Pompeo

Frank Shkreli: Mike Pompeo, i emëruari i kryetarit Trump në krye të diplomacisë amerikane

Pas disa muaj mos marrëveshjesh, shpeshherë edhe publike, me Rex Tillersonin, Sekretarin Amerikan të Shtetit, Presidenti Donald Trump e shkarkoi atë papritmas nga detyra, ndërkohë që emëroi Drejtorin e Agjencisë CIA, Z. Mike Pompeo në krye të diplomacisë amerikane, me të cilin, tha Presidenti Trump, ka të njëjtat pikëpamje mbi shumë çështje të politikës së jashtme dhe të sigurisë.

Duke bërë njoftimin për emërimin e Z. Pompeo në detyrën e re si Sekretar Amerikan i Shtetit, Z. Trump u shpreh se, “Jam krenar që po emëroj Drejtorin e CIA-s, Z. Mike Pompeo në detyrën e Sekretarit Amerikan të Shtetit.  Mike Pompeo u diplomua i pari në klasën e tij në Akademinë Ushtarake në West Point, u dallua në shërbimin e tij në Ushtrinë Amerikane dhe u diplomua me nderime të larta në Universitetin Harvard, dega juridike.  Ai ka shërbyer edhe në Dhomën e Përfaqsuesve të Kongresit Amerikan, ku është dalluar për aftësitë e tija, për të bashkpunuar me përfaqësues të dy partive kryesore” u shpreh Presidenti Trump, duke njoftuar emërimin e Z. Pompeo në krye të Departamentit Amerikan të Shtetit (DASH).

“Jam i bindur”, shtoi shefi i Shtëpisë së Bardhë se Z. Pompeo, “është personi i duhur për këtë detyrë, në këtë kohë kritike. Ai do të vazhdojë të zbatojë programin tonë të politikës së jashtme për të përforcuar aleancat tona, për tu ballafaquar me kundërshtarët tanë dhe për të realizuar çnuklearizimin e ishullit Korean”. Ai shtoi se Z. Pompeo është lavdëruar nga përfaqsues të dy partive në Kongresin amerikan, se si Drejtor i CIA-s ai, “ka vendosur lidhje të ngushta me aleatët dhe miqët tanë në fushën e inteligjencës ndërkombëtare.”  Zoti Trump përfundoi deklaratën e tij për emërimin e 54-vjeçarit Pompeo, duke thënë se, “Përvoja e tij në ushtri, në Kongres (tre mandate si përfaqsues i shtetit Kansas) dhe si Drejtor i CIA-s, e kanë përgatitur atë shumë mirë për rolin e tij të ri”. Ndërkaq, Presdienti Trump i bëri thirrje Kongresit që të miratojë emërimin e Z. Pompeo në detyrën e shefit të diplomacisë amerikane, sa më parë që të jetë e mundur.

 Pas njoftimit nga Shtëpia e Bardhë, Z. Pompeo u shpreh se i ishte shumë mirënjohës Presidentit Trump për emërimin e tij në krye të diplomacisë amerikane dhe shtoi se, “mezi pret që të fillojë nga puna dhe të përfaqësojë presidentin dhe popullin Amerikan anë e mbanë botës”.  Z. Pompeo u angazhua gjithashtu se nëqoftse emërimi tij miratohet nga Senati, ai do të “udhëheqë korpusin më të mirë diplomatik në botë, drejtë formulimit dhe realizimit të objektivave të politikës së jashtme të Presidentit Trump.”

Ndonëse, Z. Pompeo ndanë shumë pikëpamje me shehfin e Shtëpisë së Bardhë, ashtu si ç u shpreh edhe Z. Trump në njoftimin për ta emëruar atë në detyrën e Sekrterit të DASH, duket se Z. Pompeo mund të ketë pikëpamje të ndryshme nga Presidenti në lidhje me Rusinë dhe udhëheqsin e saj Vladimir Putin.  Gjatë seancave dëgjimore në Kongres për aprovimin e tij në detyrën e Drejtorit të CIA-s, Z. Pompeo mori një qëndrim në përputhje me vlerësimet e CIA-s agjencisë që ai do të drejtonte, kundër politikave të Rusisë dhe të udhëheqsit të saj Putin.

 Në lidhje me politikat putiniste ruse dhe ç’pret nga Sekretari i ri Amerikan i Shtetit, udhëheqsi i Partisë Demokrate në Senat, Z. Çarlës Shumer, u shpreh nepërmjet një deklarate të martën se, “Nëqoftse miratohet emërimi i tij si Sekretar amerikan i shtetit, shpresojmë se Z. Pompeo do të rifillojë një politikë të re karshi Moskës duek ashpërsuar politikat tona ndaj Rusisë dhe Putinit”, tha udhëheqsi i demokratëve në Senatin amerikan.

Komentuesi Bret Stephens i gazetës Nju Jork Tajms në një koment sot e cilësoi Z. Pompeo si “anti-Tillersoni”, dhe thotë se Pompeo e njeh mirë Uashingtonin dhe ka shërbyer si Drejtor me kompetencë i agjencisë CIA. Për më tepër, shkruan gazeta Tajms, Pompeo ka besimin e Presidentit, që do të thotë ndryshe nga Rex Tillersoni, si rrjedhim do të ketë edhe besimin dhe kredibilitetin e qeverive të huaja. Por, më i rëndësishëm është fakti se Mike Pompeo është i gatëshëm të kundërshtojë presidentin, që do të thotë se do të ketë mundësi edhe ta kontrollojë atë. Publicisti i Nju Jork Times thotë se Pompeo është një konservator tradicional me ide të qarta mbi interesat dhe përgjegjësitë e Shteteve të Bashkuara në botë.  Si i tillë, ka më shumë të ngjarë që Presidenti Trump ta dëgjojë atë dhe të bindet nga një konservator i përgjegjshëm.

Ndërsa gazeta e shtetit Kansas, Uiçita Igël, nga vjen i emëruari i Presidentit Trunmp për sekretar të DASH, shkruan se “Pompeo tani bëhet diplomat për herë të parë. Bashkbiseduesit e tij ndërkombëtarë do ta dinë se me mbështetjen e shprehur të presidentit, ai ka më të ngjarë (në krahasim me Tillersonin) se në takimet me ta, ai do të flasë drejtë për drejëtë, në emër të presidentit.  “Detyra e Sekretarit Amerikan të Shtetit është një rol sfidues për Z. Pompeo, një rol që me kohë ai duhet ta luaj me përsosmëri. Ai duhet të marrë qëndrime më pak agresive në fushën ndërkombëtare. Në vend të këtij agresiviteti që ai ka treguar në Kongres dhe si drejtor i CIA-s – cilësi kjo që i pëlqen presidentit Trump – tani ai duhet të bëhet pjesë e zgjidhjeve të problemeve botërore dhe jo thjeshtë t’i analizojë ato nga jashtë”, thekson në komentin e saj gazeta e shtetit Kansas, Uiçita Igël, nga vjen Sekretari i ardhëshëm amerikan, nëqoftse aprovohet emërimi tij nga Senati i Shteteve të Bashkuara, proces ky që pritet të fillojë muajin e ardhshëm.

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …