Skënder S. Kapiti

Skënder S. Kapiti: Disa pyetje për publikun

(Një  si hyrje për artikullin : Në Shqipëri dhe në Kosovë duhet shembulli i Lëvizjes si ajo e Presidentit amerikan DONALD TRUMP)

Kush janë autorët dhe shkaktarët, dhe kush, duhet të dalë para gjyqit publik elektoral dhe atij ndëshkimor, penal:

  1-Për reformat e dëmshme dhe  konfliktuale në dëm të shoqërisë, kombit dhe shtetit shqiptar në këto 25 vite.

2-Për instalimin dhe funksionimin e këtij sistemi politik kriminal dhe të sistemit gjyqësor politiko-korruptiv në Shqipëri, sisteme te   cilet kapen shtetin, shoqerine dhe drejtësinë.

3-Kush mban përgjegjësi për krizën e rëndë të depresionit të vitit 1997, të ndërtimit të firmave piramidale që e çuan Shqipërinë , shtetin shqiptar, në një rrënim total.

4-Kush mban përgjegjësi për tradhtinë kombëtare ndaj Kosovës me shkeljen e Embargos Ndërkombëtare kundër Ish-Jugosllavis; për Marëveshjen detare me Greqinë në dëm të Shtetit shqiptar të Shqipërisë etj.

5-Kush mban pergjegjesine për krimet politike, ekonomike, elektorale, morale, të stresit e depresionit, për  krizën demokratike dhe sidomos për krimet me pronat dhe me pasuritë e qytetarëve shqiptarë dhe të atyre publike, shtetërore dhe kombëtare.

6-  Kush mban përgjegjësi për kriminalizimin e politikës, drejtësisë dhe për pasojë edhe të shoqërisë dhe të shtetit.

7-  Kush mban përgjegjësi për kanabisizimin, për mbjelljen dhe kultivimin e drogës, përmasat e së cilës e kanë shndërruar Shqipërinë në një Republikë kanabisi.

8- Kush mban përgjegjësi për varfërinë,  për papunësinë dhe për korrupsioni të cilat e kanë renditur Shqipërinë në vëndin e parë në Europë.

9-  Kush mban përgjegjësi për pasojat e rënda të dhimbjeve e fatkeqësive si dhe të tragjedive dhe të humbjes së mijra e mijra jetëve njerëzore si pasojë e mosfunksionimit të ligjit dhe të shtetit ligjor.

10-Kush mban përgjegjësi për largimin nga Shqipëria të rreth 1.5 milion shqiptarëve; për dëshpërimin dhe humbjen e shpresës së rinisë shqiptare e cila renditet e para në botë që kërkon largimin nga Shqipëria pasi nuk ka dhe nuk gjen në Shqipëri asnjë lloj sigurie dhe as garanci ekonomike dhe punësimi.

11-Kush mban përgjegjësi për imazhin jo të mirë demokratiko-ligjor  të Shqipërisë në arenën e botes demokratike si dhe për mos integrimin e Shqipërisë për në BE që prej 25 vitesh; për mos stabilitetin politik dhe për kërcënimin e vazhdueshëm madje edhe të sovranitetit kombëtar nga krimi, padrejtësia, korrupsioni dhe droga.

12- Kush mban përgjegjësi për dështimin,  për moskonsolidimin e demokracisë dhe për prapambetjen në rrugën e zhvillimit dhe të progresit civil, juridik, demokratik, të mirëqënies dhe të progresit e integrimit  të Shqipërisë?

Ju drejtova për të pyetur se kush janë pra shkaktarët, pasi askush akoma nuk është ndëshkuar as me vote dhe as ligjërisht për autoresine e këtyre traumave e fatkeqësive kombëtare.

Nuk besoj se nuk  i dimë akoma shkaktarët , por edhe  nëse ta zëmë se nuk i “njohim”, atëhere ta vrasim dhe ta lodhim mëndjen dhe t’i gjejmë; por nëse i dimë dhe  i durojmë  dhe i mbajmë në drejtimin e shtetit dhe të shoqërisë si  dhe nuk reagojmë për t’i ndëshkuar dhe larguar ata nga institucionet e shtetit, nga pushteti dhe nga politika atëhere faji është i vetë popullit  që i mban,  i voton dhe i zgjedh ata; sepse duke vepruar kështu dhe mosvepruar ndryshe edhe vetë votuesi  i mbron ata, dhe autorët e shkaktarët mbesin anonim , apo edhe mund të thuhet se shkaktarët janë edhe indiferenca, konformizmi, tulatja, agonia  dhe papërgjegjshmëria kolektive.

Por  mendoj se opinioni ne pergjithesi për të gjitha këto akuzon klasën e papërgjegjshme politike, elitën e keqe politike apo atë sic quhet tani shpesh, establishmentin politik; dhe them se Shqipëria dhe Kosova kane nevojë SOT për një Lëvizje si ajo e Presidentit amerikan, e Z. DONALD TRUMP, per te cilen do te shkruaj  dhe do ta argumentoj  ne vijim…

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …