RKL

RKL: Vetëvendosja më e interesuar ta dërgojë në opozitë PDK-në, sesa të gjejë një zgjidhje në interes të vendit

Disa emra të njohur të Vetëvendosjes më shumë janë të interesuar ta dërgojnë në opozitë PDK-në, sesa të gjejnë një zgjidhje për qeverisje të mirë dhe të duhur për Kosovën, në kohën kur na presin sfida shumë të rrezikshme. Urrejtja që kanë grumbulluar disa zyrtarë të kësaj partie, sidomos kundër PDK-së, qoftë edhe me të drejtë, tejkalon të gjithë kufijtë  e urrejtjes partiake dhe shpeshherë barazohet me urrejtjen e ligjshme kundër Serbisë zyrtare.

Përpjekja e Vetëvendosjes që ta bind LDK-në për bashkëqeverisje, është përpjekje e pa peshuar mirë dhe efektet e saj do të jenë shumë të dëmshme për imazhin e kësaj partie, si dhe  për qëndrimet me të cilat ka dyfishuar numrin  në zgjedhje,  por me rrezik edhe për të ardhmen e saj.

Bashkëqeverisja e Vetëvendosjes me LDK-në nuk bëhet për shkaqe programore, as për të ndëshkuar të korruptuarit, as për bashkim kombëtar, por në radhë të parë për ta dërguar në opozitë PDK-në dhe “krahun e luftës” në përgjithësi, sidomos tani kur ka filluar inkuizicioni i Gjykatës Speciale kundër UÇK-së. Realisht, pika e vetme që kanë pasur të përbashkët LDK-ja dhe Vetëvendosja është armiku i përbashkët, PDK-ja e cila sipas tyre është fajtore numër një për të gjitha ato të liga që i kanë ndodhur Kosovës. Dhe tani qenka koha për ta goditur jo kundërshtarin politik, por armikun numër një, PDK-në.(!)

Lideri i Vetëvendosjes, kandidati për kryeministër, Albin Kurti, në dukje ka bërë një kthesë në këtë drejtim, duke kërkuar nga PDK-ja që të “diferencohet” nga dy liderët e deritanishëm ish kryetari i partisë, tani kryetar i Kosovës, Hashim Thaçi, dhe kryetari aktual i PDK-së, i etiketuar si kreu numër një i SHIK-ut të paqenë, Kadri Veseli. Është ky një cinizëm i pavend dhe nxitës, që thellon me qëllim përpjekjet për të gjetur një zgjidhje të dobishme për të gjithë.  Ndërkohë që deputetja, Albulenë Haxhiu ka deklaruar se “LDK-ja duhet të japë kontributin e vet për ta çuar PDK-në në opozitë dhe pret konstruktivitetin e saj në përputhje me rrethanat e krijuara”.

Ata që e njohin si duhet realitetin shoqëror, politik, ekonomik të vendit, në kushtet dhe rrethanat kur presioni i Serbisë vazhdon të rritet me mbështetje pa rezervë të Rusisë, madje me kërcënime të hapura për luftë, me demonstrim të përditshëm të forcës ushtarake, ata që në radhë të parë mendojnë për të ardhmen e Kosovës dhe bashkimin tok para një rreziku të përbashkët, me veprime të tilla nuk mund ta arsyetojnë një luftë të tillë, krejtësisht armiqësore brenda spektrit politik në vend.

Do të ishte e rrugës që Albin Kurti të merrte shembullin e Edi Ramës, i cili me largpamësinë e tij dhe mbështetjen në radhë të parë në interesin e Shqipërisë dhe të shqiptarëve, bëri hapa seriozë në shtendosjen e situatës në vend, me shpresë se së shpejti do të vendoset në binarë realë dhe të sigurt e ardhmja e vendit.

Kosova ka nevojë për një bashkëqeverisje nga të gjitha partitë politike, për hir të rrethanave, për hir të krijimit të unitetit institucional, në kushtet kur vendi është i rrezikuar skajshëm në radhë të parë nga Serbia por edhe nga shumë mbetje të saj në Kosovë, mbetje këto që shumë lehtë pranojnë bashkëqeverisje edhe me Beogradin, me  cilin edhe kanë bashkë-qeverisur, sidomos prej vitit 1945 e deri në qershor të vitit 1999.

Prirja për hakmarrje, që është pjesë e ADN-së sonë të palavdishme, (sepse hakmarrjen e kemi kryesisht brenda bashkëkombësve) është ogur i keq, sidomos për situatën shoqërore e politike  aspak të volitshme, në të cilën ndodhemi.

Dy partitë politike, Vetëvendosja dhe LDK-ja tashmë edhe zyrtarisht kanë konfirmuar se nuk do të bashkëqeverisin në asnjë mënyrë me PDK-në, por nuk kanë përjashtuar bashkëqeverisjen me Listën Serbe, të cilën e konsiderojnë më pak të rrezikshme sesa PDK-në.

E ndodhur në këtë formacion forcash, PDK-ja, AAK-ja dhe NISMA, për hir të ruajtjes së rendit dhe sigurisë, në kohën kur veprimet e Gjykatës speciale kundër UÇK-se me siguri se do të prodhojnë rezistencë, kaos dhe anarki  në forma të mundshme të mos dëgjesës qytetare, do të duhej ta pranonin me gjakftohtësi mbetjen në opozitë, për qëllime më të larta sesa qeverisjen e vendit, në kushte kur disa nga krerët e këtij koalicioni supozohet se do të jenë pre e Gjykatës së Inkuizicionit.

 Nuk është koha për hakmarrje dhe përjashtim të njëri tjetrit, për inate partiake, përderisa kërcënimet me luftë nga Serbia nuk janë vetëm retorikë e thatë e luftënxitësve, por është  plan që është hartuar, në Kremlin. Fillimi i demonizmit të UÇK-së nga Gjykata Speciale raciste e fashiste do t’ i trimërojë forcat antishqiptare në rajon, meqë ato e kanë edhe mbështetjen te jugo shqiptarët e bashkim vëllazërimit, “Kali i Beogradit” në Kosovë, të cilët në përpjekjet e tyre për ta demonizuar UÇK-në  ia kalojnë edhe kriminelëve në Serbi.

Lexoni si pritet me entuziazëm paralajmërimi për fillimin e ngritjes së aktakuzave në disa medie në Kosovë, ja disa nga titujt ironizues e përbuzës për UÇK-në në disa jugo-medie të Kosovës më 29 qershor 2017:

Verë më e ‘nxehtë’ me Specialen,  titulli i gazetës   “Zëri” .

Verë më e ‘nxehtë’ me Specialen, i njëjti titull në  portalin  Ekspress dhe në shumë monstra të tilla.

Gjykata Speciale përgatitet të padisë ish-luftëtarët e UÇK-së, konstaton  portali Telegraf duke e zgjeruar akuzën në 20.000 mijë luftëtarët e lirisë, të cilët nuk i ka në listë as Beogradi zyrtar.

Në kushte dhe rrethana të tilla kur pritet të gufojë urrejtje e LDK-së kundër UÇK-së, bazuar në dosjet e mbledhura nga një grup i specializuar i kreut të LDK-së në vjeshtë të vitit 1999, dhe qe ia kishte dorezuar UNMIK-ut,  kur Isa Mustafa sërish do t’ia  përmend Radoniqin,  Ramush Haradinajt, kur dëshmitarët e mbrojtur kryesisht të LDK-së e të tjerë  do të dëshmojnë para Gjykatës  fabrikimet e tyre, të hartuara nga ekipi i hetuesve të Gjykatës, kur Vetëvendosja do të kërkojë të hetohet SHIK-u i Kadri Veselit, dhe ato që quhen krime të pasluftës, është krejtësisht  naivitet të pretendohet se situata nuk do të dalë jashtë kontrollit.

Koalicioni i luftës duhet të mbledhë mendjen dhe të vihet në detyrë të mbrojtjes së vlerave të luftës sonë çlirimtare, pavarësisht gabimeve që ka bërë gjatë koniukturave politike në të kaluarën. Kurrë nuk bëhet vonë për të marrë qëndrime të arsyeshme dhe në akord me situatën. Andaj nuk duhet të humbin kohë. Përderisa qytetarët e Kosovës  nuk votuan me shumicë krahun e luftës, por shumica e tyre ua kanë dhënë besimin Vetëvendosjes dhe LDK-së, atëherë “krahu i luftës” duhet të përgatitet për opozitë si ndaj Qeverisë: LDK-Vetëvendosje ashtu edhe ndaj Brukselit dhe Gjykatës Speciale. Kjo do ishte rruga e vetme, në kushte kur nuk duket se do të ketë rrugëdalje tjetër.

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …