RKL

RKL: Zgjedhjet vendore të 22 tetorit konfiguruan forcën e vërtetë të secilës parti dhe kandidatëve të pavarur

Zgjedhjet vendore të 22 tetorit zbuluan para qytetarëve të Kosovës një realitet faktik të forcave aktuale politike në vend. Edhe pse në votime kanë marrë pjesë vetëm rreth 44 për qind e votuesve me të drejtë vote,  dhe nuk kanë marrë pjesë, ose i kanë injoruar ato 56 për qind e qytetarëve të Kosovës, këto zgjedhje konfiguruan forcën e vërtetë të secilës parti dhe kandidatëve të pavarur.

Rezultatet nuk kanë qenë edhe aq shumë të papritura, përveç në rastin e Vetëvendosjes, e cila pati një ngritje enorme në zgjedhjet e përgjithshme të 11 qershorit, ku zuri vendin e parë me numrin e deputetëve dhe pritej që të rritej edhe më tej numri në zgjedhjet vendore por ndodhi befasia. Vetëvendosja nuk fitoi asnjë komunë pa balotazh, ndërsa në garën mujshare të balotazhit mund të ndahet edhe më keq, sepse është e vetme dhe nuk ka pranuar, as pritet të pranojë aleancë me paritë e tjera, përveç nëse ndërron qëndrimet.

Fushata e zjarrtë e Vetëvendosjes në zgjedhjet vendore mori një epilog të papritur, për shumë shkaqe, por në radhë të parë për shkak të qëndrimit tejet arrogant të disa krerëve të kësaj partie, të cilët nuk dinë të përmbahen sidomos në momentet kur vetëpërmbajtja prodhon vota me shumicë. Po ashtu ishte tepruar me një “performancë” tejet propaganduese, vetëbesuese të protagonizmit aprioristik që nuk dha rezultat, përkundrazi…

 Tash po shihet botërisht se dyfishimi i numrit të Vetëvendosjes në zgjedhjet e përgjithshme  ka qenë një lloj “dushku” i asaj pjese të elektoratit, e cila ka votuar për mëri të partisë së vet, në stilin për inati të resë…, apo edhe për fatin se ajo nuk i ka zgjedhur kandidatët e frymës së vet dhe të pranueshëm për votuesit e saj.

Fituesja jo vetëm morale e këtyre zgjedhjeve është Lidhja Demokratike e Kosovës, e cila  në zgjedhjet e përgjithshme të 11 qershorit, e kishte dëmtuar rëndë veten në koalicion me disa parti të vogla dhe me “prurje” të kuadrove, duke lënë anash, disa nga më  meritorët në radhët e veta. Megjithatë, elektorati i konsoliduar i LDK-së u angazhua më shumë dhe fitoi në shumë komuna, edhe për faktin se LDK-ja ishte “tradhtuar” nga partneri qeverisës, PDK-ja, me rastin e rrëzimit të Qeverisë dhe shpalljes së zgjedhjeve të parakohshme.

Partia Demokratike e Kosovës nuk është këndellur dhe nuk shihet të ketë fituar diçka më shumë sesa në zgjedhjet e 11 qershorit,  kur forca e saj e prezantuar në koalicionin e zgjeruar e rrudhi atë dhe e solli të tretën me numër të deputetëve në Kuvendin e Kosovës. Aktualisht, PDK-së po i hakmerret qeverisja autarkike, autoritare e një individi, i cili kësaj partie, deri tani  i ka kushtuar humbjen e gati gjysmës së elektoratit. Pavarësisht  fitores në ndonjë komunë  duke u mbështetur në marrëveshje me AAK-në dhe Nismën, PDK-ja nuk ka arritur të konsolidohet në zgjedhjet e  22 tetorit dhe nëse nuk ndërron kursin dhe kreun ajo do të degradohet më tej.

AAK-ja e Ramush Haradinajt ka korrë një rezultat të hetueshëm dhe ka shans të fitojë në Kastriot, Therandë, në Gjakovë e mbase edhe në ndonjë komunë tjetër, përveç në Junik dhe në Deçan ku ka fituar pa balotazh. Ngritja e AAK-së në radhë të parë i atribuohet punës këmbëngulëse të kryetarit të partisë, aktualisht edhe kryeministër i Kosovës, i cili megjithatë di të ballafaqohet me sfida, të cilat do të jenë mjaft  të rënda për t’ i përballuar.

AKR-ja e Behxhet Pacollit ka fituar një rritje sidomos, në Prishtinë, ku ka kandiduar me kandidatin për kryetar, Selim Pacolli i cili ka shënuar një rezultat të papritur, duke fituar 10 për qind të votuesve në kryeqytet, aq sa ka fituar PDK-ja, dhe më shumë se kandidati i AKR-së. Megjithatë, përveç në Mitrovicë ku ka shanse ta mbajë pushtetin vendor, meqë PDK-ja nuk e merr dot përkrahjen e Vetëvendosjes dhe ka pak gjasa të fitojë në balotazh me AKR-në, kjo parti nuk duket se mund të fitojë edhe ndonjë komunë tjetër.

Nisma për Kosovën duket se e ka ruajtur elektoratin dhe e ka shtuar numerikisht, meqë ka fituar një numër të konsiderueshëm të votave në nivel të vendit, ndërsa në Malishevë edhe pse duhet të shkojë në balotazh, ajo e ka të sigurt fitoren.

Zgjedhjet vendore të 22 tetorit shënuan një rezultat të mirë edhe për fuqizimin e kandidatëve të pavarur. Përveç Rufki Sumës, në Komunën Hani i Elezit, i cili ka fituar për të tretën herë, duke u mbështetur vetëm në forcat e  veta dhe besimin tashmë të konsoliduar të elektoratit të kësaj ane, në Skënderaj, ashtu sikur edhe pritej ka fituar pa balotazh kandidati i pavarur, Besim Hamëz Jashari. Kandidati i tretë i pavarur, Fatmir Rashiti i komunës  së Shtimes është në balotazh, me kryetarin aktual të PDK-së, Naim Ismajli.

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …