranuar Asociacionin, në të kundërtën nuk do të ketë liberalizim vizash, dhe sa herë keni përsëritur këtë retorikë ju lutem! Madje, ju trumbetonit se Kosova nuk po humbë as edhe një milimetër tokë, në një kohë kur iu është ofruar një mal argumentesh se territori ynë po humbte jo më pak se tetëmijë hektarë e ca tokë! Tani, jeni ju po ai që po thoni se:

” Ne nuk japim as edhe një hektar tokë për shkak të liberalizimit të vizave!”

A nuk ishit ju z. Kryeministër, dhe kreu tjetër i Institucioneve të vendit, që akuzonit opozitën dhe gjithë ata Deputetë e intelektualë që kundërshtonin faljen e tokës sonë, qoftë për hir vizash, apo synimeve tjera që ju pretendonit se keni të drejt. Në fakt,  ju akuzonit se si pasojë e këtyre kundërshtive dhe kryeneçësive, qytetarët tanë po pësojnë dhe nuk po përfitojnë liberalizimin, duke u munduar që mbi opozitën të hidhni mllefin e qytetarëve tanë.

Duam apo jo, ishte opozita e bashkuar ajo, që bëri të pamundurën (gjendur përball presionit tuaj Institucional), për të penguar faljen e tokave të Kosovës, madje opozita u detyrua të përdori edhe arsenal “armësh”, si: vezë, uji, bilbila, shtyrje dhe bllokim të foltores, gaz lotsjellës, maska, shtyrje me truproja të sigurimit deri tek arrestimet e dënimet me burg shtëpiak, burgoje e paraburgosje e çka jo!

Mbi të gjithë mbrojtësit e tokave tona, brenda dhe jashtë Kuvendit të Kosovës, plasi një mal akuzash, sharje, fyerje, etiketime, burgosje, arrestime për faktin e vetëm se këta ngritën zërin të bashkuar për të mbrojtur e mos lejuar faljen e tokave tona dhe kaq!

Shtrohet pyetja; nëse opozita e dëshironte këtë gjendje?!, jo asnjë herë, në fakt ishit ju, elita politike që me veprimet tuaja në dem të interesave të vendit e detyruat atë që të bëj të pamundurën për të mbrojtur interesat jetike të këtij populli. Për të mbrojtur tokën tonë që nesër do t’i gëzojnë fëmijët tanë, brezat që po rritën e që do të jetojnë të lirë në tokat e veta.    Opozita nuk e kishte fare të lehtë që të përballet me gjithë këto kundërshti, që nga atëherë deri me tani për të kuptuar, parë dhe pranuar ju sot, dhe për të deklaruar publikisht pa u skuqur fare se: “Nuk epni as një ha tokë për liberalizimi!”, Posi!..

Në fakt, Komisionari Hahn e ka thënë shumë  çartë se kjo çështje nuk konteston vizat dhe liberalizimin. Ju shkuat deri atje sa, ish Presidentja Jahjaga u detyrua që të paguante shumë të majme parash për një komision trio UFO, pleq që erdhën në Kosovë, shikuan disa harta të grisura, thanë se qenka okei vija e Demarkacionit, morën lekët nga buxheti ynë dhe ikën UFO- të, kaq! z. Kryeministër dhe ju përfaqësues tjerë të Institucioneve të Kosovës: kujt i duhen këto lojëra me popullin tonë, me tokat tona dhe deri kur?!

Tanimë, pas shterjes së premtimeve shterpa nga zoti Çollaku se vizat do bëhen, herë këtë muaj e herë atë muaj, e ditur që kishte për qëllim blerjen e kohës dhe kaq. Ai  iku me bisht nën shalë, pa i dhënë as kujt as më të voglën përgjegjësi për gjithë ato premtime apo gënjeshtar që iu servoi qytetarëve tanë për liberalizim dhe lëvizjen e lirë. Elita politike nuk është mirë që të luaj lojën e naivit, nuk është demarkacioni pengesë për lëvizjen e lirë të qytetarëve tanë. Jo, BE- liderëve tanë politik të Kosovës, ua ka bërë fare të qartë më se një herë se:  për liberalizimin e vizave duhet luftuar konkretisht korrupsionin, nepotizmin, hajdutërinë, duhet bërë forcimin e ligjit, ekzekutivit, legjislativit, punësimi i të rinjve – thjeshtë vizat i sjellë një qeverisje e mirë dhe bërja e një shteti të mirëfilltë.

Në fakt çka sjell liberalizimi, apo lëvizja e lirë për qytetarë tanë? Të jemi të qartë,  përderisa Kosova nuk i përmbushë parimet bazë të një shteti të mirëfilltë, vizat dhe liberalizimi për ne, nuk kupton më shumë se daljen nëpër shtete të caktuara të Evropës për të shëtitur dhe shpenzuar shuma të mëdha eurosh, për t’u kthyer pas shpenzimit të atyre parave në Kosovë edhe me të varfër! Për të dalë në Evropë, duet një xhep bukur i trashë, si  buleta, shuma e domosdoshme parash për ta pasur me vete si garanci, ushqimi fjetja dhe dënimet e mundshme që mund të pasojnë kush provon ta kaloj afatin e paraparë të qëndrimit! Pastaj pasojnë dënimet për të gjithë ata që provojnë të punoj në të zezën, edhe për ata që do të bëjnë ndonjë vepre delikuente- të dënueshme. Me këto veprime, do të lëndohet imazhi edhe ashtu i brishtë i shtetit tonë që nuk po mëkëmbët se nuk po mëkëmbët…

Kaq është esenca dhe jetëgjatësia e emocioneve vizëprerëse. E vërteta është se Kosova duhet të jetë partner i përafërt me shtetet e BE, në mënyrë që qytetarët tanë të kanë të drejt pune, të drejtë lëvizjeje të lirë dhe qëndrimi të dinjitetshëm atje. Kosova duhet të përqendrohet në zhvillimin e saj ekonomik, në këmbim mallrash e kulturash të ndërsjella, pastja liberalizimi është i bërë, pa pasur nevojë që të falim tokat tona në këmbim të vizave!

Krejt në fund, ç’është e vërteta, tokat tona na i kanë marrë e pushtuar fqinjët tanë grabitqar, por me na i kanë marrë me dhunë e ploje gjaku. Ato nuk i kemi falur asnjëherë – veç veprimeve të rënda dhe të dënueshme siç ishin rastet e Esatit dhe Zogollit!

Zvicër, 23. 1.2017

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …